Acı Veren Şey Öğreticidir

Ayazda titremeyen, güneşi iliklerine indirmeyi isteyebilir mi? Hayatında hiç terk edilmeyen, sevgilinin gelişine sevinebilir mi?

Birçok sektörden bir dolu insanla tanıştım bugüne dek. Kimiyle yüzeysel, kimiyle ise derin sohbetler etme imkanım oldu. Hiçbiri birbirine benzemese de çoğundan ortak cümleler duydum, hayata dair. Hepsine göre hayat zordu. Bir düşünsenize hayat hepimizi ne kadar çok yordu. Yine de işin ucu gelip bana dayandığında duyduğum ortak cümle şuydu; "Tüm bunları başka biri belki de salya sümük eşliğinde anlatabilirdi. Sen ağlanacak hallerin içinden kurtarmayı başarmışsın kendini." Evet bence de öyleydi. Bana kimse söylemese de biliyordum ki; gerçek böyleydi.

Yaşamı zor kılan şey; sorunlarla karşılaşma ve onları çözme sürecinin acı verici olması değil midir? Yine de hayat denilen hadise, karşılaşılan sorunlara çözüm getirme sürecinden dolayı anlam kazanır! Üstelik hepimizin acısı bir diğerininkine göre başkadır. Ateş gerçekten de sadece düştüğü yeri yakmaktadır.

Şimdi yazarken düşündüm de; kimileri atlayacaktır bir yerlerden "Sen mazoşist misin yoksa?" diye soracaktır düşünmeden. Sanki başka şansımız varmış gibi, hayatın bize sunduğu güzellikleri bir bir geri alırken... Ya da sorunlarla tek tek boğuşurken...

Sorunlar, başarı ile başarısızlığımızı ortaya çıkaran keskin hatlardır. Aynı zamanda dirayet, cesaret ve bilgeliğimizi ortaya çıkartırlar. Çok şaşırtıcı, ben de farkındayım ama ancak ve ancak sorulara cevap ararken hem aklen, hem de ruhen gelişmekteyiz. Benjamin Franklin de zaten boşuna dememiş; "Acı veren şey, öğreticidir."

Mutluluk andır. Yaşamı yaşanılır kılan da bu anların toplamıdır. Ama mutluluk bile, acıyı bilenlerce daha anlamlıdır. Acı çekmeyen, mutluluğun değerini bilebilir mi? Ayazda titremeyen, güneşi iliklerine indirmeyi isteyebilir mi? Hayatında hiç terk edilmeyen, sevgilinin gelişine sevinebilir mi? "Kaybettim." diyemeyen ya da bunu kendine bile söyleyemeyen, kazanmanın sevincine yeterince erişebilir mi?

İşte bu nedenledir ki; yaşarken hiç bitmeyecek sandığım acıların üstesinden gelebildiğim, içimi yakan gerçeklere kafa tutarken akıl ve ruh sağlığımı koruyabildiğim için Tanrı'ya şükrediyorum. Başta bana atılan toplar kafamı gözümü yarardı, şimdi ise tüm pasları göğsümde karşılıyorum.

_Yasemin ÖZÇELİK_

acıyı hangi söz anlatır ya da anlatmamalı sözlerde acıtır ne kadar acı ne kadar acı öldürürki insanı söylemekmi acı duymakmı acı yoksa susmakmı daha acı veren. ne öğretir ki insana acı acıtmayımı acı çekmeyimi yoksa çektirmeyimi.
düştüğünde kaldırandır ac,ı her seferinde daha az acıtır daha az can yakaıcıdır .düşmekten kormazsın zamanla bilirsin çünkü ne kadar canın yanabilirki ne kadar fazla .sonra düşmezsin korkmazsın çünkü düşsende dizlerindeki yaralara aldırmadan üstüne basıp kalkarksın yerdeki tuzlara rahmen onlara rahmen kalkarsın ne kadar yakarki bir tuz kanayan yarayı.
düştüğünde kalkmayı öğretir insana acı düşmemeyi daha fazlanın ne demek olduğunu daha azın ne demek olduğunu acıtmanın nasıl olduğunu acıtanın ne zalim ne kötü olduğunu ama onunda canının yanması gerektiğini intikamı öğretir bazılarına acı .bazılarına ise ,acı çektireninde canının yanacağını onunda canının acıyıcağını düşündürür.acı.. acı.. ne denebilirki

acıyı anlayabilseydik yada anlatabilseydik, acıyan yanlarımız olmazdı, bununla birlikte o kadar anlamaya calıstım, bir okadarda anlatmaya çalıştım fakat hala sol yanım uyurken çok acıyor

"bilirim ki acı biricik yücelmedir."

charles baudelaire

Mutluluk andır. Yaşamı yaşanılır kılan da bu anların toplamıdır. Ama mutluluk bile, acıyı bilenlerce daha anlamlıdır. Acı çekmeyen, mutluluğun değerini bilebilir mi? Ayazda titremeyen, güneşi iliklerine indirmeyi isteyebilir mi? Hayatında hiç terk edilmeyen, sevgilinin gelişine sevinebilir mi? "Kaybettim." diyemeyen ya da bunu kendine bile söyleyemeyen, kazanmanın sevincine yeterince erişebilir mi?


bu kısım gerçekten güzel ve çok anlamlı .