Kabul Et, Kaybettin...

Ne zaman masum bir bakışa takılsa keskinliğinden utanır gözlerim, kırılır sivri uçları. Yavaşça yere doğru iner, göz bebeklerimdeki yangınlar bir bir söner. Durulur sesim, utangaç bir melodiye dönüşür her cümlem.

Ve tekerrürden bir girdaptır; küçük, dört duvar odamda çalan hüzünlü şarkıların hatırlatışı seni bana. Kanıma dokunur yokluğun. Seni unutturacak bir düş beklerim uykularda. Rüyalarıma düşse yolun ne zaman; canım yanar.

Ve anlarım ki; geceler kaçış değil yokluğundan...

Bazen sebepler ararım kendime seni unutmak için. Sahte sevda masalları anlatırım, yokluğunu uyutmak için. İçinde hapsolduğun kalbimin kilidine anahtar olur diye baktığım gözler, nafile uğraş...

Her gece karanlık çöktüğünde, kapandığımda küçük odama, yalnızlık hüzünlü şarkılar çalmaya başlayacak yine. Ve düşeceksin aklıma. Ve canım acıyacak. Belki gözlerim dolacak.

Ve sen.. Yine gelmeyeceksin..

Ve sen.. Yine bilmeyeceksin.

Bulutların üstünde, Kaf Dağı'nın zirvesindeki zavallı aklım ve çaresizliklerden çareler yaratabileceğine her daim inanan o ( müthiş!) mantığım. Hadi gelin de çıkarın beni bu işin içinden. Hani o çok kendine güvenen ''ben!!'' çık çıkabilirsen saplandığın bu bataktan...

Bîçare yüreğim; işte o çok istediğin enginliğe ulaştın.

Düşünmeden daldığın bu derinlerden nasıl çıkacaksın şimdi? Sonu yok bu batışın. Kanatsız uçmak isteyen umudum. Asıldığın son dal da kopmak üzere. Şimdi ne yapacaksın?

Her daim kapını açık tuttuğun hüzün, mutsuzluğu da koluna takıp yerleştiğinde odana ne halt yiyeceksin bay mükemmel?

Kabul et.
Kaybettin...


_ALINTI_

bu çok mükemmmmmmmel bi yazı olmuş ya veryy beautifulll yanii )

çok oldu kabulleneli!

tırmandım, tırmandım, düşledim, düşündüm; ama her şey sıkıYoRDu beni. Ağır işkenceden yorgun düşmüş ve daha beter bir düşle uykusundan uyandırılmış bir hasta gibiydim..

Kabul edersem bittiğim andır. Belki kolay kolay unutamam, belki bazen bir şarkıda yada öylesine sen aklıma gelende bir an duraksar dalarım, belki binde birde olsa sayende gözümden bir damla
yaş akıtırım, belki bazen yüreğim erir içimden salya sümük ağlarım, sızlarım,çatlarım,patlarım ama yinede kaybettiğimi kabul etmem. Dedimya kabul edersem bittiğim andır, oysa senle mutlu zamanlar yaşamış olsamda beni sen var etmedinki bitiresin, senden öncede vardım ben. Sonuçda bir gün öyle anlarmısın bilmem ama sende beni kaybettin kendi elinle, hem bunu hiç anlamasan bile bunun ne demek olduğunu kendinde hissedeceksin bir şekilde beni saymasan bile mutalaka birileri sana kaybettirecek en azından bir kere. O zaman senide göreceğim ey sevgili dünya kaç bucakmış İçimde yanan intikam ateşi daha sönmedi zaten sönsede fark etmezya öyle bir korki küllerinden yeniden doğar. Sonunda görüşeceğiz en sonunda bakalım o derin bakışmalarda senmi kayboldun benmi Hangimiz delirdik acaba. Sana o kadar kırgınımki bunu kelimelere döküp cümle kurarak imkansız ifade edemem. Seni yüreğimin en karanlık zindanlarına hapsettim, üstüne açılması imkansız kat kat kilitler attım, sıkı sıkıya kapadım bütün kapılarını değil bütün bunların sebebi olan sen tanrın gelse seni ordan artık çıkaramaz. Zaten bütün bu acılara katlanan ben bunla yaşamasınıda öğrenmek zorunda olan ben birde kalkıp kaybettiğimi kabul ederek kendimi bitiremem hiç kusura bakma!!!! Ben mutluluğu eninde sonunda gene yakalarım. Mutluluğum yeni bir göz yada senin de kaybettiğini gördüğüm anmı olur bilemem onuda zaman gösterir. Umudum o kadar çokki ben okyanusta bir yelkenli olsam varıcağım liman mutluluk olsa ve ben hangi limana hangi yönden gideceğimi başlangıçta bilmesemde rüzgarda her yönden kafasına göre zırt bırt esse bile yelkenlerimi açarım.Sen en fazla pusulamı çalmış olabilirsin bazen hep aynı yerde dönüp dursamda eninde sonunda bir yol bulur yada bir yol açar ordan çıkarım, ama yoldan çekilmem yelkenlerimi devamlı açarım. Seni ve senle olan mutluluğumu kaybettiğimi kabul edebilirim ama bütün umudumu değil. Hastalıklı bir hale gelip bütün vücudumu zehirlemene izin vermem sağ kolum olsan dahi keser atardım seni.

Gerçekçi ol , imkansızı iste