Küf kokulu zindanlarım...
Kilitli kapıları açmak için çabalamıyorum artık..Gerekli birkaç anahtar ezilmiş ruhumun nemli sandıklarında paslanmakta şimdilerde.Bir zamanlar böyle değildim çok güçlüydüm. Tüm zorlukları benliğimle eritirdim.Anahtara falan ihtiyacım yok kırarım kilitlerimi buraya mahkum değilim derdim..Denedim,çok denedim.Her defasında kesik bileklerimin kanayan yerlerini gözyaşlarımın tuzuyla pişirdim.O zamanlar acı çektiğim için feryat ederken şimdilerde acıyı tadabildiğim için mutluyum.Gülümsemeyi çoktan unuttum artık sadece içinden geçemeyeceğim kadar küçük olan anahtar deliklerinden dünyayı seyrediyorum..
İçimde inşa edip zincirlendiğim zindanın bir de dört parmaklıklı bir penceresi var.Bazen hava kararıp güneş uykuya daldığında duyduğum sesler güç verirdi bana.Hala benden utanıp saklanan çocuksu umutlarım var sanırım aslında.İçimde barındırdığım korkak,aşağılık kölem her geçen gün efendim oldukça ve ben böyle eli kolu bağlı kaldıkça kanımın damla damla buharlaştığını görüyorum.Gözyaşlarımla ıslana ıslana yosun bağlayan duvarlarım zamanla isyan edip küf kokmaya başladı.Parmaklıkların arasından süzülen oksijen de bu kasvetli havayı dağıtmayı başaramadı..
Biliyor musun?Artık bende yosun tutmaya başladım.Zindanın kapısına yapışmaya çalıştıkça yere kapaklandım.Renk değiştiren ellerim arasından kayıp giden zamanı,hayatı yakalayamadım,kısaca ben hiç yaşayamadım.Ağladım..Ağladıkça yosun bağladım.Bu kasvetli küf kokuları arasında hapsolup kaldığım zindanlarımda zincirlerimi kıramadım.İçimdeki utangaç çocuk ağlarken korkak kölemi efendim yaptım.Şimdi ise yine aynı yerde kapının kilidini kıramayacak kadar güçsüz ve zavallı,anahtar deliklerinden bakarak hayatı duyumsayan küçük bir kız kadar da aptalım..
|
Normal
