Mutluluk -kendini ikna edebilme sanatı-

bazı mutlu insanlar görüyorum çevremde
aslında mutsuz olmak için nedenleri var ama yinede mutlular
ve mutsuz insanlar görüyorum mutlu olmak için nedenleri var
kendini ikna edebilmektir mutluluk
terkedildiğinde biri gider biri gelir
kaybettiğinde bir daha deniyeyim
diyebilmektir

bi nevi kendini kandırabilmektir mutluluk
zaman olur vazgecersin kendini kandırmaktan işte o zaman başlar mutsuzluk

birde kendini kandırmayı hiç bir zaman başaramamış insanlar vardır hep mutsuz hep neşesiz ve konuşmayan kendine gömülü
herşey daha ütopik olsun isterler daha mükemmel
ve beklerler sadece beklerler

bence kendini kandırmak değildir mutluluk. insan bazen hiç tanımadığı birinin ona selam vermesinden bile mutlu olabiliyo. para pul bunlar maddi şeyler. onlar hiçbir zaman mutluluğu getirmez. iyi bi eş sağlıklı çocuklar ve o çocuklara hakkını vererek bakabilmek bence en büyük mutluluk kaynağı. param karnımı doyuracak kadar olsun yeter.

yolumuz eşe çoluk çocuğa gelmedi henüz

mutsuzluktan kurtulmak için kendini ikna etmekten bahsediyoruz

verdiğim örneklerden yola çıkarsak terkedilmiş bi sevgili daha iyisini bulabileceğini yada ne yaparsa yapsın artık geri dönmeyeceğine kendini ikna ettiği zaman tekrar mutlu olabilir bence

sokakda tanımadığı birinin selam vermesi ne sebeple mutlu eder insanı
insanlar bana değer veriyor düşüncesimidir acaba bu mutluluğa sebep

Kendi kendine yetebildiği için terk edilen sevgili ardından yas tutmuyordur ve mutluluğu önünde engel değildir bu ayrılık. İnsanlarla aramızda bir bağ vardır biz ne kadar modernite hastalığına kapılıp, bireyselliğin sınırlarını çizmekte zorlansak da birinin gülümseyişi yada karşılıksız, beklentisiz bir selamı, iyi dileği içimizdeki o bağı hatırlattığı için mutlu olabiliriz. Önemli olan mutluluğun yolunu bulabilmek...

nasıl bulunur o yol
işte beni destekliyorsunuz
mutluluğun yolunun hangisi olduğuna ikna edebilmeliyiz kendimizi
birini seçmeliyiz yolların ve seçim yapmak ikna etmektir kendini

Gereksinimlerinizi gözden geçirip, dünyayı yorumlamaya başladığınızda ve tüm bunların öncesinde kendinizi tanıdığınızda, mutluluk tanımını kendi değerleriniz ölçüsünde yaptığınızda o yol kendiliğinden ortaya çıkar zaten. İkna etme sözünde kandırma belirleyicidir bir nevi kendini kandırmaktan söz ediyorsunuz oysa ki benim yazdıklarımın kilit noktası kandırma- kanma ve dayatmanın ötesinde kendine yönelme ile akıl süzgecinden geçmiş bir mutluluk tanımı ve mutluluğa giden yolun belirlenmesi.

Mutluluk kendini kandırmak ile oluyorsa o olsa olsa sahte mutluluktur.Sahte mutlulukları yaşayan kusmuk kusmuk kokan insanları sevmiyorum.Şükrederek yaşayanları,hayatını uyuşturucuların yapay mutluluğu ile kandıranları,sanki dünyada herşey güzelmiş gibi yaşayanları-umursamayanları-
sev-mi-yo-rum!
Mutluluk ancak doğanın verdiği saf özgürlükte,insanı sevebilmeyi sağlayan saf iyilikte,müziğin ezgilerini kavrayan saf algıda...vardır.

Mutluluk saf bir seyre dalıştır. İnsanın ait olduğu doğaya yakınlığı kendi maneviyatının farkındalığı ve kendi kendinin sorumluluğunu taşıdığı ölçüde mutluluğa da duruşu yakın olacaktır. Benim için mutluluk ölçülülük, tutarlılık ve bilinçte kendini açığa çıkarır. Kendini bilmeyen insanın mutluluk tanımı da olamaz ve kendini bilen insan için herşey artık mutluluk kaynağı olabilir.

Rüzgarın saçlarının arasından esip gittiğinde o savruluştaki ürperti ile karışık mutluluk ve huzuru hiç hissetmedin mi? Hiç yalnızlığın bile sana tat vermedi mi, yalnızlığı ıssızlık olarak mı tanımlarsın yoksa, tüm sesler kesildiğinde içindeki çokseslilik hiç duyurmaz mı kendini sana, yada yağmurun altında sokaklarda amaçsızca yürümenin hazzını hiç yaşamadın mı yüzünü gökyüzüne çevirip ıslanmadın mı... Mutluluğun yolu tektir de o yolun doğru olduğunu anlamak zaman ister, kimileri için ömür yetmez...

Kronos ilk paragraf benim düşündüklerim ile benzer.Ancak 2.paragrafı okuduğumda mutsuz olduğumu söyleyebilirim.Mutluluk farketmektir evet ama yeniyi farketmek bu keşfetmenin güzelliğidir zaten.Yalnızlık ancak çokluktan sıkıldığında güzeldir,çokluk ise yalnızlıktan sıkıldığında.Yani bütün hepsi -keşfetmenin dışında- özlem duymakla ilgilidir.Özlem duyarsın,yaparsın ve mutlu olursun.Rutin olan mutluluk getirmez bu anlamda.Mutluluğun yolunu tekleştirme.Mutluluk keşfetmektir.Mutluluk özlemini gerçekleştirmek,mutluluk kendini farkedebilmek...ve bir de dünyada 6 milyar doğru var ,hangisi gerçek?yada tek bir gerçek mi olmalı?!

Doğru görelidir ifadesine inanmam zamanında sofistler kişisel çıkarlar için bir söz atmış ortaya hala içinden çıkamıyoruz. Eğer hayatta gerçekler varsa doğruların da tek bir yolu olmalıdır zira doğru gerçeğin algısıdır. Eğer sen mutluluğunu maddi olana endekslemişsen hep bir doyumsuzluk peşinde gölge gibi seni izler bu bağlamda diyemeyiz ki yitik kitlenin maddi beklentileri ve akabinde mutluluk hayalleri onların doğrularıdır ve mutluluğun yollarından biridir. Bu noktada ancak yapay bir mutluluk yada mutluluk sanrısı kişiye hakimdir ama o mutluluk negatif bir anlam yüklüdür çünkü hiç doymaz çünkü ölçüsü hazdır hazza yönelim ise ölçüsüzlüğün dışavurumudur. Gözlemlerimiz de bu düşünceyi doğrular...

İnsanlarla birşeyler paylaşabilmek şüphesiz ki keyif vericidir, ama "insan"la. İnsan adının hakkını verecek kişilerden oluşan bir toplumda yaşamadığımızı düşünüyorum artık bu nedenle kendi sığınaklarımızı yaratmalı mutluluğu da kendi içimizde bulmalıyız. Eğer yalnızlığın sana sıkıntı veriyorsa hala kendi renklerini keşfedememişsin demektir, zira düşünen insan için yalnızlık zorunluluk değil bir seçimdir olması gereken bir seçim. Ne kadar zihinsel yeteneklerini geliştirirsen dışarıdakine de o kadar az ihtiyaç duyarsın kendini bilme ve tanıma derinliğin ile dış dünyaya duyduğun ihtiyaç arasında ters bir orantı vardır. Dışarıda gördüğün kalabalıkları birleştiren bir olmak dürtüsü, samimiyet yada gönüllü bir birliktelik değil yalnızlıktan kaçıştır. İnsanlar kendi başlarına değil de bir arada sıkılabilmek için yanyana dururlar ve en acı veren o kalabalık yalnızlıkları en ağır biçimde yaşarlar. Kendilerinden kaçışları bir diğeri ile buluşturur onları ama bir diğeri amaç değil olsa olsa kendi ile yüzleşmesinin önündeki engeldir çünkü çoğu kimse kendi ile yüzleşecek cesaretten yoksundur...

Sen yüzünü gökyüzüne çevirdiğinde gördüğün hep aynı şeyse ve her defasında farklı bir duygu içinde kıpırtı oluşturmuyorsa bu bakmayı bilmediğindendir çünkü gören gözler için her yağmurda ayrı bir tat, her kokuda bir anı, her dalga sesinde farklı bir ahenk vardır. Doğa insanın üstünde bir güzelliğe ve tükenmezliğe sahiptir bir insanı tüketirsin, aşkı tükersin fakat doğa tüketmez çünkü sen doğaya değil doğa sana hakimdir.


Eğer sana her gün bir diğerinin aynısı geliyorsa ve doğaya baktığında gördüğün bir rutinden ibaretse keşfedeceğin ne kalmıştır ki? Ya çevrendekileri aslında tam olarak algılamadan öyle öğretildiği için şaşırma duygun körelmiştir yada bakmıyorsundur baksan bile gözlerinin önündeki o perde görüşünü engelliyordur.