Hoyratlığına...

Sen istediğin gibi yaşarken öylesine; hoyrat, ben kırdıklarını topladım ardından...

Hepsini biriktirdim, atmadım hiçbirini... Sen savurdun ben kolladım, sen döktün ben topladım, sen kırdın ben yapıştırdım... Ama artık kalmadım...

Yetemiyorum dağıttığın hayatı toplamaya... Öyle çok, öyle hızlı, öyle derinden sarstın ki dünyamı... Doğumu batımı bulamıyorum şimdi...

Batıyorum aniden... Doğamıyorum...

Sen başını alıp giderken, ardımda ne var diye bakmadın hiç...! Gözlerini çevirmedin... Nasılsa ordaydım ya hep, düşünmedin...!!

Ama artık duramıyorum orda... Bıraktığın yerde değilim artık... Bıraktığın gibi değilim...

Öfkeler biriktirdim... Sonra kırgınlıklar... Kızgınlıklarım elime yüzüme bulaştı, temizleyemedim...

Temiz gidemedin... Gitmenin hakkını veremedin yani...! Yıktın giderken, yerle bir ettin içimde ne varsa...

Hoyratlığın başıma bela, sevdan daha da zor... Hele seni inadına sevmek var ya... İnsanı yarı yolda kor...

Hadi git şimdi... Rüzgarlarını da al ve git... Beklemiyorum artık... Onu orda bıraktım diye düşünme... Yokum orda... Yarı yolda kalmak zor geldi, başa döndüm...

Hani sensizliğim vardı ya en başında... Hani sen yokken de yaşıyordum ya... Ordayım... Yaşıyorum ve inanmıyorum artık... Bilirsin neye inanmadığımı... Sorma, anlatamam bunu hoyratlığına...

Beklemiyorum artık seni... Savurganlıkların öyle söyledi... Bekleme dedi gözlerine inat... Bekleme, o senin bildiğini sandığın gibi olmadı hiç dedi... Beklemiyorum...

Sadece tek bir yaram var... Tek bir kanayan damar bıraktın bende... Dimdik duracaktın ya yanımda... Hep orda olacaktın, yıkılmayacaktın ya... Ben sende ne rüzgarlar taşıdım... Ne depremler gördüm... En küçük yanlarımı bile eksiltmedim... Sense ilk sarsıntıda yerle birdin...

Bu değildi benim bildiğim, bana öğrettiğin...

Şimdi camlarımı kapatıyorum... Enkazımı kaldırıyorum yüreğimin altından... Fırtına çıkmasın, depremler olmasın diye... Dedim ya, beklemiyorum...

Vazgeçtim...

_ALINTI_