Sensiz İlk Günüm

Sensizliğin ilk günü...

İçimde nasıl bir sızı var bilmelisin... Nasıl da yanıyor yüreğim... Ardından iyi dayandı diyorlar benim için... Oysa içimde ne yangınlar var... Alevlerimi körükleyen ne fırtınalar çıkar... Dayanamıyorum... Bilmiyorlar...

Vefat etti ya da onu kaybettik diyorlar... Ben "o öldü" diyorum sorana... Kelime oyunları seni geri getirmeyecek biliyorum...! Acımı da hafifletmeyecek...!

Onu kaybettik demek, geri bulabiliriz anlamına mı geliyor sanki...!

Canım yanıyor... Nefesim daralıyor... Kollarımdan seni alan azrail benden de bir parça almış sanırım... Yaşa(ya)mıyorum...!

Odamdan hiç çıkmıyorum... Resimlerimiz var yan yana, omuz omuza... Ama sen yoksun... Gözlerin yok...

"Kafamı duvara yasladım, omuzların yanımda yok..."

Her telefonda o hep boğuk gelen sesini özlüyorum... Kapattım telefonu, hiç açmıyorum... Başka sesler duymaya dayanamıyorum...

Hep senin olduğun kavramlara başkalarını yakıştıramıyorum...! Katlanamıyorum...!

Bu daha ilk günüm... Her gün büyüyücek yaram... Sensizlik her an daha fazla acıtacak biliyorum... Her gün beni aldığın köşe başına gidemiyorum... Yokluğun geliyor aklıma... Yanımda olmasan da var olduğunu bilmek yetiyordu bana... Sensiz bir dünya düşümde bile yoktu... Şimdi gerçek oldu...

Sevmediğin ne varsa eskiciye verdim ve tek damlasına kurban olduğun gözlerimi yaşlara teslim ettim...

Sanma ki tek başına can verdin... Ben seninle birlikte bir yarımı toprağa verdim...

_ALINTI_