Hayır!

Bugün yaşadığım bir olay sonucu uzun süredir üzerine düşündüğüm konu şekillenmiş oldu. "HAYIR" diyebilmenin cesaret gerektirmesi.

Kısaca şöyle özetliyim yaşananları. Akşam üzeri bir arkadaşım aradı. Ev sahibinin evden çıkaracağını söyledi ve bir ay bende kalıp kalamayacağını sordu. Yeni bir ev bulana kadar. Onunla aynı evde kalmamak için çok geçerli sebeplerim vardı. Daha önce bana ilgisinin olduğunu söylemesi ve bunun beni rahatsız etmesi, benim her an evden çıkma durumumun olması gibi. Ama ben bu geçerli nedenlerimi söylemek ve "HAYIR" demek yerine çok absürd bahaneler ve yalanlar uydurup olamayacağını anlatmaya çalıştım.

Bunu yaparken tuhaf bir hisse kapıldım, bir isteği reddetmenin rezil duygusu ve bunun için haklı sebeplerimin olduğunu bile bile "HAYIR" diyememenin korkaklığı. Evet bu korkaklıktı çünkü sonucunda kaybetmeyi bile göze alabileceğim kişiydi karşımdaki.

Bu olayı başka bir arkadaşıma anlattım ve söylediği şey "sadece HAYIR demen gerekirdi" oldu. Genel olarak insanların "HAYIR" demekte zorlandığı üzerine konuştuk daha sonra.

İşte her zaman düşündüğüm konu da buydu. "HAYIR"ın "Evet"e üstünlüğü. Baş kaldırır "HAYIR" muhalefet olmaktır, karşı gelir. Cesaret gerektirir. Bir duruş sergiler ve fark yaratır. Şekillendirir insanları "HAYIR".

Şu anki huzursuzluğum da bir insanı yüz üstü bırakmanın vicdani rahatsızlı değil. Çünkü nedenlerime inanıyorum. Sadece daha iyi bir duruş sergilemek isterdim. Kendinden emin bir "HAYIR"ı hakettiği şeklinin aksine sindirilmiş bir "Evet" gibi sarfetmemem gerekirdi. Bunu öğrenmeliyim.

"Eğer insanlar Tanrı olsaydı, kendilerini demokratik olarak yönetebilirlerdi. İnsanlar Tanrı olmadıklarına göre, mükemmel bir devlet insanlara göre değildir."

Jean-Jacques Rousseau

galiba çoğumuzun bunu öğrenmesi lazım ya da benim de öğrenmem lazım

bence doğrusunu yapmışsın.birliktelik eşittir uyum demektir.Yaşamını kolay kılabilmektir önemli olan.Bencillik anlamında değil diyesim geliyor ama bazen o da gerekiyor.ertesi güne hazır olabilmek için bazen hayır diyebilmeliyiz.üzülme alışır ve atlatırsın.

Güzel bir farkındalık bu bence. Peki neden bu hayır, ortada geçerli sebepler varken dahi, "idareten" sebeplere oturdu??

Başkasının, o "başka"sı kim olursa olsun, bize bakış açısının (...) "önem"inden olmasın?

Aslında tüm hikaye de şu (...)'da ve "'da yatıyor...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Haklı olabilirsin benim karşımdakine bakış açım ne kadar kendinden emin olsa da karşımdakinin bana bakış açısı kararlarımı etkliyo sanırım.

Bu arada bunu buraya yazmamın amacı kişisel bir problemimi anlatıp çözüm aramak değil. Bu beni rahatsız eder. Bu şekilde düşünmüş olanlardan özür diliyorum. Amacım uzun süre düşündüğüm bir konuya bakış açınızı öğrenmekti ve kendimden bir örnek verdim.

Belki de söylemekde zorlandığım için HAYIR'ı hep Evet'den üstün tutmuşumdur. Ve bunun bir yetenek olduğunu düşünüyorum belki. Sahip olmadığım bir yetenek.

"Eğer insanlar Tanrı olsaydı, kendilerini demokratik olarak yönetebilirlerdi. İnsanlar Tanrı olmadıklarına göre, mükemmel bir devlet insanlara göre değildir."

Jean-Jacques Rousseau

her zaman hayır dıyebılen biri olmuşumdur ve olyle olması gerektıgını dusunmusumdur kaybetmemek için uzulenin ben olmaması için fakat genelde kaybeden hep ben oluyorum ama bunu farkına cok geç varıyorum bi sure sonra etrafımda kımsenın kalmadıgını farkedene kadar .ama ne yaparsam yapayım bundan vazgeçemıyorum bencilik işte!lanet olasıca ben