Sensizlik Ölümüm Olacak

Bir ağaç misali köklerimle sımsıkı tutunurken toprağa, hayata, öyle bir fırtına koptu ki titredi dallarım, sarsıldım derinden, köklerim söküldü...

Bir isyan ki, belli değil ne zaman başladığı... Benim kırgınlığım ne sana, ne de sevdaya. Benim kırgınlığım sadece hayata.

Kimsenin duymadığı sessiz çığlıklarım, kimselerin görmediği gülümseyen gözyaşlarım var. Dargınım artık aydınlıklara da. Sarılıp karanlığa, kaybolacağım oralarda.

Herşey nasıl da yalnızlıkla örülmüş camdan tuğlalarla.
Herkesi görüp dokunamamak, soyutlanmış bir zaman diliminde sıkışıp kalmak...

Korkuyorum... Sıralanıyor korkularım bir bir, yavaş yavaş.
O kadar sessiz oluyor ki herşey, ben bile duymuyorum.

Dalıp gidiyorum, gittiğim yerlerde düşüncelerim yok. Düşüncesiz bir boşluğa gömülüyorum adeta... Bu sessizlik, ıssızlığım olacak, biliyorum.

Ellerinin sıcaklığını hissediyorum ellerimde kapatıp gözlerimi. Açtığımda daha bir üşüyor ellerim.

Titrek dizlerimle basamıyorum artık yere sağlam, sapasağlam. Küçük bir kız çocuğunu, büyük korkulara sarıyor zaman sanki.

Öyle bir zaman ki, zamansızlığa boyun eğdiriyor bu gidiş. Biten bir mevsim gibiyim, artıklarım birikmiş yaşamaların sonsuz döngüsünde.

Saplanıp kalıyorum, adımlarım sığlaşıyor. Bu kaldırım taşları tanıdık oysa, bu şehir, bu soğuk, bu efkârlı gece. Sevinçlerin peşinden gidip nasıl unutmuşum, nasıl yadsımışım ki onları hiç tanımamışçasına?

Bu defa sen giderken sessiz kalmayacağım, biliyorsun değil mi? Yerin göğün isyanı dolduracak kulaklarını.

Tutamadığım bir yaşam benimkisi. Asla elde edemediğim, su gibi parmaklarımın arasından kayıp giden... Biraz ıslaklık bırakan...

Zamanın hep bir adım gerisine düşmüşlüğüm, tozuna bulanmışlığım var.

Sadece nefes almaksa yaşamak, hala yaşıyorum...

Ama sensizlik, ölümüm olacak, biliyorum...


_ALINTI_