şeyler...

Bir başlangıç anında erken değildir herhangi bir şeye,gecikmek akla bile gelmez…ilerledikçe etrafında dolanıp durduğunuz yaşamsal döngünün hala farkında olmazsınız…değdiğiniz tüm renklerde bir başka şey yaşar,yaşadığınız her şeyde bir başka renk yaratırsınız…

Sahne ve perde yer yer,zaman zaman değişirken,kendi hayatınızdaki başrol sizin dışınızdaki her şeydir ve tüm olup bitenin tek bir seyircisi vardır aslında,o da hiçbir şeyin farkında olmayan sizsinizdir yine…sadece bu farkında olamayıştan dolayı takdir edilmeyi beklersiniz hep,varlığınıza anlam katacak bir seyirci bulma çabasıdır yaşadığınız…sadece bundan dolayı güzel şeyler yaratma kaygısı taşınır,yada her şeyden uzak durma çabası,olmadı kötü şeyler yaşatarak dikkat çekmeye çalışırsınız…

Gün gelir,gelirsiniz bir yere,tam orta noktası denen…en anlamsız,en yitik,en uzak,en yakın ama en saf bir noktaya…omuzlarınızın üzerinden baktığınızda geriye,tonlarca yaşanılmış kırıntılardan oluşan devasa bir hiçç görürsünüz…ileride ise görülmeye değer bulunamayan bir hiçbirşey…bir şeylerden koparken bir başkaşeylere yaklaştığınızı hissedersiniz…bir doğum sancısı başlar,yaklaşan ölümü duyduğunuzda…

Tam ortasına gelene kadar büyük bedeller ödeyerek topladığınız herşey,birden çözülür binlerce parçaya dönüşür,etrafınızda döner döner,sarmal olur yükselir…gökyüzünde değişir,arınır,yıkanır ve size geri döndüğünde artık koca bir hüznünüz vardır…ne kadar çok şey biriktirmişseniz yaşama dair o denli büyük bir hüzne sahip olursunuz…artık kalan yolu sırtınızdaki hüzünle bitirmek zorundasınızdır…


35.yıl anısına 27 ocak 2009

ne güzel bi açılım getirmişsiniz sosyo
yaş otuzbeş yolun yarısı eder açılımına
tebrik ederim yeni yaşınızı;)

"Şeyler nesneleri okudum,
Konuşkan açık bahçeleri
Umursamazlığını,
onmazlığını tanıdım sözcüklerin
şeylerin benliği yok,
sonluğu teper.
bir gün gördümdü,
yer değiştiriyordu bi böcek
sanki bir bildiği varmışçasına
düşündüm konumunu ölümün,
küpün, sonsuzluğun...
...
şeyleri okudum, konuşkan açık bahçeleri.
onmazlığını tanıdım sözcüklerin,
kurşunkalemlerin.

bir gün gördümdü yer değiştiriyordu
bir böcek,
bir bildiği varmışçasına.

düşündüm konumunu ölümün.
küpün, piramitin, silindirin.

yanlış olan nesne yok.

şeylerin en iyisi su dur.
bir akşam gördüğü yerleri anlattı bana.

gölgesiyle bıraktım su yu.
sonluyu, kurcalamalı.

ağaçlar koysun adımı.
..."

Şeyler Kitabı- Ev / İlhan Berk

Yok bir ruh
bu ağaçların arasında
Ve ben
bilmiyorum nereye gittiğimi

Octavio Paz

bir şey'e varmak için çok şey'den geçmek...geçilen şey'lerden kendinden şey'ler bırakmak...yeni şey'ler almak...yenilenmek-değişmek...yine o şey'e varmaya çalışmak...o sey'in aslı da zihindeki yansıması da değişirken bu yolculukta varığımızda o şey gerçekte yolun başındayken düşündüğümüz şey midir hala? o şey'se nasıl değişmeden kaldı...yoksa artık farklı bir şey midir? değiştiyse olduğu şey uğruna yola çıktığımız şey midir hala...yolun başında ve sonunda biz farklıysak,o şey farklı şey'lerse...boşuna mıdır yoksa şey'ler yolculuğu...

hasankeyf'e elini uzat,ılısu'da boğulmadan...

http://hasankeyf.dogadernegi.org/

http://www.dogadernegi.org/bankalari-durdur.aspx