beni öldürmelisin..

sola döndüğümde beynimin şizofren tarafını görüp tırnaklarımdaki şeytanı temizlerken parmaklarımın kanamasından, ruhumun ayağı kırılmış bir ata benzediğini görmekten zevk alıyorum.
Benim atriumumum deşilmeli, kanlarım birbirine karışmalı , ayyuka çıkmalıyım.
Ve biri beni bütün bunlar olacak şekilde acıyan lanet olası göğsümden vurmalı..
okurken gözlerim , yazarken ellerim, yürürken ayak bileklerim,saçmalarken karalamalarım, kıkırdağım, sol tarafım..
hissedemeyen ben..
beni sen vurmalısın!
kendim yönteme karar veremiyorum.

gel ben seni öldüreyim

nasıl? begenirsem yöntemi neden olmasın(:

yokya öldürmek bana göre değil şakaydı

kendini öldürmek bu kadarmı zor!!! hayır değil ama bu bir yaşama tarzı değilmi? sürekli ölümle yaşamak!!! hayat böyle anlamsız olunca bu fikir bir anlam katıyor diye mi düşünüyorsun acaba?? öldürmek istersen öldürürsün ama ozaman her şey biter... ama böyle herkesin acıması deli görünümü verip tarz yaratmak herhalde daha anlamlı olsa gerek... mutlusun böyle yaşmaya devam et...şizofren tarafında farklı bir hava katar hem hayata yoksa monoton monoton çekilmez...hatta şair yada yazar olmayıda düşünmelisin...delilik son zamanlarda iyi tiraj yapıyor...benimde kusuruma bakma takılıyom öyle....

saçmalamışsın dostum.

tırmandım, tırmandım, düşledim, düşündüm; ama her şey sıkıYoRDu beni. Ağır işkenceden yorgun düşmüş ve daha beter bir düşle uykusundan uyandırılmış bir hasta gibiydim..

saçma evet.
herkesin bir tarzı var(:

saçmaladığımın farkına varmanda güzel dostum keşke yorum yazsaydında senin saçmalıklarınada bir baksaydık... tarzını ortaya koyardın

son 23 saniye!!
gözlerindeki bomba patlayacak! okumak zorunda değilsin
kimsenin ''saçmala'' demesiyle saçmalayamam

bu arada sözü mor gözyaşıya sölemiştim ama neyse sende takıl...