Seyreyle Turistim Seyreyle...
Sultanahmet, Şehr-i Şirin İstanbul’u taçlandırır adeta görkemi, mazisi ile… İstanbul turizminin de Mekke’si; meydanda soluğu alan kafileler hemencecik Ayasofya ve müzeler tarafına yönlendirilir… Lakin gezme, farklıyı hele de Doğuyu keşfetme meramındaki uyanık turistlerimiz konaklama sonrası rehberlerini de başlarından savuşturdularsa şöyle kenti temaşaya bu kez ters istikamette kadırgaya doğru seğirtirler…
Manzara da onlar için burada başlar zaten; ahşap yapılara pek düşkündürler… Bir kısmı yenilenmiş, takıntılı sahiplerince çiçeklerle etrafı bezenmiş bir de canlı renklere boyanmış yapılara denk geldikçe şenlenir hatıra fotoğrafları çekmeye koyulurlar, flashlar patlayıverir… Ama tüm bunlardan çok ilgi pek o kadar da nadir olmayan, dokunsan çökecek yapılaradır: En son bir arkadaş grubu idi sanırım; 30’lu yaşların üstünde iki ladymiz eşliklerinde isteksiz takipçileri delikanlılar Kadırga Limanı Caddesi buyunca bolca göreceğiniz bu yapılardan birinin önünde de flashları patlatır iken şaşkın, merakla soruyor yanındakine “bunlarda yaşayan da var mı?”… Yanıtı pek duyamadım ancak gülüşmeler akabinde gelince az çok kavrıyor insan… Kırıklığı, burkulmuşluğu…
Eh kapı önünde koca karılar gibi oturarak gelen gideni seyreylemeye ve dedikoduya pek meraklı esnafımız da neşeli; e turist var, ülkeye döviz giriyor, kapalı kapılar arkasında günahtan sakındıkları eşlerinde bulamadıkları seyirlikte var bu ecnebilerde, neden neşeli olunmaz ki…Yaşam tarzınla, olmayan standartlarının kepazeliği ile alay ediliyormuş kime ne…
Muhtemelen daha neler keşfedildikten sonra yaşadığı ülkeye dönen turistimiz anılarını paylaşır iken bu sunduğumuz güzelliklerden nasıl dem vuruyordur etrafına düşünmek dahi istemiyorum…
İşin bu döküntü yapı kısmı çözülemeyen bilmece… Kimi bloklar kurum destekleri vs ile zoraki de olsa restore edilir iken çoğunluğu “çivi dahi çakılamaz” efsanesi bahanesi ile yıkımı bekliyor… Nihayetinde ikinci seçeneğin daha hızlı ve karlı olduğuna karar verildiğinden olsa gerek, zaten daha fazla ayakta kalamayan bu yapılar eni sonu göçtüğünde yenileme masrafı kalktığı gibi hızla modalaşan yıkık araziye gecekondu otopark kondurmakta ülkemize ek gelir kapısı…
Herkes mutlu… Sefaletinin katlanmasıyla…
Kadırga esnafına ucundan değinmiş iken bu semtimizin güzide sakinlerini de anmadan geçmemeli… Semt sakininin neredeyse tamamı gelirini yanı başlarında sayılan Kapalıçarşı ve kuyumculuk yoluyla elde ediyor, gençler tabiî ki eğitimsiz; lise mezunu fazlasıyla da uyanık olanlar artık kendi atölyelerini kurmuşlar… Buna ulaşamayan daha yeniler, elleri kara nasırlarla kaplı tezgâh başında gümüş vs işliyor… Sorsanız ahbaplık kurup-ki yaptığım bu- hepsi hallerinden memnun, “maşallah, Allaha şükür” budalaları, ekmeklerini kazanıyorlar…
Hiçbir iş garantileri olmadan, gelecek planlarında babaları gibi evlenerek epeyce çalışacak çocuk bir de atölye kurarak İstanbul’u yaşamaktan mutlu ölmekten başka… Aslında hepsinin ortak bilinçaltında yaşam sigortaları yapılmış; çocukları da baba mesleğini kapıp evin erkeği olarak bakacaklar kendilerine…
Değişen çağdan, neslin ruh halinden bi haber, doğunun bir köyünü coğrafyasından koparıp İstanbul’un bu merkez köşesine yerleştirmişçesine sürdürülüyor yaşamlar…
Bunca ortak yaşam alanına dönüşmüş Sultanahmet gibi bir merkezde paylaşılan ilişkilerle bir dünya vatandaşı havası umuyor insan yerel esnaf ve ahali de ancak “köylü milletin efendisidir” düsturunu öylesine benimsemiş olacak ki semtimiz kentliliği adeta belleğinizden siliyor…
Ve Biz Hala 3. Dünya Ülkesi Olmaktan Hoşnut ve Mahkûmuz…
20.5.2010
Schopenhauer, Nietzsche, Cioren, Pavese ve envai çeşit kötümserleri benim gelişime hazırlık yapan müritler olarak görüyorum...
|
Normal
