Ne demek geliyorsa içimden sana...

Ne demek geliyorsa içimden sana
Ne demek geliyorsa içimden,öyle geçer gece yüreğimden..



--------------------------------------------------------------------------------
Şimdi durdurulamaz olanın en ayrıntılı tasvirlerinde zamana terkediliyor hayal ötesi yalnızlıklarım. Ve durup dinlenmeden ,koşup düşmeden nasılda çoğalıyor umutlarım....

--------------------------------------------------------------------------------


Biliyorum çok oluyorum gecelere ve sığamıyorum kendi kabında devingenliğini örtbas etmeye çalışan yorgun bir yüreğe. Vedasızlığına alışmaya başlamışken hayatın yağmurlar çıkageliyor. Tenim artık eskisi gibi çoğalamıyor hüzüne her adımda bir anlam bulamıyor tükenmişliğe. Ve ben tüm gücümle buradayım işte.

Nihayetinde arzulanan aşkları,sevgileri,mutlulukları topluyor bir yanım. Mıknatıs gibi ve belkide zıt kutupların birbirini çekmesi gibi çekiyor geceme yağmurdan arta kalan bulutlarımı. Yaşamak diyorum bu belirsizlikte ve öpebilmek sevdayı. Zor olan taraflarından gülümseyebilmek gibi birşey hayata. Tanımsız silüetlere şiir okumak, bir tarafından gizlice tutunabilmek aşklara. Bu kadar zormu acaba.

Şimdi durdurulamaz olanın en ayrıntılı tasvirlerinde zamana terkediliyor hayal ötesi yalnızlıklarım. Ve durup dinlenmeden ,koşup düşmeden nasılda çoğalıyor umutlarım. Gülebiliyorum şimdi. Şimdi daha çok yakınlığına aşk büyütebiliyor yamalı yüreğim.

Biliyorum ile başlayan cümleler kuruyorum. İçinde sana ait olan düşlerden mutluluklar türetiyorum. Şiirlerde türevini aldığım aşkın yazılara tercümesini yapıyorum. Yazılarda giyindiği anlamları bir bilsen nasılda sahipleniyorum.

Sabaha daha var. Kimse yok burada. Bir yalnızlık bir ben. Birde sen düşlerime misafir gelen. Ağlamak yağmurların işi ey sevdası yorgun yüreğim. Ve yazıda geçen anlamlarıdır içimde sabahlara kadar büyüyen.

En sevdiğim şarkı çalınıyor gecemde. Bir kenarına yaslanıyorum göremediğim yüzünün. Ve coğrafyasında tükenirken gençliğim. Satır aralarında kalıyor sana sarılan yüreğim.

Sessizliği ancak böyle olduğum zaman sevebiliyorum. Çoğulluğun, yontularında kaos olmak bana ancak hüzüne istektir, ve her bitiminde seslenişin ve sana ait olan yazının son noktasında bana kalan ayrılığa sitemdir.

Bugün yine heyecana mağlup olurken şehir adı verilen çoğullukta, sesini duyar ve sevinirmiyim yanımda olduğuna inanışıma. Yağmur yağmasın artık ne olur alışmışken seni tanıdığım zamanlarıma. Yazık olmasın ne olur.

İşte böyle bir geceden peşime takılan kelimeleri okudun yüreğine kendi içinden. Keşke duyabilsem dediğim zamanlarımda duyabilirmiyim acaba bu satırları sana ait o en güzel sesten. Ve geçerken gözlerinin önünden. Gülebilirmiyim acaba sana ait olan o en güzel düşüncelerden. Yüreğime aldanıpta sevebilirmiyim sabahları hep seni düşünerekten,seni zamansızca özleyerekten....

Birkan ASKAN
20.04.2001-Bursa

Gün geceye dönerken, en çok yokluğun dokunuyor kalbimin ücralarına ve anladığını bilsem de yaşadığım o derin keder var ya, yıkıp geçiyor bedenimde ne varsa. Ruhum, bir isyanın tam ortasında kalakalmış ufacık bir kuş. Kendi yürek çarpıntısından başka ne duymasını umabiliriz ki... Böyle ufak bir bedenin, sana ait olmayan bir yerde parçalanışına şahit oluyorum. Oysa tek derdim bunu bilmemen olsa da... Yoruldum...

Kabullenişlere rağmen gelen bu yorgunluğu kabul etmekte elimde, etmemekte. Oysa neye çarpsam, bölünüp dağılıyorum. Sözcüklerim benden uzak, belki bir dağ ardında saklı kalmışlar, belki de ilk siste yollarını kaybetmişler. Durmadan yorulmadan, seni, sana anlatmaya çalışıyorum. Oysa ben daha kendime anlatamadım ki o yürekleri dağlayan güzelliğini... Şimdi durup, bakıyorum da, anlıyorum. Aslında sen ne sözlerle anlatılabilirsin, ne de yokluğunla anlam bulabilirsin. Varlığına kendini adamış bu can, eriyip gidiyor an be an...

Dünya döndükçe olacak bu. Oysa ne demişti şair; “dünya bizi kusturacak kadar hızlı dönmeli, yoksa İsrafil’i biri dürtmeli”... Dünyanın an olup kıyametle tanışması gibi. O sur’un ilk üflenişini dilemek, duymak gibi, senden gelecek şey, sonsuz uyanış ya da sonsuz ölüm dahi olsa öyle kabulüm ki... Gökyüzü bin parça... Bu gece ne gökyüzü eskisi gibi, ne de yeryüzü aynı... İkisi de ağlamaklı... Bu can’ın yok oluşuna üzülmüyor hiçbiri... Çünkü, hiçbir “can” senden daha değerli değil ve ben hiçbir şeyi, senin önüne koyacak kadar çok sevmiyorum. Artık sevmiyorum...

Kendim için ördüğüm o duvarlar, yıkıldı gitti. Çok mu üzgünüm. Gülüyorum, içimden. Yüzümde aynı solgun ifade, ne güneşi görüyorum, ne de gecenin yıldızlarca dökülüşünü. Bu gece, yıkılmış duvarlarımın yanı başında, yokluğuna uyuyacağım. Yokluğunu kabullensem de, ötesi elimden gelmiyor ve ellerim öyle acıyor ki, ne damarlarımda dolanan alkolün o haz veren sıcaklığı, ne de gözlerimin kapanmak için direnişi bunu bozamıyor.

Sahi az evvel bana ne demiştin. “Mutluyken yazamıyorsun sen.” Sahi, şimdi tam şu anda, bunca mutsuz muyum ben? Ya da alkolün oyunculuğu, ya da tek başına hissedişimin bilmem kaçıncı dönümü. Seni sevdiğimi hiç sorguladın mı? Dünyaya ışık saçan sen, ışığınla nurlanan bu bedeni hiç sorguladın mı? Belki, evet diyeceksin ama asla hayır diyeceğini düşünemiyorum. “Ben yokum” dediğinde aklıma gelen intihar planlarını uç uca bağlayıp, kaç cinayetten yırttım bilemezsin... Bilirsin belki ama anla, ne duvar kaldı, lanet olsun ne de senin için kurduğum tuzaklar...

Öyle çıplağım ki... Bir çocuğun gözlerinden bakabilsen bana, şeytan olmadığımı anlayacaksın. Çünkü hiçbir saf yürek, şeytanı kabul edip yüreğinin tam ortasına oturtmaz biliyorum. Beni bir çocuk saflığı ile sevebilsen... Seviyorum diyeceksin... Desene, bunu duymama izin versene...

Kendi sesimi duymaktan her gece, ölüyorum, bir gece yalnız bir gece beni varlığınla şereflendirsene...

Çiğdem...