Siz hiç işkencede öldünüz mü?

Siz hiç işkencede öldünüz mü? Ölmediniz. Yaşıyorsunuz. Allah uzun ömür versin. Yaşamak güzeldir her türlü. "At kıçında sinek gibi" de olsa güzeldir. Dil ne büyük bir boyuncu değil mi? Bakın işkencede ölmekten söz ediyoruz. Yani işkence görüyorsunuz ve ölüyorsunuz. Bunun adı edilgen çatı dilbigisinde. Hani "cam kırıldı," gibi, kıranın önemi yok. İşte böyle, işkencede ölür insanlar bu ülkede, öldürülmezler!
Kana doyamadılar. Onyıllardır kıra döke öldüre yok da edemediler; azalttılar şimdilik, korkuttular şimdilik, sindirdiler şimdilik. Zihinleri allak bullak ettiler. Ataol Behramoğlu'nun Cellat Uyandı adlı kısa şiirindeki cellat sözcüğü yerine kimin gelmesi gerektiğini siz anlarsınız: Cellat uyandı yatağında bir gece/"Tanrım" dedi "Bu ne zor bilmece:/Öldükçe çoğalıyor adamlar/Ben tükenmekteyim öldürdükçe..."



. Televizyonda milyonlarca gözün önünde 1 Mayıslar'da bunları yapanlar kapalı kapılar ardında neler yapmaz? Yapıyorlar da. Sonuç sakatsınız, ölüsünüz, hastasınız...
"Beni öldürmeyen şey beni güçlü yapar," der ya Nietzsche, geçerli değildir bu söz işkence için. İşkencenin iç ve dış yaraları düzelmez. 12 Eylül'den sonra Diyarbakır Cezaevi'nde bazı mahkumlar delirmişler, öldüklerini zannedip cehennemde olduklarını sanıyorlarmış...
Bu ülkede yaşamak büyük bir beceri ister. Nazım'ın "Büyük insanlık sekizinde işe gider/ yirmisinde evlenir/kırkında ölür/büyük insanlık" dediği gibi değil sadece o zamandan bu zamana ölümler çeşitlendi. Kırkını bulan da şanslı. Bugünkü gazetede vardı: kamyonun tekeri fırlamış, yol işçisi ölmüş. Ölen emekçi, öldüren emekçi, ikisi de yoksul, daha da kötüsü belki de cahiller ve kendilerini bu duruma düşüren anlayışlara oylarını verdiler... en kötüsü Nazım'ın büyük insanlığının umudu vardı, onların umudu yok.
Onlara umut taşıyacak olan insanlar olduklarını bildikleri için öldürürler Çeber'leri.
Bu yazıyı uzatmayacağım daha fazla, biraz sinir, biraz çalakalem çıktı işte. Yaşıyoruz ya, bu düzende, bunların kara kanlı düzeninde, bari biraz utanalım diye yazdım ya da utancımdan ne yapacağımı bilemediğimden.

Devrim Güven
İzinsiz Gösteri

fuck the system!

ben hiç işkencede ölmedim!
Ama az çok bilirim yok edilmişleri.. Gördüğüm her işkence fotoğrafında acı bir feryat duyarım; kulaklarımla değil üstelik tüm duyu organlarımla.. anlatılan her işkence öyküsü umuduma saplanmış bir hançerdir ve ben inatla merak ederim öteki hikayeleri.. nedeni, nasılı, niçini art arda sıralanır. evrenin başlangıcından başlarım sormaya belki bir cevap bulabilirim ümidiyle; fakat verdiklerim bir insanın diğerine nasıl bunları yapar hale geldiğini açıklamaya yetmez.
dedim ya ben hiç işkencede ölmedim. beni soğuk hücrelerde aç-susuz bekletmediler; ama bu örnekleri de burnumun dibine dibine soktular ve dediler ki: "bak biz insanlara bunları yapıyoruz, adam ol yoksa başına gelecekler bunlardan farklı olmaz!"
susturuldum mu peki?..