Anne...
Hayat hep aynı sahneyi oynadı bana...bana her nasihatinde,yavrum;
büyük insanlar affetmeyi,bağışlamayı bilenlerdir derdin
bu sözünü hiç unutmadım ANNE...
gerektiğinde affedici,gerektiğinde bağışlayıcı oldum,
şahsıma yapılan her hakareti affettim...
karşımdaki insanlar hata yaptığında bağışladım,
her şeyi görmeme rağmen göz yumdum...
bir gün mutlaka dönerler bu hatadan dedim,
ama onlar beni kandırdıklarını zannettiler,
kendilerini uyanık sandılar ANNE...
Hayat değer verirken,değersizleşmeyi öğretti ANNE...bana her nasihatinde,yavrum;
değerli insanlar,karşılarındaki insanlara değer verir derdin...
bu sözünü hiç unutmadım ANNE...
insan ne olursa olsun değerlidir dedim,
bana attıkları bütün kazıklara rağmen değer verdim,
değer verdikçe,bazen küçüldüm,bazen horlandım...
ben değer verirken onlar beni ahmak yerine koydular,
diledikleri gibi kullandıklarını zannettiler...
zaman zaman buruşturup attılar bir tarafa kendilerince,
ben yine sesimi çıkarmadım,
ama yıprandım,yoruldum ANNE...
Hayat kırılganlığın ne demek olduğunu öğretti ANNE...bana her nasihatinde,yavrum;
fedakar insan,kırılgan ve alıngan olmayandır derdin...
bu sözünü hiç unutmadım ANNE...
her işimde fedakarlığı ön planda tuttum,
kendi haklarımdan her türlü feragat ettim,
ama karşımdaki insanlar beni mecbur zannettiler...
onlara mecburmuşum gibi muamele ettiler ANNE...
hiç de fedakarlığımı göz önünde bulundurmadılar
hiç de üzülmediler biraz olsun bana...
alaycı oldular kimi zaman,
kimi zaman bardaktaki son damlayı taşırdılar...
buna rağmen ben fedakar oldum,
bir gün yaptıklarımı anlarlar diye sabrettim...
hiç anlamadılar yaptıklarımı ANNE...
aksine ben fedakar oldukça,
onlar daha çok haklı buldular kendilerini...
kendimi anlatamadım,beni anlamadılar ANNE...
Hayat bana sabretmenin kaybediş olduğunu öğretti ANNE...bana her nasihatinde,yavrum;
istikrarlı insanlar sabretmesini bilenlerdir derin...
bu sözünü hiç unutmadım ANNE...
her işin başı sabırdır diye düşündüm,
mümkün oldukça bekledim...
bugün olmazsa yarın olur düşüncesiyle,
devamlı erteledim umutlarımı...
her yeni güne yeni bir umut ekledim...
insanların sabırsızlığına sabırla karşılık verdim,
azarlandığım zamanlar bile "ya sabır" demesini bildim...
sabır kılıcıyla yılları dövdüm...
her şeye rağmen sabrettim...
insanlar kimi zaman beni vurdumduymaz sandılar,
işlerine gelmediği zaman farklı yorumladılar...
kırıp incitmelerine rağmen korudum sessizliğimi...
şeytana prim vermemek için direndim...
ama direndikçe kaybettim ANNE...
Hayat bana sevginin kendimden geçmek olduğunu öğretti ANNE...bana her nasihatinde,yavrum;
seven insan,kendinden daha çok,sevdiğine değer verendir derdin...
bu sözünü hiç unutmadım ANNE...
sevdim,hem de herkesten daha farklı,daha güzel,
sevdiğim insan için herşeyden vazgeçtim...
önce gururumu bıraktım ayaklarımın önüne,
sonra gözyaşlarımı toprağın gözbebeklerine...
ardından tüm kalbimle yürüdüm ona,
beni anlamadığı zamanlarda bile sustum...
her söylediğine inandım...
bütün yıkımlara rağmen tamir etmesini bildim ANNE...
seven herşeye rağmen sevmelidir dedim,
kendimden daha çok ona zaman ayırdım,
onu düşünmeden yemek yemedim,su içmedim...
hayat bazen bir gölge misali beni kovaladı...
emin değilim ama,
bazen ben sevdikçe,sevdiğim benden kaçıyor gibi ANNE,
değer verdikçe,
sanırım o da beni ona mecburmuşum gibi değerlendiriyor...
oysa zaten vezgeçilmezdir benim sevgim,
sadece durmam gereken yerde durmalıyım sanırım...
durmak vazgeçmek değildir ANNE...
onunla bir ömrü değil,ebediyeti yaşamak istiyorum,
sakın üzülme,şikayet etmiyorum ANNE...
ben sevgimden asla vazgeçmedim,
olmasa bile yine de yaşarım ben kendimce bu sevdayı...
ama zoruma gidiyor ANNE...
gerçekten sevmek de,sevilebilmek değilmiş...
öyle bir zamandayız ki,
sevmek bile küçültüyor insanı,
severken küçülüyorsun be ANNE...
|
Normal
