canimaa...kifayetsiz ve bos artik

bosluga dustugum bi an yine iste...
kelimeler kifayetsiz sadece icim dolu dolu yanmakta biricik canim icin ...
klavyenin ingilizce klavye olmasina sinirlenerek ve aklimin bi kosesinde bu fikirle yazmaya devam edecegim...
canima..
yine hayatin acimasizligina yenildim ve en aci ogrenme seklinin yasayarak ogrenmek oldugunu tasdikledim.yine... defalarca oldugu gibi ...es anlamli bir suru sozcuk ve de bunun gibi.
olmamaliydi bu mali meli bir gereksizlik onun gidisi benim icin ve bu dunya icin.insan gozuyle gormedigine inanmaz ya ben gormedim onun gidisini gozlerimle . hem gorsemde inanmazdim ki.
ayagimin acisini dusundukce kendimden nefret ediyorum. yakinmalarimdan sanki cok aci cekiyormusum gibi bedenime muamele yapmaktan tiksiniyorum canimin cektigi acilari dusununce. boyle hayal etmemistim hic... 3 ay sonra onu tekrar biraktigim gibi gormeyi duslemistim .
duvarda bir nokta var sabit ve derin baktikca icine ceken beni sanki icinde birseyle bulmak istermiscesine ben baktikca daha da bir buyuluyor beni.kendime sorular sormaktan baska yapabilecegim hic bir sey yok gibi .

gidip bi baklavaciya 2 kg baklava alip webcamin karsina gecip karsimda o varmis gibi hepsini yemek istiyorum..
seni cok ozleyecegim canimm

kendini bulacaktı bir zaman ve hiç yok olmayacakmışçasına akacaktı sonsuzluğa...