Çocuk Olmak İstiyorum!!

maviagac · #31 (**permalink**) 03-04-2010, 03:23

aynı günleri-yılları-anıları ikinci kez yaşamak pek de anlamlı gelmiyor...geçti-gitti-bitti...ne diye döneyim...
bu kadar özlenen bir şeyse çocukluk ben niye özlemiyorum...
kaçma hali...ama kaçacaksam da bilinene değil bilinmeyene doğru olmalı benim kaçışım...çocukluk hiç değil...

Kafadar · #32 (**permalink**) 28-01-2012, 18:01

Yeniden çocuk olmak..

Düşündüm de çocukken de hiç bir şey toz pembe değildi bana çünkü kimseyle kolay kolay anlaşamazdım..Yaşıtım olan çocukların birçoğu aşağıdaki, yukarıdaki mahallelerden bile arkadaşlar edinirken benim mahallede anca bir iki arkadaşım olurdu onlarla olan arkadaşlığımda hep onları kendime benzetmeye çalışmakla geçerdi..Bulduğum arkadaşta kendime uygun bir iki özellik bulduysam, uygun bulmadığım onlarca özelliğini de göğüslemek zorunda kalırdım.. Hiç bir zaman tam manasıyla 'işte benim gibi' diyebileceğim bir arkadaş bulamazdım..

Çok gururluydum..Hiç unutmam bir keresinde bir arkadaşımın evindeyiz akşam oldu babası geldi.. gelirken birkaç tanede lahmacun getirmiş..arkadaşım başladı zırlamaya'banane benim bu lahmacun, kimseye vermem banane banane'.. diye..
Çok gücüme gitmişti.. Ben onun lahmacununu istemiyordum ki..gözlerim doldu.. ağlamaya başladım koşarak evime geldim.. Ağladığımı gören herkes, olayı anlattıktan sonra lahmacun yiyemedim diye ağladığımı düşündü.. halbuse beni yaralayan şey, arkadaşımın o lahmacuna ihtiyacım olduğunu düşünmesiydi..Annem sana da yarın alırız dedi çünkü gerçekte neye ağladığımı ona da söyleyemedim.. Çünkü o an bana göre lahmacun yiyemediğim için ağladığımı düşünmesi, gururum incindiği için ağladığımı düşünmesinden daha iydi.. Çünkü gururum incindiği için ağladığımı düşünmesi beni daha çok incitecekti..Ve ben bunları 7 - 8 yaşlarındayken hesaplıyordum..

heheh heheheh işte böyle bir şeyler..

Kimsenin çubuk krakerine, püskevitine ağzım sulanmazdı..ama arkadaşlarım elimde kıytırıktan bir gofret görmeye görsün hepsinin kafa göz ayrı oynardı.. versen bir dert vermesen bir dert.. ulen ne aç gözlüydünüz siz de be.. Sana gofretin başını, diğerine kıçını, öbürüne de ortasını verdim mi ben ne halt yiyecektim he? hiç düşündünüz mü? Bu yüzden elimde kraker vs türü bir şeyler olduğu zaman çoğukez kaçıyordum sizden.. Uzak bir köşede gizli gizli yiyordum bitince geliyordum yanınıza..Çünkü biliyordum 'versene, versenee' diyip elime boş paketi tutuşturacağınızı...Ben öyle miydim? Ben o yaşta bile empati yapabiliyordum bu yüzden bana uzatılanı bile ''canım istemiyor'' diyip geri çeviriyordum..canım istese bile...ama siz gözüme gözüme dikiyordunuz aç gözlerinizi..

Hiç gurur yoktu sizde..

Bin kere kovsam yine gelir kapıyı açana kadar basardınız zile..Ağız yüz eysem, bağırsam da anlamazdınız..Ben öyle miydim? Kapınıza geldiğimde yüzünüz biraz asıksa 'demekki istemiyor gelmemi' diye düşünür bir daha kolay kolay gelmezdim ..

Hiç bir zaman, hiçbir şeyim tam manası ile uyuşmadı sizinle..
Siz eve gelen misafir oturmadan, koşup ondan önce otururdunuz yemeğe.. anneniz fırça atsa ciyak ciyak zırlar yemek yiyene kadar durmazdınız.. ben misafir gidene kadar bir şey yemezdim...

Misafirliğe gittiniz evlerde rahat durmaz her yeri didik didik ederdiniz ben oturduğum yerden bile kalkmazdım, annemin sözünden çıkmazdım ....
Bu yüzden kendi evimden başka hiçbir evde rahat olamazdım..

Düşüncenin d si yoktu sizde..Bu yüzden başından beri yalnız olduğumu hissettirdiniz bana..Eksiğiyle fazlasıyla hep birbirinizin aynısıydınız... Sizlere yüklediğim o imkansız ben gibi olma misyonunun verdiği zararı yine en çok ben gördüm.. beni hep hayal kırıklığına uğrattınız...Büyüdüm yine aynısınız.. Sizin gibi herşeye gülüp geçip, işte her şey sadece yaşadığımız andır diye düşünemiyorum....Sizler gibi gerisinin ufak tefek kaygılardan başka bir şey olmadığını düşünemiyorum..Yoruldum....Beden olmaktan, ruh olmaktan, nesne olmaktan, özne olmaktan yoruldum...Size kendimi anlatmaktan yoruldum..Hala anlamıyorsunuz..

Yeniden çocuk olmak..Çocukluğum..

elif_depres · #33 (**permalink**) 29-01-2012, 21:44

düşünmek istemediğim zamanlar çocukluk yılları...tekrar çocuk olmak gibi bi şansım olsaydı asla kullanmazdım...

ULAGA · #34 (**permalink**) 22-02-2012, 10:42

Alıntı:

Kafadar´isimli arızadan alıntı

Kimsenin çubuk krakerine, püskevitine ağzım sulanmazdı..ama arkadaşlarım elimde kıytırıktan bir gofret görmeye görsün hepsinin kafa göz ayrı oynardı.. versen bir dert vermesen bir dert.. ulen ne aç gözlüydünüz siz de be.. Sana gofretin başını, diğerine kıçını, öbürüne de ortasını verdim mi ben ne halt yiyecektim he? hiç düşündünüz mü? Bu yüzden elimde kraker vs türü bir şeyler olduğu zaman çoğukez kaçıyordum sizden.. Uzak bir köşede gizli gizli yiyordum bitince geliyordum yanınıza..Çünkü biliyordum 'versene, versenee' diyip elime boş paketi tutuşturacağınızı...Ben öyle miydim? Ben o yaşta bile empati yapabiliyordum bu yüzden bana uzatılanı bile ''canım istemiyor'' diyip geri çeviriyordum..canım istese bile...ama siz gözüme gözüme dikiyordunuz aç gözlerinizi..

Ben çocukken, sokakta ya da toplu taşıma araçlarında hiçbir şey yemezdim.
Zira parası olan var olmayan var.
Şimdi ise mecburen dışarıda yemek zorunda kalıyorum.
Ancak yine tenha yerleri seçiyorum, yol ağzı olan yerlere gitmiyorum.
Lise yıllarında ise yol parasından artırtırdığım para ile bazı öğlenler ekmek alıyordum.
Onu da bir sokak kenarında bir ya da daha çok köpek veya kedi ile paylaşıyordum.

Canlarım benim ya...

ParanoiD · #35 (**permalink**) 19-05-2012, 13:37

Benim çocukluğum çok b.ktandı . Bir daha dönmek istemiyorum o yüzden en kötü günlerimi orada saklıyorum , çocukluğumda .

mira · #36 (**permalink**) 21-05-2012, 19:45

-çocuk olmak istiyorum!!

-hmm. peki. tamam.