Kendinize inananıyormusunuz?

Evet kendınıze ınanıyormusun?

Qui nil potest sperara,desperet nihil...
http://epigrafi-mitoloji.blogspot.com/

Hayır kendime inanmıyorum özgüvenim eksik.

Halen düşünebildiğime göre evet, zaten kendimede inanamazsam geriye neyim kaldıki? Ama birde şu var ki ne konuda?

Gerçekçi ol , imkansızı iste

Özgüven meselesi açısından baktığım zaman değil de bazen aynaya bakıp "bu ben miyim şimdi lan?" dediğim çok oluyor,ancak fiziksel görünüm değerlendirmesi açısından da değil,tamamiyle bütün varlığımla,oluşumla ilgili bir soru oluyor,şaşırıyorum varlığıma.

“Yumruğumda bir ordu hissediyorum - ya ölüm ya özgürlük!”
Friedrich Schiller

kısmen evet, inanmadığım zamanlar tozutma sürecinde olduğum anlarda oluyor, ama esas mutluluğu ve huzuru o anlarda yaşadığımı anladığımdan bu yana kendimi anlamsız bulup bu sayede, ben anlamsızsam herşeyde anlamsız gelmeye başlıyor ve bu da hayatı daha kolay yaşamamı sağlıor

aynen bana da çok olurdu eskiden tam tarif ettiğin gibi. ama artık kanıksadım varlığımı

evet kendime inanıyorum. hatta kendimden başka hiçbir şeye inanmıyorum.

Sizi tanımıyorum! Sizin yasalarınızı, nizamınızı, kuvvete dayanan yetkinizi tanımıyorum! Bu yüzden asın beni! Louis Lingg

evet kendime inanırım;dizlerimin ağrısı her zaman pek gerçek,tek gerçek gelir bana..beni ıslatan yağmura'da inanırım çoğu zaman romantik gelmez,hele hele açlığa hiç dayanamam,kendimi gerçekmişim gibi hissettirir şu hayal aleminde,masallara bile inanırım,keyif'te alırım üstelik...sanırım kendime inandığım için tanrılar,kitapları peygamberleri dışında herşeye inanırım,sanırım yaşamak böyle birşey işte.....

kendime inanmak zor geliyor bana...inanamıyorum