Neroğutyun

NEROĞUTYUN

Onlar buradaydılar… Sadık millettiler… Sivas’ta, Adana’da, Kayseri’de, Ağrı’da… Kendi memleketlerinde, kendi evlerinde…
Buralarda bir zamanlar olmayan birileri daha vardı. Kendilerine Jöntürk dediler, İttihat ve Terakki’yi kurdular. Amaçları yüzyıllarca halkların birlikte yaşadığı devleti yıkıp, yerine Fransız İhtilali’nden esinlenme bir ulus devlet kurmaktı.Bu yüzden başka uluslara yer yoktu bu topraklarda… Olmamalıydı… Rum’u, Bulgar’ı, Arap’ı, Kürt’ü herkesi düşman ettiler kendilerine. Bu milletlerden biri vardı ki; en büyük acıyı onlara yaşattılar. Öyle bir acıydı ki; üstünden bir asır geçmesine rağmen unutulmadı…
Evet,onlar buradaydılar… Sadık millettiler… İstanbul’da, Kütahya’da, Çorum’da, Ankara’da… Dedelerinden kalan kendi evlerinde, kendi topraklarında…
Bir gün basıldı evleri, hiç bilmedikleri insanlar tarafından, hiç bilmedikleri bir yere götürülmek üzere…
Narek komşusu Ayşe’ye baktı… Konuşamadılar… Gözleriyle anlatmaya çalıştılar anlayamadıklarını… Ne Narek “gitmek istemiyorum” diyebildi, ne de Ayşe “götürmeyin” diyebildi…
Agop direndi gitmemek için, Jöntürk Agop’un kafasına silahının dipçiğiyle vurdu. Yaşlı Agop olduğu yerde yığıldı. Dükkan komşusu Yusuf Efendi gözyaşlarını saklayamadı. Ne yazık ki sadece tek bir Agop değildi öldürülen. Binlerce Agop, Kirkor, Nune, Seza, Yeraz… Hepsi hayalet oldular bu topraklarda, daha doğrusu bizlere öyle gösterilmek istendi... Kabul edilemedi yapılan insanlık dışı katliam…
Belki de bir onur vardı Hrant’ın dediği gibi… Türklerin reddedişinde, yapılanları kendilerine yakıştıramadıklarına dair bir onur, Ermenilerinse bu acıyı yüzyıldır taşıyor olmasında bir onur.
Benim gibi düşünen bir çok insan utanç duydu bu olanlardan. Ve utandı Jöntürklerle aynı ırkı paylaşıyor olmaktan… Oysa Ermeniler bize daha yakındı… Asırlarca birlikte yaşadığımız insanlar, Avrupa’dan gelen Jöntürklerden bize daha yakındı… Onlar Millet-i Sadıka’ydı…
Yine de özür dilemek isterim Agop’tan, Narek’ten, Seza’dan… Duymasalar bile beni, onların torunları duyacaktır sesimi… Ve anlayacaklardır bizlerin birbirimize ait olduğunu…
Onlar duymasa da ben yine de özür dilemek isterim Kirkor’dan, Hrant’tan…
Keşke bir özürden daha fazlasını verebilseydik sizlere, keşke bu topraklarda yeniden barış içinde yaşayabilseydik…
Neroğutyun Sireli Yeğpayris…
H.A.

Yazı bana aittir.. Hem görüşlerinizi almak isterim hem de asıl istediğim sizlerde isterseniz tabi ki bir özürde sizin yazmanız.. Buraya yazılan yazıların,paylaşılan bu acının ve dilenen küçük özürlerin mutlak ermeni kardeşlerimiz tarafından okunacağına eminim.. bu büyük acılara karşın onları az da olsa mutlu edebiliriz...

Birbirimizin ötekisi olmadan farklılıklarımızla bir olabilsek...

I HAVE A DREAM... (Martin Luther King)

öncelikle yüreğine ve eline sağlık charlie

elbetteki bu tarjik travmatik kıyımdan dolayı bu ülkede, ermenistanda ve diasporada yaşayan acılarını onurla sırtlarında taşıyan ermenilerden özür dileriz

bu konuda kendini iki tarafa da sorumlu hissetmeli ve karşılıklı olarak birbirlerine yaşattıkları ve yaşadıkları aıdan dolayı özür dileyrek başlamalı
tabi devamında iyi niyetle yapılacak empati ve hoşgörüyü de getirmeliyiz

geçmişin acılarını unutmadan ama bu acıların geleceğin mutluluğunu gölgelemesine izin vermeden yaşamayı öğrenmeliyiz

"kendi kimliğini ötekinin varlığına göre konumlandırmak hastalıktır. kimliğini yaşatman için sana bir düşman gerekiyorsa, senin kimliğin hastalıklıdır"
hrant dink