NEDEN YAZIYORSUNUZ?

yazmadığım dönemlerde çektiğim sıkıntıları kafamda daha da büyütüyormuşum, ama yazınca sanki beynimdeki olumsuz şeyleri dökmüş ve arınmış gibi hissediyorum, yaşadığım isyanların mükafatı gibi görüyorum bu sayede sıkıntılarımı sevmeye başlıyorum bazen mazoşistçe daha dürüst oluyorum kendime ve herşeye karşı diğer insanlarla ortak kullandığım yaşamımda bile üstelik..ve yazdıkça yeni şeyler filizleniyor okuduklrıma bile daha başka gözlerle bakıyorum.

iki taraflı paylaşım için.
alış-veriş...

Sana derim sana ey benim aklım
Sakın ha başıma gelme bir daha.
Şu dünyaya sarhoş olan yararmış
Ayık ol, kendini bilme bir daha.
Mahzuni

NTV'nin 2009'daki bilim gelişmelerini inceleyen yarım saatlik belgesel niteliğindeki bir filmi şöyle başladı:

"Atomu parçalayan, uzaya giden, genetik şifre dna'sının sırlarını çözen bilim dünyası, neden kahkaha attığımızı ve öpüştüğümüzü, neden rüya gördüğümüzü, ve bazı nesneleri uğurlu saydığımızı, yada sanatla niçin ilgilendiğimiz gibi soruların yanıtlarını bu yılda bulamadı..."

Çok trajıkomik bir başlangıç gibime geldi Yani atomu parçaladın bize faydası olur bir gün diye ama biz dediğin daha çözülebilmiş değil

Senin sorun da neden sanatla uğraşıyoruz kısmı sanırım. Ancak amacım cevaba değil soruya içerik katmaktı...

Video'nun orjinali için : ntvmsnbc Video Galeri

Üstteki açılmazsa : http://video.ntvmsnbc.com/2551720882...4112012056.flv

var olabilme nedenlerimden biri olarak gördüğüm ve öyle saydığım için yazıyorum. Kendimi başkalarına anlatmak için yazıyorum. Kendi için yazan yazar çok azdır. Franz kafka ölmeden önce yakın arkadaşı Max ' a öldükten sonra yazdıklarının hepsini yakmasını ve asla yayımlamamasını vasiyet etmiştir. Tabi arkadaşı ihanet etmiş ve bizler kafka'nın yazdıklarını okuyabilmişizdir.

Beni İnsanlar Dinlemiyor! Ya da sölemek istedikleirmi bir türlü dile getiremiyorum.. Yazıyorum çünkü o zaman daha doğru oluyor.. Yazıyorum Çünkü Noktalama işaretleri insanların(!) beni yanlış Anlamasına engel oluyor.

Bu bir yaşam tarzı...

"... ve hayat aslında kusurlu"

Biz, kusursuz için sadece ellerimizi ve fikrimizi kullanıyoruz.
Ki bizim kusursuz dediğimiz, tek ayak üstünde yürümediğimiz bir yol, dilediğimiz kadar kör ve aç kalabileceğimiz bir vaha... Dilediğimizde, her şeyi tersine çevirebileceğimiz bir ekstra güç.

Kendi içimizde kalmak bazen, kimi bunu bağıra bağıra yapar... Kimi kabuğuna anagramlar yazar.

Yok bir ruh
bu ağaçların arasında
Ve ben
bilmiyorum nereye gittiğimi

Octavio Paz

sanırım yazdıkça değerleniyor düşünceler.en gizli yerede yazsan o orada kalıyor ses gibi yok olmuyor.bazen bizi dinlemeyenlere bir sitem oluyor.bazen sesimiz yerini ellerimize bırakıyor.sesin tonu gidiyor harflerin kıvrımları geliyor.düşüncelerimi gerçekleştirmeden önce görebildiğim tek yer yazıdır.

"sapasağlamlığınız karşısındaki bu özrümü affedin..sizin nehrinizde küçük bir taş olabilirim ancak söküp götürün beni durduğum yerden..gökyüzüne dokunabilirim dersem bir uçurumdan bırakın beni.nereye ait olduğumu anlatın bana..bir deliyim ben dehalarınız karşısındaki bu özrümü affedin.. herşeyi düşünmek geliyor içimden ölen her çocuğu yaşayan her katili yazılmış her sayfayı..sizi seviyorum..bütün bu özürlerimi affedin"

kova dolsun diye.

Belki birisi okur diye....
Biri okursa yazan kim diye merak eder, gelir beni bulur ve sonsuza kadar samimi oluruz.

Yeterince yorulunca, yaz(a)mıyor kişi...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor