İnsan en iyi şekilde, kendisine gerçekten öğretilen şeyi öğrenir... Bir de gerçekten (merak ya da ihtiyaç) istediğini..
Hiçbir yere ve hiçkimseye bir türlü ait olamayan biri olarak, giderek azalan (mecburen) sıklıkta, ama giderek daha da incelen bir uzmanlıkla... Zaman zaman adeta şiirsel... Bazan ama, artık tecrübeden kalınlaşmış bir hoyratlıkla... Yine de, her daim ve en iyi yaptığım şeydir.
Elbette kişi ve ortam tezahürlerinden bahsediyorum
Yoksa, aslında gerçekten ardıma bakmadan basıp gitmek, kurtulmak, arazi olmak istediğim şey ve ortamları bırakmak... Nerdeee... Bu olsaydı zaten yazıyor olmazdım ki...
Belki en soluk umudun bile yokolmasını bekler kişi bunun için. Her durum şikayeti, hayıflanması, öfke ya da ironi kokan ifadeleri hep bunun içindir... Her öğrendiği herşey aslında sadece bunun içindir: arazinin kendisi olmak.