Aleister Crowley - Satanizmin Babası

O rahibin adını bende hatırlayamadım...Bulursan yzarmısın buraya
+
Crowley2in yapmış olduğu şey Şeytanın kötü olduğunu kabul etmek veKÖTÜLÜĞE TAPMAKTIR.Kendi alanında önemli olma sebebi ise bunu literatüre dökmesidir..Ayrıca büyüyü bilim olarak görme fikride ilk ondan çıkmıştır.
+
Sade'in kitaplarını okumak mide den başka,iyi bir hayal gücüde gerektirir
Onu geçtim,adamı nasıl Crowley'e bağladınız çözemedim

konuyu saptırdım özür dilerim..ama yukarıda bir yerlerde cevap hakkım doğmuş..

haklısın evet..en başta da saptırmışım zaten.. ama bi sor niye

şöyleki;
Sade'ın kendisini aşk olarak dost olarak ya da bir bitki gibi sevmiyorum.Düşünce tarzını, insanın asıl içinde olanını dışarı çıkarmasını seviyorum.
10. köylü olduğu için seviyorum..
ve en çok.."ben senin yüzüne bir ayna tuttum, ve sen gördüğün şeyden hiç hoşlanmadın" sözü için seviyorum..
ayrıca sade yada bir düşünceyi sevmek için cinsiyetin gerekli olmadığını düşünüyorum..

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

anton lavey

warning
if you are reading this then this warning is for you. every word you
read of this useless fine print is another second off your life. don't
you have other things to do? is your life so empty that you honestly
can't think of a better way to spend these moments? or are you so
impressed with authority that you give respect and credence to all who
claim it? do you read everything you're supposed to read? do you think
everything you're supposed to think? buy what you're told you should
want? get out of your apartment. meet a member of the opposite sex.
stop the excessive shopping and masturbation. quit your job. start a
fight. prove you're alive. if you don't claim your humanity you will
become a statistic. you have been warned...... tyler

Possible_outside, devleri iç dünyalarından ötürü yargılayıp onları dışlama hakkımız elbette var ama inanın onlar değil biz kaybederiz...Başucu makalelerimden birinde bakın ne diyor;

".....
Ama birkaç defa adam vuran Villon'u katil diye, Genet'yi hırsız diye, Defoe'yu sahtekâr diye, Dostoyevski'yi kumarbaz diye, Balzac'ı dolandırıcı diye, Pound'u hain diye, Baudelaire'i kokainman diye, Poe'yu alkolik diye, Marlow'u jurnalci diye, Ehrenburg'u casus diye, Miche-langelo'yu bencil diye, Hamsun'u faşist diye sanat dünyasından dışlayıp onları tarihin paryaları diye lanetlemeye kalkışırsanız, onların değil sizin hayatınız eksilir.
Onların kişilikleri saygıdeğer değildir belki, ama insanlık onların eserleri sayesinde saygıdeğer olmuştur.
..."

Satanizm deyince benim de aklıma Sade geldi, o da sadizmin isim ve içerik babası, Lilith'le aynı şeyi çağrıştırdı belki de kimbilir.

Aslında bu bölümde daha fazla yazmak istemiyordum; çünkü hepimiz neyi nasıl anlamak, bilmek istiyorsak öyle yaparız ve hepimiz düşüncelerimizde olabildiğimiz ölçüde özgürüz de. Ama burada ciddi illüzyonlarla büyülenmiş görüyorum sizleri. Belki bu yazım düşüncelerinizde bir değişiklik yaratabilir.

Sade benim de okuduğum ama yazdıkları ile kişiliği arasında özsel olan hiçbir farklılık görmediğim biri. Sade, bir arkadaş ya da bir sevgili gibi sevilemez zaten. Onun Şeytan'ı çağrıştırması kadar ussal bir şey olamaz. Çünkü bir Tanrı-[I]değillemesi[/I] olmaya oynamış biridir. Saltık kötülüktür amacı, Camus onun Doğa'dan nefret ettiğini ileri sürerken bunu ile Sade'ın kendisinden aldığı alıntılarla desteklemiştir (Başkaldıran insan) Ve aynı kitapta Camus onun sonuna kadar gidip herşeyi, kendisi de dahil herşeyi yoketme isteğini ortaya koyar ve bunu "Sodom'un 120 günü" ile karşılaştırarak bence yeterince gösterir. Sade, biyografisine dikkat edilirse kadınlarla sevişmelerinde onlara eziyet etmeden sevişmekten de nefret eden biridir. İçinde kötülük olmayan herhangi bir şey, sonucunu getirip kötülüğün haklılığına bağlayamayacağı herhangi bir şey, bir his, bir olay, bir öğreti yoktur onun. O insan ilişkilerindeki kötüyü ve sadece kötüyü bulup onu allayıp pullayarak Varlığın, varolan her şeyin özü haline getirmek için her tip ilişkiyi kullanır.

Nietzsche bir yazısında "içgüdülerimize kadar aldatılmışız" der. Bu doğrudur. Nasıl gazetelerin 3. sayfaları şiddet haberleriyle bu içgüdülerimizi paraya çeviriyorsa, Sade da aynı şeyi kendi kötülük felsefesi için kullanır. O bir kötülük azizidir -Genet gibi. Onu sevebilir miyiz -yine de? Bunu iki türlü yapabiliriz bence: Birincisi içimizdeki yıkıcı ve her tür kural tanımayan, hedefine ulaşamamış içgüdüden hareket ederek, bizim de yapmak istediğimiz, ya da ona benzer bir çok şeyi kitaplarında yaptığı için, hayatında da zekasını ve statüsünü (o bir Marki'dir) kullanarak yaptığı için, kendi yapmak istediklerimizle içgüdüsel bir şekilde (sezgilerimizle!) paralellik kurarak onu sevebiliriz -ki ona olan sevginin gerçek anlamı da bundan öte bir şey değil. Ama aynadaki şeytani taraflarımızı gösterdiği için şükran mı duymalıyız, o olmasa göremeyecek miydik? İkinci sevme nedenimiz ise onun bir dava insanı olması olabilir. Benim itiraz ettiğim noktada buradaydı. Davasının içeriği: Biri size işkence ederken onu sevemezsiniz, yanılıyorsunuz. Sanırım asıl dediğiniz şu: İşkencecimin zalimliğinden başka özellikleri var, ben onu seviyorum. Burada anlaşamadığımız ifade şekliniz sanıyorum: ifade edilen şeyin fikirler değil de bir duygu olarak ifade edilmesi. Savım o ki, aslında sevmiyorsunuz, aslında onun "insanın içini dışına çıkarmasını", kötülüğün içini açmasını, kötülüğün gerçek yüzlerini sergilerken yaptığı pe çok şeyi doğru, dürüstçe buluyorsunuz ve bundan yana çıkıyorsunuz. Bende bundan yanayım, katılıyorum size; fakat Sade ile aranızdaki amaç farklılığını unutuyorsunuz. O zevkleri için herşeyi kullanmaya hazır biri. Siz ise gerçekleri ortaya çıkaran tarafını vurguluyorsunuz bence. Sade'ın gerçekleri göstermek gibi bir kaygısı olduğuna inansaydım, bende onda sevilecek bir şeyler bulurdum.

Sade bir adi suçluydu, cezalandırılmasının tek nedeni düşünceleri falan değildi, fahişeleri kırbaçlamak türünden şeylerdi. Hayat hikayesi toplumdan yalıtılmasaydı, daha çok adi suç işleyeceğini düşündürüyor -doğal olarak! O bir fikir suçlusu değildi. Ne de böyle bir suçlu olmak istediğini ortaya koyan bir şey var. Adi suçlu olmayı fikir suçlarına tercih eden bir yapısı olduğunu düşünüyorum. Döneminde Fransız devrimi vardı mesela. O Fransız devrimi'in eleştirirken Hegel gibi Us'un bakışı açısından ve Marx gibi toplumsal koşulların, temelde ekonomik koşulların açısından eleştirerek: Soyut değerlere, soyut iyiye karşı değildi. O değere, iyiye karşıydı. İyi olan bir şeyle bir duygudaşlık, bir fikir birliği yoktur onda. Eğer hayatında bunu koyan yazıları da Simone de Beauvoir'in veya Batailles'in demeye getirdiği gibi: Bu bir oyundur, bir çıkarı olduğu için böyle davranıyordur.

O felsefeci de sayılır ama büyük bir felsefeci saymam ben. Eğer içgüdülerimizle yüzleşebildiğimiz, onları insanca kontrol edebileceğimiz bir Dünya'da yaşasaydık, bu denli ünlü biri olamazdı -içimizdeki hayvanı kullandı. Ve ölüsü bile hala ondan besleniyor. Sade'da etkileyici bulduğum tek şey dinlerin, mitosların arasından çıkarsadığımız bir kötülük türünü, saltık kötülüğü, bir tür Şeytan'ı kendinde denemiş olması.

Öncelikle Maji kelimesinin tam olarak Türkçe karşılığı yoktur.Büyü olarak yorumlanırsa ki öyle yapılmış durumda konunun
özünü asla yakalayamayız.Yaptığımız çıkarımlar ortaçağ engizisyon mantığını aşamaz.Dikkat edilirseki engizisyon mahkemeleride bu yüzden kurulmuştur.Majiyi ve üstad crowleyin enochian sistem üzerinde yaptığı çalışmaları bilmeyen birisinin yorum yapması boş ve anlamsızdır.Engizisyon rahiplerinin yaptığı çıkarımlar yapılır ve
konu satanizm batağında biter.Konuyu yorumlamak bilgi gerektirir.

yüzün iki yarısı ayrı ayrı birleştirilince böyle bir şey oluyor

ruhum şeytana taşınan zavallı bir ruhtu

Popülist bir şarlatan.