gözümün önünde, önümüzde öldü - pamuk ipliği
Aranızdan bilenler var, annem nisanın son günleri açık beyin ameliyatı oldu, riskli bir ameliyattı, ölüm riski vardı ama annemin daha çok korktuğu olasılık felçti. Şükür ki ameliyat başarılı geçti annem 3 aylık rapor aldı. Evdeydi 3 aydır, 3 ay daha uzattık yeni. Bu gece yani dün gece daha doğrusu, misafirdeyken annem çok kötü oldu yine (hala daha ameliyattan önceki hayatına dönemedi tabii, kalabalıkta özellikle rahatsızlanıyor) poliklinliğe götürdük hemen, tansiyonu çıkmış. Annemin yanında beklerken 10 dk sonra birileri geldi, benim hemen arkamdaki yatağa yattılar tam anlamadık ama hiç hasta gibi değildi adam, panik atak, mide ağrısı şikayetiyle geldiler EKG çekildi falan bir şey çıkmadı. Neyse doktor tanıdıkları çıktı falan epey uzun muhabbet ettiler onlarla, bu arada adam 49 yaşında karısı da o yaşlarda ama genç gösteren şeker hastası bi teyzeydi. Onlar muhabbet ederken biz de arada duyup bıyık altından falan gülüyorduk annemle bazı şeylere, neyse bizim gelişimizden 45 dk falan geçti annemin tansiyonu düşmeye başladı, doktor son bi ölçülün de gitsin falan dedi. O sırada muhabbet devamdı.
Hemşire geldi annemin kolunda sıktı tansiyon aletini ve amca birden kilitlendi. Yatakta oturur vaziyetteydi, kafasını kalorifer peteğine de biraz vurarak yatağa düştü. Biz babamla hemen atılıp doğrulttuk falan adamı doktorla falan ama amca, çok hırıltılı bir şekilde sesler çıkartıyordu çok yüksek sesle, nefes almaya çalışır gibi, ben hemen annemi sakinleştirmeye gittim ama amcadan garip sesler gelmeye devam ediyordu bütün poliklinik alarma geçti amcanın başına, annemi hemen başka odaya aldık, 112 arandı, panik halinde herkes solunum cihazları, kalp masajları, elektroşok makinası sırasıyla gidiyordu amcaya, eşi ağlamaya başladı ilk dakikalarda biz annemi de avutmak için, bişeyi yok, düzelir şimdi diyorduk ama adamın oğulları geldi, karısı sinir krizi geçiriyordu, oğulları şaşkındı. Sonra çocuklardan birinin daha ambulans gitmeden telefonda babamı kaybettik dediği duyuldu, biz inanamadık anlam veremedik anneme de duyurmadık tabii, annemi de apar topar eve götürdük daha kötü olmadan, sonra amcamlar bize gelirken oradan geçmişler 2 polis arabası varmış, adam ölmüş.
1 saat önce tanımadığım, 1 sn öncesine kadar öleceğine ihtimal vermediğim amca gitmişti birden üstelik İzmir'in merkez ilçesinde, en işlek caddelerinden Hatay Caddesinde ve özel bir poliklinikte.
Kim ne derse desin Carpe Diem "anı yaşa"yın ölüm çok ani çünkü.
bu arada işin ilginci benim bu olaylar sırasında hiç paniğe kapılmamam, doğru dürüst üzülemem ve şu saate kadar aradaki 7 saatte olayı unutup TV seyredip bilgisayar izlemem.
Her an bir tarafımız trajediyle, bir tarafımız mucizeyle çevrili ama biz bu olaylara öyle kapalıyız ki, bu yazıyı yazmasam belki de hiç bişey kalmıcaktı bugünden geriye, oysa hayatımda ilk defa ölü birini ya da ölmekte olan birini tutmuştum...
warning
if you are reading this then this warning is for you. every word you
read of this useless fine print is another second off your life. don't
you have other things to do? is your life so empty that you honestly
can't think of a better way to spend these moments? or are you so
impressed with authority that you give respect and credence to all who
claim it? do you read everything you're supposed to read? do you think
everything you're supposed to think? buy what you're told you should
want? get out of your apartment. meet a member of the opposite sex.
stop the excessive shopping and masturbation. quit your job. start a
fight. prove you're alive. if you don't claim your humanity you will
become a statistic. you have been warned...... tyler
|
Normal
