Biz/siz yaşayamadığım, dipsiz bir karanlıktı yokluğun !!!

#1 (**permalink**) 30-05-2007, 00:33

Sen gölgesinde dinlendiğim kökü bende bir çınardın...
Gazel dökmüş bir bahardı yokluğun!

Sen bir saçak altıydın dolu yağarken sığındığım...

Dağ başında tahta küçük bir kulübe, ayazlarda ısındığım...
Tutunduğum tüm dalları kıran, korkunç bir fırtınaydı yokluğun!

Sen hep yolumun üzerinde suyu sonsuz bir pınardın...
Tenimde, yüreğimde çöl yanığıydı yokluğun!

Sen ayrılığı bile sevdiren sapsarı bir güldün...

Kavuşmaların o tatlı heyecanı...

Ömrüme yüklenen anlamsız, tesellisiz bir hasretti yokluğun!

Sen türküler gibi yanık, mısralar gibi hoyrattın...
Şiirleri dilsiz, türküleri issiz bıraktı yokluğun!

Sen bakmaya doyamadığım siyah beyaz bir fotoğraftın...

Atmaya kıyamadığım, eski, değerli bir kitap...
Sen bütün yorgunluğumu alan bir akşam güneşiydin...

Umudumu besleyen serin bir seher yeli...
Sen dağların bağrında kirlenmemiş bir ırmaktın...

Kumsalımda serinleyen çığlık çığlığa bir martı...
Sen avuçlarımda taze ekmek kokusuydun...

Yüreğime kazınmış muzip, şirin bir gülümseme...
Dinmeyecek sandığım gözyaşlarıydı yokluğun!

Sen tozpembe ruyalardın, ilk sana anlattığım...
Uyanmayı beklediğim bir kabustu yokluğun!

Sen, ''Bensiz yaşarsın, sensiz yaşamayı denerim! '' derdin...
Bizsiz yaşayamadığım, dipsiz bir karanlıktı yokluğun!

Sen en tatlı sohbetlerin gevezesiydin...

Sözü hiç tükenmeyen bir düş gezgini...
Ortasında boğulduğum sessizlikti yokluğun!

Sen kadehimdeki en berrak şaraptın...

Gökyüzümdeki en parlak yıldız...
Avuntusuz gecelerin korkusuydu yokluğun!

Sen aklın başında değil de, yüreğin elindeyken gelirdin bana...

Sanki soluk soluğa yaşanmalıydı herşey, hep aceleciydin...
Elimi bir yerlere koyamadığım, duvarlardan nefes alamadığım...

Tarifsiz bir sıkıntı, tekdüze bir ümitsizlikti yokluğun!

Sen mutlulukla kıydığım; ölüm ayırana kadarlık bir nikahtın...
Sıranın acıya geldiği, bir bedeldi yokluğun!

Sen yazılarıma eni konu yerleşmiş

Adı, cismi belirsiz bir sevda...

Mutlulukla sarmaş dolaş bir hüzündün...
Kalemimi tutuşturan...

Ölümü, hasreti cümlelerime taşıyan bir ateşti yokluğun!

Sen hayatla yaptığım bütün savaşların ganimetiydin...
Namlusu yüzüme dönük bir silahtı yokluğun!

Sen, vazgeçmemin engeliydin...

Anlaşmaya hep uydum.
Ölümle hayat arasında gidip gidip geldiğim, Rus ruletiydi yokluğun!!!

(alıntıdır)

Meleğim · #2 (**permalink**) 14-06-2007, 21:49

Bir ıssızlık gelip çörekleniyor, yüreğimin tam orta yerine. Sakin bir suyun akışı gibi, sessizce oluyor her şey. Farkında mısın; gök yarılıyor önce, sonra birkaç damla düşüyor avuçlarımın içine. O kadar karanlık ki oysa, bu suskun günün son demlerinde, söyleyecek onca sözüm varken, içimden geçenlerle kalakalıyorum ortalık yerde.

Hani derler, bilirsin mutlaka; gün mahşer günü, ortalığa düşmüş seni arıyorum...

Bakma, ıssızlık dediysem, uzak yollara hasret kalmış bir gurbet barınıyor içimde. Vazgeçişlerin tutsaklığına boyun mu eğmeli, yoksa gidişinin hıncını şuncağız kediden mi çıkartmalı, bilemiyorum.

Hem, ağlayışlarıma da bir mana aramaktan sıkıldım. Manasızca ağlıyorum diyorum, gülüyor bizim Pakize abla. “Manasız ağlanır mı” diye bir de fırça yiyorum. Bilmiyor ki garibim, gittiğinde alıp götürdüğünü, gelirken avuçlarıma bıraktığın “hayatın anlamını.”

Unutmadan, bir de özlüyorum. Özlemek bir eylemdir hem, sevmek bir eylemdir diyenlere inat, delice bir kahroluşta eriyorum...

Çİğdem...