ece temelkuran -21 dakika

21 dakika

Benim bir kere arkadaşımı öldürdüler, artık bir daha iflah olmam gibi geliyor. Gittiğimde yerde yatıyordu, kanı kaldırım taşlarına sızıyordu. Ben onu gördüm ya, ben artık başkasıyım. Hrant gitti, hep taze kalacak bir kan karanfil açıldı göğüs kafesimde. ‘Böyle bir şeymiş meğer’ dedim, ‘Arkadaşını öldürürlerse böyle oluyormuşsun’. ‘Meğer’ demiştim, ’12 Mart’ta, 12 Eylül’de arkadaşlarını kaybedenler böyle hissetmiş.’
Demek Türkiye’de milyonlarca insanın aslında göğüs kafesi ağır ve ağrılı yarılmış, çatır çatır açılmış kemikleri acıyla, ciğerlerinin arasından bir kan karanfil sızmış. Meğer arkadaşı öldürülünce insanın acısı hiç geçmezmiş. Öyleyse bunca insan, bunca sevgili, anne, baba, kardeş, oğul, arkadaş, dost... Eğer hepsinin göğüs kafesi böyle sızılı aralıksa, nasıl yaşıyor bu ülke? Anlamadım ben. En çok Hrant’tan sonra anlamadım bunu.

Oku! Arkadaşının adıyla.
Nejdet Adalı... Sedat Soyergin... Erdal Eren... Veysel Güney... Ahmet Saner... Kadir Tandoğan... Mustafa Özenç... Ethem Coşkun... Necati Vardar... Seyit Konuk... Ali Aktaş... Ömer Yazgan... Erdoğan Yazgan... Mehmet Kambur... Ramazan Yukarıgöz... İlyas Has... Hıdır Aslan...
Bir isim listesi olduğunu görüp atladıysanız şimdi lütfen geri dönün ve bu isimleri tek tek okuyun. Çünkü bu isimleri, hiç değilse birkaçını aklımızda tutmamız gerekiyor. Bu isimler, Kenan Evren liderliğinde yapılan 12 Eylül 1980 darbesi sırasında ciğeri beş para etmez herifler tarafından asılarak katledilen yirmili yaşlarında gençlere aitler. İsimleri ve yüzleri, Dostluk ve Yardımlaşma Vakfı’nın hazırladığı ’12 Eylül Adaleti’ adlı belgeselin 15 dakikalık tanıtım filminin sonunda görünüyor. Tek tek geçiyorlar filmin içinden. Avukatlar, yargıçlar, savcılar, anneler, arkadaşlar konuşuyor.
‘Erdal Eren’i, heyetin önünde ağzından burnundan kan gelesiye dövdüler’ diyor avukat, ‘Yargıçların yüzünde bir tebessüm bile vardı’. Kenan Paşa’nın yaşını büyütüp astırdığı çocuktur Erdal Eren. İdamına dört celsede karar verilmiştir. Sakın unutmayın!

‘Dişlerimle yolacağım’
Mehmet Kambur’un annesi “O Kenan Paşa’yı bir görsem” diyor, yüzü yol yol olmuş yaşamaktan, başörtüsü kaymış, ‘Onu dişlerimle yolacağım, dişlerimle!” Gözünde bir bakış var... Daha ben diyemem size o bakışı, öyle bir sözcük bilmiyorum.
Ramazan Yukarıgöz’ün annesi tabutun başındaymış gibi anlatıyor:
“’Açın tabutu, çocuğumu göreceğim’ dedim. ‘Mühür var, açamayız’ dediler. ‘Ben bu devletin mührünü tanımam’ dedim, çektim attım mührü. Bir açtım ki tabutu... Saçları yeni taranmış sanki. Kaşları kalem gibi, yüzü...”

Kenan Paşaaa!
Onun sesi titrerken başka bir avukat başlıyor, başka bir idam sahnesine:
“Cellat boynuna ipi geçirmek için uğraşıyordu. ‘Bırak’ dedi, ‘Ben yaparım. Bir yerimi sakatlayacaksın yoksa’. Aldı yağlı urganı, kendi boynuna geçirdi. Sonra... 21 dakika sallandı ipin ucunda. Yanına gittim... Birkaç dakika önce saçını okşadığım çocuğun... Saçlarını okşadım.”
18 yıl önce ölmüş bir çocuk için, bütün çocuklar için, 18 yıl önce teker teker ellerinden alınmış arkadaşları için, kum gibi akıp giden insanlar için, anlatanların sesi titriyor. 15 dakikalık film bitiyor ve ta içimden şunları demek geliyor:
Kenan Paşaaa! Kenan Paşaaa!
Bugün 21 dakikalığına öl. Öl. 21 dakika öl ve geri gel, yeniden ve yeniden öl sonra, yeniden ölmek için yeniden diril. Kaç çocuğu katlettiysen o kadar kere, hepsi için öl sen bugün. Kenan efendiiii! Bugün 12 Eylül; bu memleket seni en derin ve en taze intikam hisleriyle selamlar! Bir gün çıkacağın sanık kürsüsünde salya sümük ağlarken korkudan yerlerde süründüğünü görmek dileğiyle...
Ve bunu ne kadar kalpten söylediğimi anlatamam Kenan Paşa!



ece temelkuran

"biz televizyon izleyerek, milyonerler, sinema tanrıları, rock yıldızları olacağımıza inanarak büyüdük ama olamayacağız... hepimiz heba oluyoruz... bütün bir nesil benzin pompalıyor, garsonluk yapıyor ya da beyaz yakalı köle olmuş... reklamlar yüzünden araba ve kıyafet peşindeyiz... nefret ettiğimiz işlerde çalışıyor, gereksiz şeyler alıyoruz... bizler tarihin ortanca çocuklarıyız... bir amacımız yok; ne büyük savaş ne de büyük bir buhran yaşadık... bizim savaşımız ruhani savaş... ve bunalımımız kendi hayatlarımız..." Chuck abi

Bigün gelicek başta o Kenan Evren denilen insan dışı,suratsız varlık başta olmak üzere tüm darbeciler,katliamcılar,muhtıracılar bu ülkede sanık sandalyesine çıkacak.. Ve biz o gün çok mutlu olacağız onlar ne yapacaklarını bilmez bir halde bir it gibi titrerken..
Erdal gelicek aklımaza..17 yaşındaki o masum haliyle..Deniz gelicek.. ve diğerleri..

Birbirimizin ötekisi olmadan farklılıklarımızla bir olabilsek...

I HAVE A DREAM... (Martin Luther King)

bugun hala kenan paşa diye anılan biadama saygı duyuluyorsa bu millet,bu medya tarafından..hiçbirşey in gerçekleşecegine dair inancım yok...12 eylül yüzleşmeleeri halk arasınd abile daha yeni yeni oluyorken..yargılanıp da ceza cekecekelrini sanmıyorum hiç...

"biz televizyon izleyerek, milyonerler, sinema tanrıları, rock yıldızları olacağımıza inanarak büyüdük ama olamayacağız... hepimiz heba oluyoruz... bütün bir nesil benzin pompalıyor, garsonluk yapıyor ya da beyaz yakalı köle olmuş... reklamlar yüzünden araba ve kıyafet peşindeyiz... nefret ettiğimiz işlerde çalışıyor, gereksiz şeyler alıyoruz... bizler tarihin ortanca çocuklarıyız... bir amacımız yok; ne büyük savaş ne de büyük bir buhran yaşadık... bizim savaşımız ruhani savaş... ve bunalımımız kendi hayatlarımız..." Chuck abi

dostlar izmir mitingi muhteşemdi.

yalnız değilmişim, nekadar da çokmuşum..
bir can idim yüzlerce can oldum bugün

selam ediyorum yüreği insan olma haysiyetiyle çarpanlara.

gücün yalaka şahsiyeti
hangi söz ona ışık olabilir

bu ülkede umutlu olmak çok zor tam umut edip işte herşey değişiyor bu sefer olacak derken en beterinden yerin dibine iniyoruz
hrant dink öldürüldüğünde de metrelerce derinlere yuvarlandık ne yazık

tam artık herkes denizlere olanları biliyor enverin gerçek yüzünü görüyor gençlik bilinçleniyor derken

muhabirlerin 12 eylül size neyi çağrıştırıyor gibileirnden sorulara
aptalca gülüp "hiçbirşey" düşünüyor gibi yapıp "ıı bulamadım bilmem bişey hatırlamıyorum" veya küstahça "ben 1982 de doğdum dolasıyla haberim yok benden öncesinden ben geleceğe bakarım geçmiş beni ilgilendirmez " diyorlar diyebiliyorlar

nasıl umut edebilirim herşeyin değişiceceğini doğrunun haklının anlaşılacağı günün artık daha yakın olacağını

"kendi kimliğini ötekinin varlığına göre konumlandırmak hastalıktır. kimliğini yaşatman için sana bir düşman gerekiyorsa, senin kimliğin hastalıklıdır"
hrant dink

Gençlerin bilinçlenmesi mi???
gençler converse parası biriktirmekten, demet akalın dinlemekten
cafelerde yakışlıklı oğlan/kız muhabbeti yapmaktan
fırsat bulamıyorlar artık..
ölü bir gençlik geliyor geriden..kalanı hayal...

kendini paşa diye sıfatlandırabilen bir adamın
tutupta asmayalımda besleyelim mi demesi zaten onun kıro felsefesine ne kadar yakın olduğunu gösteriyordu...kıro işte..
şimdi bu millet bu herifi niye yaşatıyor ki, niye hala besliyor anlayabilmiş değilim..
gelde hit olma şimdi


sırf bu gibi heriflerin yargılanabilmesi için tanrının olmasını dilerdim
yaptıkları zulüm ve kanlı elleriyle geberip gidecekler...
papucumun ressamı

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

Yüreğini dağladığı anne babaların, yaşlarını büyütüp canını aldığı çocukların acıları hala dinmemişken ismi liselere verilip hala oturduğu makamlara kutsal gözü ile bakılabiliyorsa yazık bu insanlığa. Hala Türkiye’yi karalıyor diye “Midnight Express” isimli filme kızan bizler o dönem ceza evlerinde özellikle de Diyarbakır Cezaevi’nde yaşananlar üzerine bir film çekilse ne yapardık? Biliyorum şu lekeyi bile temizleyememiş, suçluları el üstünde tutmuş olan ülkemizi karaladıklarını mı iddia ederdik aynı pişkinlikle.

Gazeteci Ertuğrul Mavioğlu'nun 'Asılmayıp Beslenenler' adlı kitabından:
Önce büyük bir gürültü koptu. Koridorun kuzey yakasından gelen polisler ve özel timler ile güney yakasından gelen askerlerin sayısı 70-80 civarındaydı. Amaçlarının tutukluları götürmek olmadığını hemen anladık. Canavarca hislere, akıl almaz kine ve vahşete tanıklık ediyorduk. Her bir tutuklu dört-beş kişiden oluşan bir timin saldırısı altındaydı. Vücudunun her tarafından ve özellikle de kafalarından darbeler alan tutuklulardan bir tanesi Erkan Perişan'dı. Az sonra gözlerimin önünde kafası duvarlara vurularak ve vücudu kalaslarla parçalanarak katledilecek olan Erkan... Bu korkunç saldırıya tanıklık eden bizler, hiçbir şey yapamamanın derin çaresizliği içindeydik. Koğuşlarımızın içinde kafese kapatılmış kuşlar gibi ancak çığlık çığlığa sloganlar atıyorduk. Katliamı düzenleyenler ise zafer kazanmış ordu misali, 'Herşey vatan için', 'Ya Allah Bismillah, Allahuekber' diyerek koridorlarda 'rap rap rap' sesleriyle ayak vurdular."

Bunun gibi nice yaşanan nice olay üzerine daha fazla dayanamayanlar dağlara çıkmıştır. Ve dönemin ırkçı ve faşist vahşeti ile hesaplaşmaya cesaret edemeyenler bugün hala Kürt sorunun neden çözülemediğini anlayamazlar.

Anlayan anlamıştır herhalde Ece Hanım. Hele ki son referandumda özellikle de "geçici" 15. maddenin kaldırılması mevzu bahis olduğunda -ki bu madde, darbeyi yapan komunatanların yargılamaz olduklarını söyler malumunuz- hayırcılarla yani vatan milletçi zevatla nasıl da tek vücut olduğunuzu seyreyledikçe ne kadar kalpten olduğunuzu herkesler de anlamıştır artık sanırım.

Ulusalcı artığı HaberTürk'te çalışmaya başlamanın da bedelleri olmalıydı ve sanki Ece Temelkuran tarafından da ödeniyor gibi...