Kendinle en son ne zaman gurur duydun?

Bazen kendimi yaptığım bir işi başkalarına ballandıra ballandıra anlatırken yakalıyorum. Öyle ki o insanlar da genelde gerçekten bir iş başarıldığı için bazen de konuyla ilgilenmedikleri için olumlu baş hareketlerinde bulunuyorlar. Ama daha cümlemi bitirmeden ne kadar gereksiz bir şeyden bahsettiğimi fark ediyorum.

Cevap: Hatırlamıyorum..

insan ne yapınca gerçekten kendiyle gurur duyar ki?

You are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun

niye kendiyle gurur duyarki insan
kendimizle gurur duyarak kendimizi takdir etmiş mi oluyoruz
bi çeşit tatmin duygusu mu veriyor gurur duymak

gurur duymakmı? o da nedır? bu zaman da insanlar insan olduğunun bile farkında deilken nasıl olacakta,ne yaşayacakta ya da sizler için ne başaracakta gurur duyacak?

soruna çözüm üretebildiğimde ...

hatırlıyamadımm....

I hATe PeoPlE anD tHE WOrlD!!!!

devamlı olarak

hiç bir zaman .

dayanmak zormuş meğer sonu belli oyunlara

Ne gereği var...

no faith'e...
"Bazen kendimi yaptığım bir işi başkalarına ballandıra ballandıra anlatırken yakalıyorum. Öyle ki o insanlar da genelde gerçekten bir iş başarıldığı için bazen de konuyla ilgilenmedikleri için olumlu baş hareketlerinde bulunuyorlar. Ama daha cümlemi bitirmeden ne kadar gereksiz bir şeyden bahsettiğimi fark ediyorum."

bu paragrafta ki samimiyetinle gurur duymalısın... bu herkesin kolay kolay söyleyeceği bir şey değildir... kibirden arınmak belki de gurur duyulacak tek şeydir... ama unutma fazla gurulanmak yeniden kibire yöneltir kişiyi...

konuya dair...
bu tip şeyler yaptığım da sözün ağızdan ya da yazının elden çıkması geç kalmışlığıyla böyle bir itirafta bulunamayacak kadar utanıyorum... ama insanoğlu işte... kendini hayatın akışına öyle bir kaptırıyor ki hataları sonradan fark ediyor... zaten baştan düşünecek kadar kontrollü yaşasaydık hiç hata yapmazdık... böylece gururlanacak bir şey de olmazdı... ama hatalarımızla var olduğumuz için olması doğal şeyler yaptığımız da gururlanıyoruz... bu bir çelişki... çelişkiyi yaratan ise gururun derinliklerinde yatan kibirdir... insanoğlu akla ve düşündüklerini uygulama becerisine sahip olduğu sürece yapılan hiç bir şey doğalın üstüne çıkamaz... doğal olan bir şey için gururlanmaksa kibirle alakalıdır...
yaptıklarımızı geçmişte bıraktığımız halde; eğer bir tek kişinin bile beğenisiyle hatırlanması, zaten mükafat olacaktır... ve bu mükafat kişiye yeterli olmalıdır da... ama konusu bile açılmadan yaptıklarını her fırsatta ballandıra ballandıra anlatmak gururlanmak takdir beklemek doymak bilmeyen egomuzun bize oynadığı oyunlardır... egodan ne kadar sıyrılmaya kurtulmaya törpülemeye çalışsakta bizi bizden iyi tanıdığı için ve bam telimizin onun sınırlarında olmasından dolayıdır ki olur olmadık zamanlarda böyle çıkışlar yapmamıza yol açar... ve bunlar için en çok açlık hissetiğimiz duygularımızı kullanır... zaaf olarak gördüğümüz yönlerimizi tespit edip onları dizginlemeye çalıştığımızda ise egomuzun bize oynadığı bu oyunlardan biraz daha sıyrılmış oluruz...

sen ne yapıyorsun diye sorarsanız...???

ele verir talkımı, kendi yutar salkımı...

saçma sapan ya da oldukça önemli, gerekli konularda gurur duydum kendimle çoğu kez zaten genelde tek ben duydum..

tırmandım, tırmandım, düşledim, düşündüm; ama her şey sıkıYoRDu beni. Ağır işkenceden yorgun düşmüş ve daha beter bir düşle uykusundan uyandırılmış bir hasta gibiydim..