Gülümseme var, gülümseme var...

High Hopes · #1 (**permalink**) 29-06-2007, 17:24

Cevat Çapan'ın "Sabah" isimli bir şiiri var.
Bu şiirde benim hoşuma giden çok güzel bir dize var. (şiirin en son dizesi)

Son yağmurlar da dindi dinecek,
yazın habercisi kırlangıç
saçakta
senin o atlıkarınca gülümseyişinle.

İşte bu son dize (ordaki benzetme) benim çok hoşuma gidiyor.
Bir insanın gülümseyişini atlıkarıncaya benzeten bir düşünce. Bir incelik...
İlginç ve güzel bir imge bulmuş şair.
Cevat Çapan ile karşılaşsam, bu dizenin hayata geliş sürecini kendisine sorardım.
O da beni kırmaz, belki az belki çok, tatmin edici bir açıklama yapardı herhalde.

Gülümseyişin "bu biçimi" hakkında ne düşünüyorsunuz? Beyninizde nasıl bir imaj canlandırdı, size ne hissettirdi?

detays · #2 (**permalink**) 29-06-2007, 17:26

Aslında bizim çıkaracağımız anlam ile şairin anlamı çok farklı olabilir.
Şair kim bilir hangi duygu ve ruh halinde kaleme almıştır bu dizeleri.

Ama atlıkarınca çocukluğumuzu temsil eden lunapark eğlencesi idi.
Bir çok çocuğun hayali olan, binince pişmiş kelle gibi sırıttığı ve dünyaların onun olduğu eğlence aracı idi.

Belki o tek kelime ile bu kocaman ifadeleri ve olanları anlatmak istemiştir.