içim beni kaldırmıyor

Yazacaklarımı neden buraya yazıyorum bilmiyorum. Umrumda da değil zaten. Sadece bir tahminim var bu konuda o da sanal ortam da olsa burdaki kadar kaliteli düşünen başka insanlar tanımıyorum. Anlaşılamamaktan öylesine bıktım ki.. Belki çoğu insanın şikayetidir bu ama benim durumlar bir tuhaf. Ben %100 bir farkındalıkla kendime ihanet ediyorum. Hiçkimseye hainlik yapmadım ama kendime öyle bir yapıyorum ki,zaten tüm insani hainlik duygularım tatmin olmuş oluyor. Ben bana yetiyorum yani belki de sadece bu iğrenç konuda ama olsun en azından kendime yetebildiğim bişey çıkmış. Tek bir konuda taviz verildi mi insanoğlu bunun b.kunu çıkarmaktan kendini alamıyor. Bütününü yitirtmek için var gücüyle çabalıyor hem de hiç üşenmeden. Bunu bi de hayatındaki en çok sevmiş olduğu insan yaparsa şayet, daha çok delik deşik oluyor insan.Adalet yok biliyorum ve sorgulamayı bıraktığım ve bıraktığım için kendime gıcık olduğum şeyler var. Yaşadığım bitakım şeyler oldu son bikaç haftadır bana göre çok kendimi basite indirgediğim. Nasıl gidericem kendimi ezik görüşümü, kendimden utanışlarımı bilmiyorum. Oysa en iyi tanıdığım tek varlık bendim. İşin kötüsü de bu ztn bilinçli bir şekilde tamamen farkında olarak bitiriyorum kendimi. Derdim aptal tabular değil. Cinsellik konularında değil. Ahlak,gelenek görenek örf adet zırvalıkları hiç değil, ki zaten o derece salak olsam burda işim olmaz diye düşünüyorum. İlk defa kendime küsüyorum bu kadar. Ve nasıl kendimi affedeceğimi düşünüyorum kara kara.. Salak olduğumu düşünmekten kurtulmam lazım. Belki de öyleyimdir ama yine de bari öyleysem de bunu farketmiyosam yani bırakın farketmemeye devam edym. Çok çabuk ve kolay inanıyorum sevdiğim biri bişey dediğinde. Ben fazla dürüst davrandığım için karşı taraf da insan olduğu için ve insani duygularını aşamadığı için suistimal ediyor dibine kadar. Haklıyken haksız çıkıyorum. Kanıtlamaya çalışırken haklı olduğumu kendimde devrim yapıyorum kurduğum cümlelerle. Açıklama yapıyorum durmadan.. Bu benim 2. hatam! Ciddi bir paranoyakla bişeyler paylaşabilmek çok zor. Bazen düşünüyorum artık Stockholm sendromu mu var ben de, ben de mi mazoşistim diye.. insan başka türlü nasıl olurda katlanır nasıl bu derece tahammül edebilir ki yaşadıklarıma..Süslü kelimelerle, ağır cümlelerle yazmayacağım artık çünkü benliğime yerleştirildi anlaşılmayacağımı düşünmem. Zaten en iyi böyle sade kelimelerle anlatılabiliyor en ağır haller nedense. Mutlu olduğumda dağarcığımı aşıyorum ama ciddi anlamda ruhum duman olmuşsa çok zor cümle kuruyorum. Çok çaresiz hissediyorum kendimi..Gidemiyorum çünkü hiçbiryere.. çıldırmak üzereyim bu sefer haddimi aştım..buraya yazdığıma hala inanamıyorum aslında ama daha neler yapacam bakalım.. ben alkole geri döneyim en iyisi.. hem zaten derdimi de anlatamadım doğru düzgün..içimin çürüklüğü yazılarıma bile yansıdı..

HERE'S OUGHT TO HELL OF AN ANOTHER PLANET.. GEÇMİŞİME TÜKÜRÜP GELECEĞİMİ ÇİĞNEDİM,DÜNYAYI BİR OYUNCAĞA ÇEVİRDİM..

Selam libertarian;
Sen durumunun farkında değilsin ondandır bu kendine yakarışların..
İnsanoğlundan etkileniyorsun ki bu insani bir durum zaten..
Ama kendinde düşünce farklılığı yaratırsan, insanlardan yana ya da hayattan yana daha sağlıklı olacağını düşünüyorum..
İlk önce kendi değerini bil ki sevdiklerine ütopik değerler vermeyesin..
Herkese hak ettiği denir ya, işte öyle olmak gerek libertarian..
Şimdi seversin bi insanı, ama sevdiğin yine kendindeki o’dur..
Sen sevdiğini görmek istediğin gibi görürsün, bunu başkalarına da anlatırsın ama
Sevdiğin aslında o kadar da büyütülecek bir şey değildir..
Bi an olsun sevdiğini, sevdiklerini yalnız başlarına kalırken düşün..
Ne görüyorsun bu durumda, sadece koca bi sönüklük değil mi
Aynı senin de yalnızkenki haline benziyorlar değil mi
Kendileriyle iç hesaplaşmalar içinde boğulmak üzere olan, dünyaya,insanlara,yaşadıklarına lanetler savuran,hiçbirşeyin istediği gibi olmadığını görüp, verdiği değerlerin karşılığını alamadığını düşünüp birde bunlara yaşamak isteyipte yaşayamadıklarını ekleyip, kahrından ezilmiş haldeler değil mi..
Ne kadar da ortak yanlarımız var değil mi insanlarla libertarian..
Gördüğün, yaşadığın, düşündüğün seni aldatmasın sakın..
İlk önce ‘ben’ demelisin libertarian..
İlk önce ‘ben’ demelisin ki sonra sağlam bi ‘sen’ diyebilmelisin libertarian..

Kendini hiçbirşey için suçlamamalısın..
Geçmişte yaptıklarından dolayı pişmanlığa yaklaştığını görürsen şayet sakın düşmeyesin bunun içine..
Çünkü geçmişinde de sen yatıyorsun libertarian
Geçmişindeki kendine saygı duy ve ‘o zaman için o doğruydu o gerekiyordu öyle yaptım’ de..
Ve bir daha da dönüp bakma..

Kime haklı görünmek istiyorsun ki..
Kime göre haklı çıkınca iyi hissedeceksin kendini..
Sevdiklerine mi.. insanlara mı..sadece dışarıdakiler için mi..
Kendinin haklılığına doğruluğuna inanıyorsan, başkası inanmış inanmamış bu önemli mi..
Önemli olsa o zaman neden karşındaki seni haklı çıkma çabasına sürüklesin libertarian..
Yoksa senin verdiğin önemi karşındaki vermiyor mu sana..
Peki o zaman değer mi debelenmeye..

Kendini herhangi bi kategoriye koymamalısın..
Sen sadece bi insansın..
Unutma karşındaki de sadece bi insan..

Şimdi iyi bi dönemdesin aslında libertarian..
İçindeki çetrefiller seni daha da geliştirecek..
Bu sorgulamaların seni bi adım daha öteye taşıyacak..
Kendinde bunları bile sevmelisin..
Ne kadar canını yaksada, sonrasında daha sağlam bi libertarian olucaksın bunun için sevinmelisin..

İyi olucaksın, buna şüphen olmasın.. : )

.gölge'li_\

dostum, yaşın kaç bilmiyorum ama ergenlik patlamalarından birini mi yaşıyorsun anlamadım; eğer öyleyse, işin bk baştan diyeyim dert çok aslında: işsizlik, uyumsuzluk, kendini gerçekleştirememe, savaş, kaos. Tuhaf olan şu ki, insan sorgulayıp farketmeye başladıkça hoş görüsü artıyor. Duygusal kişilik gelişimi bu olsa gerek. Yaşam kendini dayatıyor er yada geç. Ayaklrının üzerinde durmayı öğrenmek gerekiyor bir şekilde. Sen hayata girmezsen, hayat sana giriyor en hafifinden; tabi talihsiz, şansız ve dramatik sahneler de olabiliyor. seçim senin

intihar edesım geldi:s

ettigin su 3 - 5 cumlenin içerisinde dustugun celişkiler bile inan libertarianınkinden daha ciddi sorunlarının oldugunu gosteriyor..
ve gelmissin birde tamamen soyunmus bir sekilde oyle veya boyle bişeyler yazan birinin ustune cullanıp ego show yapıyorsun


ustelik zeki (!), seviyesiz, kahve agzı laflarında metninin susu, ''işin bastan bok'' ve ''sen hayata girmezsen hayat sana giriyor hafifinden'' gibi

isterdim daha kolay bir metodu olsun ama uzgunum yok,
yazmamak senin için daha hayırlı olacak, cunku kuzum cok belli oluyor sakat halin
her konuya 3-5 zırvalayım desen keske
ama bu bile degil
su konudan bu kadar ego bundan bu kadar
cok bariz hareketler bunlar
malesef mi malesef işte

havale kosesi:
seni sarhos selaattin e havale ediyorum

libertian bunları bizlerle paylaşman çok güzel.
sorgulamasını bilen her kişi belli dönemlerde iç çekişmeler yaşar kendisiyle, önemli olan tüm bunlardan gerekli dersleri çıkarıp aynı hatalara tekrar düşmemektir.
hayatın kendisi anlamsızken hayatın içindeki şeylere fazla anlam yükleme, bırak başkaları seni dert etsin.
herkes hakettiği gibi yaşar bunu unutma,sen iyi şeyler hakediyosun o yüzden sıkma canını derim.
içindeki bu savaştan galip çık ve anı yaşa derim ben...

aşk çabalamadan yaşanmaz,felsefe saçmalamadan yapılmaz...

Psişik güçlerin mi var, neyi ne maksatla yazdığımı nasıl anlayabiliyorsun? Neymiş çelişik olan, kahve-dışı entellektüel bilgilerinizle izah ederseniz ben de aydınlanmış olurum??
Kaldı ki, cevap yazdığım metni yazan kişinin tüm soyunmuşluğunla bunları yazdığını nasıl anlayabiliyor sunuz? Üç-beş yazılı sembolik karakter/harf/cümleyle bunu anlayabileceğini mi sanıyorsun? İnsan psikolojisi bu kadar kolay teşhir edilebilir mi? Yazdığım düşünceleri doğru yada yalnış bulabilirsin ki, orada kesin, sınırları net çizilmiş bir tespit yada iddia yok!
Bu ne saldırganlıktır, bu ne tacizkar üslup? Cevap yazdığım insandan olumlu/olumsuz herhangi bir tepki gelmezken size ne oluyor? Kelimeleri seçerken bilinçli kullanmanda fayda var. Tanımadığın insanların duygu ve düşünceleri hakkında yorum yapacaksan bahse değer gördüğün düşünceleri somutlarsın. Ya da zahmet edip yorum yapan kişiye sorarsın.
Yazdıklarımda katılmadığın, yanlış olduğunu düşündüğün şeyler varsa bunun üzerinden benimle muhatap ol. Medyumluk yapıp niyet okumaya kalkarsan böyle zırvalar ortaya çıkar.

Hayat, bir ''ol''ma, ''değişme'' sürecidir. Her insan, doğuştan getirdiği ve sonradan -çevre, eğitim, aile gibi kanallarla- kazandığı, algıladığı bilgiler üzerine kurgular hayatını. İnsanı insan yapan süreçlerden en önemlilerinden biri ''duygusal yada duyusal'' gelişim sürecidir. Her türden ''eğitim''in temel amaçlarından biri insana duygusal kimliğini kazandırma, onu olgunlaştırmadır. Her farklı eğitim sistemi, bunu kendi amaçları, hedefleri doğrultusunda yapsa da aslolan ''gelişim''dir. Bizim iddiamız sağlıklı bir gelişim sürecinin kendi gerçekliğimizle hesaplaşmak/yüzleşmekten geçtiğidir. Bundan dolayıdır ki, ''değişim'' zorunludur. Hiç bir şey ''aynı'', ''statik'' kalmaz; kalamaz. Bu bağlamda ''kahve ağzıyla'' konuşacak olursak; sen değişmezsen, hayatın içine girmezsen; hayat seni değiştirecektir, kendini senle yüzleştirecektir! Kendiyle yüzleşmeyen her birey önünde-sonunda -yine kahve ağzıyla- bir duvara toslayacaktır. Söylediklerimiz bundan ibarettir...

Sevgili laqrma, öncelikle yorum yaptığın için çok teşekkür ediyorum. Yorumun kötü yönde bile olsa farketmezdi. Zahmet edip yazmış derdim. Ama her ne kadar duygularımı yansıtma tarzım(ki tekrar okudum ergenlik patlaması yaşıyor olabileceğimi düşünen arkadaşımın yorumundan sonra ) gerçekten biraz hayat çömezi gibi durmuş. Çünkü biraz fazla samimi yazmıştım. Yani o an aklıma ne geldiyse düşünmeden yazmıştım..
Sadece sana katılmadığım 2 konu var laqrma: Sevdiğim benim kendimdeki O değil ve yine dediğim gibi biraz fazla bile farkındayım durumumun. Haricinde tüm yazdıklarını (hiçbişey olmasa bile sırf oturup emek ettiğin,yazdığın için düşünmeli kendine birşeyler katmalı insan)ayık kafayla ciddi ciddi düşüneceğim. Ama demişsin ya hani "içindeki çetrefiller seni daha da geliştirecek" diye.. İşte benim burda başlıyor asıl sorunum aslında. Çünkü ben -çok fazla özel gördüğüm- insanlara karşı, deneyimlerimi, hayat tecrübemi icraate dökmekte zorlanıyorum. Biliyorum neyin ne olduğunu ancak davranışlarımla yansıtamıyorum.Ya üşeniyorum, ya kırmak istemiyorum ya da kaybetme korkusu yüzünden kendimi engelliyorum ve "bırak " diyorum kendime "bırak öyle zannetsin önemli değil"... Çok önemli ama değil ...




laqrma

libertarian :

HERE'S OUGHT TO HELL OF AN ANOTHER PLANET.. GEÇMİŞİME TÜKÜRÜP GELECEĞİMİ ÇİĞNEDİM,DÜNYAYI BİR OYUNCAĞA ÇEVİRDİM..

libertarian:

AlbatrosS


çok teşekkür ediyorum sevgili AlbatrosS. Bu cümlenle gerçekten renk kattın aslında. Kahve ağızı ya da entellektüel ağzı veya herhangi başka sınıflandırmaya dahil etmek istemem hiçbişeyi. Önemli olan söylemek istediğini en rahat ettiğin biçimde anlatmandır.Yani benim için sorun teşkil etmez bu tür durumlar.

Haricinde, yaşım 24. ergenlik patlaması yaşasam onu da söylerdim emin ol. Tüm soyunmuşluğumla yazdığımı anlayabilmek ise çok kolay -ergenlik patlaması yaşamayan biri için- mesela.

HERE'S OUGHT TO HELL OF AN ANOTHER PLANET.. GEÇMİŞİME TÜKÜRÜP GELECEĞİMİ ÇİĞNEDİM,DÜNYAYI BİR OYUNCAĞA ÇEVİRDİM..