Beybi yu ar pörfekt for mi düm tek tek

Kızın ismine sinir olduğum için taraflı davranacağım, kimse kusura bakmasın.
Fakat “toplumun gelişme sürecine” de uygundur, bir yanda Emine, Ayşe, Fatma gibi Müslüman isimleri, bir yanda Pelinsu, Tuğçesu gibi yeni zengin isimleri, bir yanda Elif, Kiraz, Pıtırcık gibi altmış sekiz kuşağı çocuğu isimleri, bir yanda Melissa, Açelya, Istreliça, Difenbahya gibi kafası karışık ana-baba özentilerinin yansımaları… Öte yanda Yeter, Seher, Kezban gibi köylüler…
Ara ki Handan, Müzeyyen, Gülcemal, Nihal, Muazzez gibi “Osmanlı” isimlerini de bulasın artık…
Hele “erkeğinin dişisi” olan isimler de büsbütün gündemden düşü;p toplumdan silinince, Cahide, Lütfiye, Tevhide, Sabriye, Fikriye falan…
Elbette Kader Kısmet, Aşkım, Hadise öne çıkacaktır.
Kızın yüzü yayvan ama göbeği güzel.
Bütün erkeklerle birlikte ben de öküz gibi baktım tabii, ne yalan söyleyeyim…
Çatalını göremedik ama arkadan da güzel. Boy pos da yerinde.
Ses? Ses yok.
Ama halkımızda da kulak olmadığı için demek ki sakınca da yok.
Güzel ve etkileyici. Bu kız iş yapar.
Gerek kendisi, gerek şarkısı, Sertab Erener ile Shakira “arasında” bir yerlerde. Açık göbek, püsküllü kalça, şehriye çorbası gibi çalkala…


Gerçi Sertab kadar şehvetle kıvıramıyor, Shakira kadar etli butlu da değil ama kız güzel.
Müzik de toplumun içinde bulunduğu kültür kargaşasını pek güzel yansıtıyor, ne doğulu ne batılı bir çorba… Orientalrock… Çağdaşlaştırılmış göbek havası… Üstüne de İngilizce söz yazılmış…
“The” Marmara oteli kadar, “Bitter Almond” Konakları kadar, “chat’leşmek” kadar, “delete etmek” kadar güncel!
Yani Türkiye’yi temsil eder mi? Eder.
Bu varoş eseri, dereceye de girer, birinci bile gelebilir. Elbette “gurbetçi gayretinin” de bunda payı olacaktır. Almanya’dan on iki puanın kime çıkacağını merak mı ediyorsunuz? Etmiyorsunuz tabii… Güney Kıbrıs’tan on iki puanın, Ukrayna’dan on iki puanın, Norveç’ten on iki puanın kimlere çıkacağını bildiğiniz gibi…
Sonra da hemen unutulur.
Daha iyisini aramak da abestir, çünkü Eurovision şarkı yarışmasını ciddiye almak abestir.
Bendeniz bu yarışmada üretilen kötü müziği değil, yarışmanın “folklorunu” severim: Bülent Özveren’in otuz beş yıldır tınısı kabak tadı veren sesi, yarışmaya katıldığı yıllarda “Laksımbörg” ülkesi, ve de Ankara spikerinin gayretkeşliği… “Gud ivning bilmemnere… Först, let mi kongraçuleyt yu for dis vandırful şov”…
Evet, burası bir kültür sömürgesidir ve İngilizce de bu ülkede böyle yazılmalıdır artık. Bu “sakalet” de bize uygundur.

*Alıntı : Engin Ardıç
*Alıntı : Düşünce Suçluları

http://www.pulyavserdce.com | http://www.dusuncesuclulari.com

bi kere hatunun sesi çok güzel. şeffaf oda da yabancı eski slow bi şarkıyı söylemişti. (sarkının adını hatırlayamadım bi türlü)hayran kaldım sesine ama eurovision için yaptığı şarkı sesine gitmemiş daha doğrusu ortaya çıkartamamış. daha uzun inişli çıkışlı tonları olan şarkılar daha çok yakışıyo sesine.şarkı aynı melodinin sürekli tekrarlanmasından oluştuğu için bayık olmuş biraz. dansı da o kadar ahım şahım deil ama en azından müzik türk yapımı olduğunu belli ediyo.

Şimdi bu yarışmayı kazanmanın, bireysel ya da milli değerlerimiz açısından hiçbir değeri olmadığı doğrudur. Yarışmanın kısmen politik çekişme, kısmen de müzik kalitesinden öte sahne gösterisine döndüğü de son derece açıktır. Yarışmayı kazanmak için iyi bir şarkıya değil, görselliğe, belki erotik detaylara, bazen de çıldın hareket ve kostümlere gereksinim duyulduğu inkar edilemez. Ama bu şarkıyı kazanmayı neden isteyelim... Aslında cevap basit, "tamamen duygusal" Yarışmayı kazanmak, ülke ve şarkıcı gözünde iki ayrı değere sahiptir. Şarkıcı, uluslararası bir ortamda kendini göstererek, ismini kendi ülkesinin sınırlarının dışına çıkarma imkanı bulurken kendi ülkesinde de tanılırlığını arttırara cebini doldurur. Ve ülkeler, bunu kendi tanıtımları açısından önemserler ki, bu haklı bir gayedir, zira bu yarışma ciddi bir turizm potansiyelini elinde tutar.

Şimdi... bu yarışmada birinci olabilmek önemlidir. O halde gayet pratik bir kaygıyla, müziğin değil, derecenin peşinde olmak gerekir çünkü bundan öte bir anlamı yoktur. Bunu da ancak görsel unsurlarla sağlayabileceğimiz ortadayken, Hadise rahat tavırları ve ilgi çekiciliğiyle iyi bir tercih olabilir. Sesi de fena sayılmaz bence... Ancak Hadise'nin şöyle de bir gerçeği var ki, söylediği şarkıların sözleri oldukça saçmadır. Yarışmada bunun önemsenmeyeceği düşünülürse, Hadise'nin şanslı olduğu söylenebilir.

NE var ki, aslında konunun açılma amacının yalnızca Hadise'nin başarı şansının ne olduğunu tartışmak olmadığını sanıyorum. Öyle ki, aslında açılış metni vurgu yapmak istediği konuda, ulusal bir görüş çerçeversinde, evet, haklıdır. Yine de, bu idealist tavır, dönem gerçekleri ile uyuşma göstermemektedir. Artık işlevselliğin önemli olduğu bir anlayışımız olduğuna göre, müzikte kalite, üslupta zeka aramak, haklı ama umutsuz bir çabadır.