İnsan Bazen Gitmek İster

İnsan bazen gitmek ister... Karanlıklara doğru yürümek ve hiç dönmemek... Aydınlıktan kaçarcasına... Kendisiyle yüzleşmekten korktuğu için midir bilinmez... Aydınlıkta yaşananları görmemek için belki de... Karanlığa giderken gözlerini kapayarak gitmek ister hem de... Olur da ufacık bir ışık görür tekrar geriye dönerim düşüncesiyle alabildiğine sıkmak ister gözlerini...

İnsan bazen gitmek ister... Sevdiği ve belki de onu seven insanları hiç düşünmeden kaybolmak ister... Öyle bir yer olmalıdır ki gideceği yer, kimse bulamamalıdır onu... Tabir-i caizse sırra kadem basmak ister...

Bazen daralır insan... Etraftaki entrikalar, mentrikalar şunlar bunlar... Daraltır insanı işte! Plastik gülüşlerden, yalancı sevişlerden, çıkarcı dostluklardan midesi bulanır artık... Saf ve temiz bir dünya çizer hayallerinde... Oraya gitmek ister... Ama tek başına gitmelidir oraya... Onu bekleyen tek bir şey olmalıdır orda...

Yalnızlık!

Bazen sessizleşir insan... Etrafa saçtığı gülücüklerden tek bir iz kalmaz yüzünde... Çünkü bilir ki eğer gülümserse ona da biri gülümseyecektir mutlaka... İçten olmayan bir gülümseme görüp bir kez daha samimiyetsizlik karşısında yıkılmamak için gülümsemeyi unutmaya çalışır kendince... Ya da ona öyle gelir... Samimi bir gülümseme dahi olsa inanmak istemez... Çünkü karşısına hep samimiyetsizlik çıkmıştır onun... Suya muhtaç toprağa benzer yüreği... Samimiyete muhtaçtır o yürek!

Bazen canı sıkılır insanın... Raflarda dolaşır gözleri... Belki bir şeyler bulur okurum düşüncesiyle... Sonra fotoğraf albümüne takılır gözleri, bir hışımla indirir hemen albümü ve ciltleri çevirmeye başlar... O kadar uzun zaman olmuştur ki albüme bakmayalı resimler yapışmıştır artık ciltlerin üzerine... Albümün içinde dolaştıkça eski anıları gelir aklına... Kendisini görür resimlerde... En sevdiği arkadaşı ile bahçedeki ağaca tırmanırken çekildiği fotoğrafı gördüğünde belki de aylar sonra ilk defa yüzünde gülücük belirir... Sonra bebekken annesinin kucağında çekilmiş bir fotoğrafına bakar... Ne kadar küçüktür ne kadar miniminnacıktır... ”Ben bu kadarmıymışım gerçekten!?” diye düşünmekten alıkoyamaz kendini... Hayatın zorlu kollarına atıldığı gündür o gün... Ama o bilmez o zamanlar hayatın ona yaşatacağı zor anları... Bilmez bir gün büyüyüp karanlık caddelerin karanlık asfaltlarında yol almak isteyeceğini...

Bazen tek bir kelime bile insanın canını sıkmaya yeter... Bazen tepesi atar insanın bazen de yüreği yaralanır... Söylenen sözü kabullenircesine susar bazen... Hiçbir şey söylemez... Gözleri konuşur sadece, onlarla anlatmak ister her şeyi... Yüreğine cam kırıntıları serpilmiştir bir kere ve kanıyordur artık... Fakat acısını belli etmemek için tutar kendini...


İnsan bazen gitmek ister... Hiç ardına bakmadan çekip gitmek! Bırakmak ister her şeyi bir yerde ve sonsuz yolculuğuna çıkmak ister artık... Vakit gelmiştir artık onun için... Geç bile kalmıştır belki de... Hayatında olan ne varsa, kim varsa hepsini elinin tersiyle itip yelken açmak ister artık karanlıklara doğru... Yüreğindeki bütün kırıntıları, hayatındaki iyi ya da kötü bütün anıları, insanları yanına almadan defolmak ister!...
Ama onlar hep onun takipçisi olacaktır... Bilir bunu... Bile bile gitmek ister...

”Karanlık! Yalnızlık! Aç kollarını! Ben geldim…!!” demek ister...

Diyemez…

_ALINTI_