Taşa Benzettim Kendimi

Vos Amo · #11 (**permalink**) 26-05-2008, 13:44

Ben hep suskunluğumu yazdım boş çerçevelere kalemimle..

Bir umut öyküsü kaldı şimdiler de sadece düşlerimde..ne bir adım ileri, ne de geri gidebiliyorum.Geri dönüşü olmayan bir tüneldeyim sanki..her yer karanlık,derin bir sessizlik hakim..hafif bir rüzgar vuruyor yüzüme, saçlarımda hissediyorum nefes gibi, elimde bir mum yarısı bitmiş, damlalar avuçlarıma yapışmış, hissetmiyor yanığı taşım işte.. dalgalanıyor alevi titrek titrek..yürüyorum..takatım kalmıyor bir anda, dizlerim bükülüyor, yığılıyorum olduğum yere, taşlaşıyor bedenim yine..
Gözlerimi kapatıyorum, dalıyorum, korkmuyorum bu esrardan sessiz uğultular içinde.. uzun zaman oldu, kıpırdayamadım bir an bile yığıldım yerde..hafif bir tını, harp çalıyor sanki biri uzakta, yankılanıyor tünelde, duymuştum daha öncede bir anlamı yoktu ilk seferinde..şimdi bir işaret anlamsızlıklar içinde, yönümü bulabilsem, uzanıversem ileriye ulaşacağım çalan kişiyi, yakalayacağım sanki ışığı ellerimle..bir sızı saplanıyor yüreğime, hançer gibi nefesim tıkınıveriyor, bakamıyorum boşluğa taşa dönüyorum yine..uzun süreceğini hissediyorum, bekliyorum bırakıveriyorum kendimi derinliğin içine..

A.K.

Sosyopat · #12 (**permalink**) 26-05-2008, 19:47

...olup biten herşey tünelle ilgili...

...yürümeye devam...ışık sana gelmiyorsa,sabahı bekle en temizi ordan gelecek...ama kötür haber borazancı öldü,duymak için yeniden,yeni bir zafer kazanmak gerek...

duarden · #13 (**permalink**) 26-05-2008, 22:42

İçinde taşıdığı, her ses yankı yapardı boşluğunda. Uzaklarda arardı sesi ve taştan heykeli bakar aynada ki yansıması sanırdı. Oysa hissediyordu hala, elinin üzerindeki mum eriğini; acı eşiği gelişmişdi biraz o kadar. Ama oyun sa o en çok kendimize oynadığımız şey değil mi dedi taştan heykel. Herkes en büyük kendine oynar..

Vos Amo · #14 (**permalink**) 28-05-2008, 17:37

Ben hep suskunluğumu yazdım boş çerçevelere kalemimle..

Bırakıveriyorum kendimi derinliğin içine...parmak uçlarımla sıkıca yakalamışım yelesini doru atın, dolu dizgin koşmasını dizginlemiyorum.Uzaklardayım seni arıyor gözlerim, gün bütün ihtişamıyla doğuyor ufukta, ellerimi tuttuğunu hatırlıyorum, papatyalardan bir taç iliştiriyorsun saçlarıma, omuzuna yaslıyorum başımı, alnımda ki busenin sıcaklığı yayılıyor , mutluyum..huzurla dolu yüreğim..bir gülümseme yayılıyor yüzümden umarsızca, sevgiyi yudumluyoruz günü karşılırken..bilemezdim ki seninle yakaladığım hayatın sonunun beni taşa döndüreceğini..gözlerine bakıyorum garip bir ışık var, derinlerde sanki kaybediyorum seni..haykırıyorum..olamamki sensiz..taşa döndürme beni..
Sarsılıyorum hıçkırıklarımla, gözyaşlarım sicim gibi süzülüyor,sallanıyorum olduğum yerde..neden ? neden ? cevapsız sorular yankılanıyor beynimde.. kollarındayken düştüm uçurumlara, yangın yerini almış yüreğimde uyuşmuş bedenim,hissetmiyorum ..rüzgarlarla savaşıyorum, taşlaşmış bedenimle..yalnızlığım boyun eğdiriyor acımasız vakitlerde..

A.K.

endiseyumagi · #15 (**permalink**) 02-06-2008, 00:45

Ki ben bu değildim. Benimde korkularım, ümitlerim vardı. Birçok filizlerim vardı. Bir ışık göremedim, bir damla suya hasret kaldım ve taşa benzettim kendimi.

Vos Amo · #16 (**permalink**) 07-07-2008, 16:18

ben hep suskunluğumu yazdım boş çerçevelere kalemimle..

yalnızlığım boyun eğdiriyor acımasız vakitlerde..yitirilmişliğin yükünü kaldıramayan omuzlarımda.. içimdeki karanlığın vuslatınla vurgun yemişim, sağımda hasretin yasakları, solumda senin yokluğunun nefesi..pişmanlıklar, sonu gelmeyen, her gün, her saat, her saniye çarezisliklerle boğuşan bedenim..senden bana son kalan tebessüm, dilim lal, çığlıklarım karabasan olmuş, korkunun içinde..iç çekişlerim sessizliğin içinde, kurşun gibi her söz benliğimde, binlerce kez sıkılan..bir yol olmalı, bir kaçış..
taşlaşmış ayaklarıma dolanan kara bir yılan gibi sevginin izi kalmadan yürür gider üzerimden.. azaplar yüreğimde hergün işgal altında, her düşte taşa döndüren hüzünlerim.. avuçlarımdan kayıp giden, usumdan silinmek için savaşan..gözlerimin perdesi aralanacak, bir şimşek çakacak, yağacak bir anda, saniyeler yılları kıskanacak telaşla..yansımalar dolaşacak dört yanımda..katledilen ben susma artık ! haykır !!!
taşlaşmış bedenimin son olsun bu yakarıları..vur bitsin dilimin, bedenimin dağlanmaları, sancıları..susma sen artık içimdeki çocuk !! korkma yitirilmişliğine..susuşun vurgunum olur, canıma kastın..taşında bir sıcaklığı vardır, soğuk değildirler..her yanık türkünün ezgisinde ısıtırlar bedenleri ama bilemez, göremez hiç kimse yaşamadıkça, yaşatmadıkça..

A.K.

duarden · #17 (**permalink**) 07-07-2008, 17:42

Ve taşa benzettim kendimi en çokta kendi canımı yakarak. Eline yüreğine sağlık Vos Amo.