yuzundeki hangi ifadeye takili kaldin?

ozgen · #21 (**permalink**) 14-04-2011, 18:27

hayatını,yapmak istediklerini anlatırken ben evrenin merkeziyim diyen paranoid bakışlarına.

AlbatrosS · #22 (**permalink**) 14-04-2011, 18:32

yalan söylerken bile güzel bakmasına...

yalan · #23 (**permalink**) 25-04-2011, 23:09

makyaj yapmamıştı, ki o gün sevimli görünmesi için pek bir şey yapmasına gerek de yoktu.

cebren · #24 (**permalink**) 25-04-2011, 23:30

haklı olmasa bile haklıymış gibi bakabilmesine (katkılarımla).
.)

margarita · #25 (**permalink**) 15-08-2011, 16:32

tekrar gelmez derken birden çıktı hayatımın ta ortasına...

kewo · #26 (**permalink**) 17-08-2011, 01:42

kanatlı orkid kullanan hörgüçsüz deve .gibi samanlıkda zina yapmış kedinin gözleri gibi ..aklımdan atamıyorum güneşe aşık olan ay çiçek gibi sonumun hüsran olmasını bile bile bakıyorum ben güneşe..

Kafadar · #27 (**permalink**) 28-12-2011, 19:07

Alıntı:

pandaVSkoaLa´isimli arızadan alıntı

Rahmetli biricik büyükannem öldüğünde yüzüne bakmışdım, bitmişliğin ifadesine yani aslında ifadesizliğine bir an için takılı kalmışdım, ne demekdi şimdi bu

Babam kanserdi, akciğer kanseri..
Ulan öyle ibne bir hastalıktı ki bu sanki futbol maçı yapıyorduk.. Bir gol atıp sevincini yaşayamadan daha kalemizde gördümüz gollerle şaşkına dönüyorduk.
Bizim takımda babam karşı takımda ölüm vardı ve hiç adil değildi..
O ölüm ki nice padişahları, kralları, hükümdarları gözünün yaşına bakmadan yanına almıştı..Güçlüydü..
Karşısında ise hastalığın iyiden iye erittiği babam duruyordu, kolay lokmaydı..

Ölüm her defasında çeşit çeşit mazeretlerle babamın yakasından tutup gel diyerek çekiştiriyor bense yeni yeni tedavi çeşitleri vs bulup onu bir süre daha yaşatmak için elimden geleni yapıyordum..
İyileşecekti babam, öyle inanıyordum..

Öyle kararalıydım ki onu yaşatmaya bana her zaman sorduğu 'iyileşecek miyim ben' türü sorularına her defasında son derece ikna edici ve agresif bir şekilde 'Tabii iyileşeceksin beş santim bir tümör mü öldürecek seni ..diyordum..
Ölümle aramızdaki maç kimi zaman bizim, kimi zamanda onun ezici üstüğüyle devam ederken günler haftaları, haftalar ayları, aylar yılları kovaladı ...'acaba şimdi nasıl bir kötü haber alacağım, acaba şimdi ne olacak' diye diye tam üç sene geçti.. korku içinde, diken üstünde üç koca sene..

Hastalığının sonlarına doğru babam yataktan çıkmamaya başladı..Yemiyor içmiyor sürekli uyuyordu..Zoraki beslenmelerle, içirdiğim bitki sularıyla ha kalktı ha kalkacak diye beklerken bir akşam nefes darlığı yüzünden acile gitmek zorunda kaldık. Bir iki saat hastanede geçirdikten sonra eve döndük çay yaptık fenerbahçe maçı vardı izledik her şey olağandı. Ben yaşıyordum, babam yaşıyordu hayat devam ediyordu.. Ama içim huzursuzdu..Bir şey olacaktı, çok kötü bir şey ..Boğazımda az sonra başıma geleceklerin habercisi bir düğüm.. bekliyordum..

Sonra bir nefes darlığı daha ..babama böyle olmayacak kalk tekrar gidiyoruz dedim ...tekrar çoraplarını giydirdim ayağı buz gibiydi şapkasını verdim benzi sapsarı renksiz.. Kanı çekilmiş gibi .. Evden yürüye yürüye benden önce çıktı bi ara kapıdan çıkarken ardın sıra bakakaldım.. Babamı evden çıkarken son görüşüm bu olacakmış meğer bilmiyordum.. Sonra hastaneye vardık solunum cihazı bağlandı birden gözleri gitti 'ne oldu baba ne oldu' diye bağırmaya başladım gözlerini hafif aralayarak bir şey yok dedi ve hafif tebessüm etti sonra.. sonrasını hatırlamıyorum.. Odadan atmışlar beni....Tam bir saat kalp masajıyla hayata döndürmeye çalışmışlar tam bir saat.. olmamış babam o gece vefat etti.. Morga koydular..

Benim özel odalarda baktığım, maskesiz yanında dolaşmadığım, nefesimin değmesinden bile sakındığım, elimi sürmeye çekindiğim babam morgda öylece yatıyordu..

Eve geldim... yatağına baktım...
giderken önündeki masaya düzgünce bıraktığı kumandaya, kıtlama şekerine ve yarım kalan çayına...
Her şey olduğu gibi duruyordu..
Ulan ne garipti be..
Daha az önce yattığı battaniyesi ki sıcaklığı hala üzerindeydi.. vitrinde duran parfüm şisesi, yanındaki gözde duran ilaçları her şey yerli yerinde duruyordu..
Ama babam yoktu..

Fazla uzatmayacağım, Sabah babamı yıkadılar, kefenlediler 15, 20 tane adam vardı etrafında çember oluşturmuşlardı..caminin gasilhanesindeydik..Babama son kez bakmak için gelmişti yakınları.. Bakan geçiyor, bakan geçiyordu..

Sonra sıra bana geldi...öylece bakakaldım babamın suratına..
İçimden binlerce soru geçiyordu.. Ara sıra umutsuzluğa düşsede, morali bozulsada yinede hayalleri vardı babamın.. Bazı zamanlar sırf ben çok üzülüyorum diye yatağından kalkıp 'ben çok iyiyim, hiç bir yerim ağırmıyor sadece çok yorgunum ' diyen bir adamdı..

Babamın umutları vardı.. Ulan ne yoktuki be ..

Bütün yaşadıklarımız film şeridi gibi geçiyordu gözümün önünden.. sanki hepsi yalan olmuştu sanki hayat durmuştu... Ama dışarıda güneş tüm sıcaklığıyla parlıyordu, yoldan vızır vızır arabalar geçiyordu, okula giden gençler birbirleriyle şakalaşıyordu hayat devam ediyordu ..

Ulan ne garip he.. Benim babam ölmüş, benim dünyam kararmış ama hayat devam ediyor.. Kimsenin umurunda değil..Halbuki benim babamın ölmesi çok büyük bir olaydı. Bütün kanallar flaş haber olarak vermeliydi..bütün dünyada bayraklar yarıya indirilmeliydi..Babamın öldüğünü ve dünyanın artık yaşanacak bir yer olmadığını herkes bilmeliydi..

Babamın ölmesi çok büyük bir olaydı.. Güneş doğmamalıydı mesela, sokaklar bomboş olmalıydı, gülmemeliydi kimse, susmalıydı... Benim babam ölmüş hayat devam ediyor ulan sanki babam hiç yaşamadı, hiç gezmedi bu sokaklarda, sanki hiç gülmedi, hiç var olmadı..

Ulan üzülsenize be böyle bir adam yaşıyordu düne kadar.. Hayattan aldığı pek bir şey yoktu belki ama hayata kattığı çok şey vardı.. seviyordu, seviliyordu, onunda sizin gibi nefesi karşıyordu havaya, kokusu siniyordu..

Onsuz hayat çok eksik olacaktı ama bundan kimsenin haberi yoktu..

Hayat devam ediyordu..

Aniden bir ses duydum, arkadan biri ittiriyordu bu kadar yeter diye..
Ulan sanane be
O benim babamdı! Onu bir daha göremeyecek olan benim, içi yanacak olan benim, yaşayamadığımız günlere kahredecek olan benim, benim içim yanacanak benim.. Ulan iki dakka daha kalsam ne olur be
Başı hafifçe sağ tarafa eğilmişti ve yüzünde kurtulmuş olmanın verdiği mutluluk ifadesi vardı..

Babam artık kurtulmuştu.. Ne hergün gittiği kemoterapilere, ne radyoterapilere, ne para göz profesörlere ne de o aptal bitkileri içmeye gerek yoktu artık..
Babam ölmüştü ve acıları bitmişti..

Bu babamsız geçirdiğim dördüncü senem.. Yeni yıl geliyormuş.. Ulan böyle günler bizim gibi babasızlara hüzünden başka ne ifade eder ki.. Anasızlarla, babasızlarla dalga geçer gibi bir yığın kutlama, bir yığın curcuna..
He neyse, benim esas söyleyeceğim anne babalarınız hayattayken kıymetini bilin ..Ben en azından babamın benden razı olmasıyla teselli buluyorum. Yarın bir gün bir şey olur kaybederseniz bu teselliden mahrum etmeyin kendinizi..

ULAGA · #28 (**permalink**) 22-02-2012, 11:34

Alıntı:

Kafadar´isimli arızadan alıntı

Onsuz hayat çok eksik olacaktı ama bundan kimsenin haberi yoktu..

...

Babannem öldüğünde, yıkandıktan sonraki tebessümlü bir yüz ifadesi, hiç unutamıyorum...

ParanoiD · #29 (**permalink**) 18-05-2012, 21:35

ölmeden birkaç gün önce anneanneme bir resim çizmiştim bütün ruhumu o kağıda dökmüştüm tebessümle karışık içimi yakan acı dolu ifadesine takılmıştım ....

SergenA · #30 (**permalink**) 19-05-2012, 07:47

Annem "bu çacuk okuyacak" dediğinde babamın "bu mu?" diyen hiç gülmeyen yüzüne takılıp kaldığım tek andır.