Sus; Avazın Çıktığı Kadar...

Susma... Depremim oluyor sessizliklerin... Harfler üstüme yıkılıyor susma... Altında kalıyorum sessizliğinin... Suskun bakışın eziyorken gözlerimi, kan kaybediyorum...
Ağlamama dayanamazdın ya... Ölüyorum susma... Susuşun azrailim oluyor... Susturduğun cümleler kefenim...

Hani sen susuyorsun ya günlerce... Ben kan kusuyorum ya... Yıllar öncesinden kulağımda kalmış kelimelerin kulağımda yankılanıyor... Kabullenemiyorum... Bu susan, bu içimi yakan sen olamazsın diyorum... Ama ben ölüyorum... Sen susuyorsun... Susmaların birbirini izliyor gecelerce...

Yarim...! İnadın bu kadar yüce miydi senin?

Yarim...! Ölüyorum; susma dedim... Sevgin bu kadar nice miydi senin...

Ve şimdi solgun yüzüm... Sen getirdin beni bu hale... O bana bahşetmediğin harfler var ya... İşte onlar sebebim...

Ben alfabenin otuzuncu harfini istemedim senden...! Elindekileri birleştir istedim... Ama sen inadına savurup attın...

Kendininkiler yetmezmiş gibi benimkileri de aldın...!

Sustun... Yine de sustun... Kendi üstüne yıkılmış bir enkazım şimdi...

Ne kadar konuşsan da kar etmez...

Yarim...! Zaman senin şimdi... Sus avazın çıktığı kadar...

_ALINTI_