Türkiye-Ermenistan Maçı

Gerek Türkiye‘deki Ermeni yurttaşlarımızla, gerekse Ermenistan‘la barışa, birbirini anlamaya, iletişim kurmaya yönelik bir hoşgörü ve uzlaşı iklimi yaratmamız gereklidir.
Tarihimizle yüzleşebilme cesareti gösterebildiğimiz, tarihten karşılıklı ders çıkarabildiğimiz ölçüde, yüzyıllarca yanyana yaşamış halklar birbirini daha iyi anlayacak ve tanıyacaktır. Tarihimizle yüzleşebildiğimiz, yapılan hataları toplumsal belleğimizde mahkum edebildiğimiz zaman, geleceğe daha güvenle bakabilmek mümkün olacaktır.
- Ermenistan sınır kapısı açılmalı, her türlü ekonomik ambargo ve kısıtlamanın özünde yoksul halka bir zulüm olduğunu gözden uzak tutmadan bu ülkeyle ekonomik ilişkiler geliştirilmelidir.
- Bu ülkede yaşayan Ermeni yurttaşlarımızın kendilerini bu ülkenin eşit yurttaşları hissetmelerinin koşulları yaratılmalı; toplumsal hayatta, özellikle kamu hizmetlerinde hiçbir ayrımcılıkla karşılaşmamaları güvence altına alınmalıdır.
- Tarihin özgür bir biçimde tartışılmasını engelleyen kısıtlamalar kaldırılmalı, önyargısız bir tartışma ortamı teşvik edilmelidir.

Meclis‘teki siyasi partiler (CHP-MHP) ‘Ermenistan konusunda en milliyetçi kim‘ yarışından vazgeçmelidir. CHP lideri Sayın Deniz Baykal‘a sormak istiyoruz. ‘Azerbaycan toprağını işgal etmiş Ermenistan ile ilişki kurulmasın‘ diyorsunuz. Peki Irak toprağını işgal etmiş olan ABD ile neden ilişki kuruyorsunuz? Siz Amerikan ordusunun bir tek Irak köyünden çıkmasını sağladınız da, o nedenle mi ellerini sıkıyorsunuz?

‘65 bin Ermenistan yurttaşının bu ülkede çalışmasına Türkiye‘de işsizlik olmasına rağmen göz yumuluyor‘ diyorsunuz. Peki Avrupa ülkeleri işsizlik nedeniyle o ülkelerdeki Türkiyelileri dışarı mı atmalı?

‘Soykırım diyecekler biz sesimizi çıkarmayacağız, ilişki kuracağız, olmaz böyle şey‘ diyorsunuz. Peki ya soykırım konusunu parlamentolarında kabul etmiş olan ülkelerle nasıl ilişki kuruyorsunuz?

‘En milliyetçi kim‘ yarışı demokratik bir anlayışın ürünü değildir. Ermenistan konusunda çözümsüzlük politikası bölgeye barış getirmez.

Ufuk URAS
ÖDP Genel Başkanı
İstanbul Milletvekili
5 Eylül 2008



Bu arada ÖDP Genel Başkanı ve İstanbul Milletvekili Ufuk Uras, yarın yapılacak Türkiye-Ermenistan maçını izlemek üzere Erivan’a gitti. Uras, milli maçı izleyen tek milletvekili olacak.
Uras’ın Ermenistan-Türkiye arasındaki maçı izlemek üzere Erivan’a hareket ettiği bildirildi. Uras, maçı Ermenistan yurttaşları ve Türkiye’den giden Ermeni yurttaşları ile birlikte tribünde izleyecek.

Umarız gerçekten dostluk kazanır...

Birbirimizin ötekisi olmadan farklılıklarımızla bir olabilsek...

I HAVE A DREAM... (Martin Luther King)

Aspendos’taki konserdeydi. Son hazırlıkları yapıyorduk. Kuliste hummalı bir telaş vardı. Ermeni korosu olarak otantik olsun diye tasarlanmış –ayinlerde kullanılanları andıran- çakma kilise entarileri giymiş, ortalıkta koşuşturuyorduk. Derken konserde yer alan Kürt gurubundan biri eşimle benim yanıma geldi ve “Tarihte halkım size çok acı çektirdi. Komşularımıza sahip çıkamadığımız gibi, onların kanına da girdik. Atalarımızın sizin atalarınıza yaptığı tüm fenalıklar için özür dilemek istiyorum. Belki faydası yok ama, ben kendi adıma çok üzgünüm. Bunu bilin ve özrümü lütfen kabul edin” dedi.

Hiç beklemediğimiz bir anda yaşadığımız bu “Karşılaşma” bizi derinden sarsmıştı. O an özür dilemek kadar, dilenen bir özrü kabul etmenin de ne kadar zor olduğunu fark ettim. Özür dilemek için belirli bir olgunluğa erişmenin şart olduğu kadar, bir özrü kabul etmenin de aynı olgunluğu gerektirdiğini o zaman anladım. Bir Ermeni olarak benden 1915 kıyımları konusunda dilenen başka özürler de olmuştu daha evvel. O an yine fark ettim ki, hepsini de yüzeysel bir tavır ve içimdeki öfkeyi kamufle etmesi için harekete geçirdiğim bir donuklukla savuşturmuştum. Hiç de hazır değildim benden özür dilenmesine; hatta bunu içten içe neredeyse arzulamıyordum bile. Üstelik bir milletin kaderiyle böyle oynanmış olduğu, aynı zihniyetin hiçbir pişmanlık göstermeden süreklilik arz ettiği bu ülkede Ergenekonlarla boğuşurken, birkaç duyarlı ve onurlu insanın özrünün hükmü neye geçerdi ki! Neyi değiştirirdi? En nihayetinde onlar da benim gibi olsa olsa“azınlık”tı.

Bu özürlerin asıl yüzleşmeyi sulandıran, vakanın ciddiyetini azaltan bir tuzak içerdiğinden bile kuşkulanmıştım.

Ammavelakin o konuşma benim için milat oldu. O günden sonra dışımdan çok kendi içime bakmaya başladım. Mağduriyetin insanı kör eden şeytani bir gücü vardır. Bunun benim üzerimde de işlediğini fark ettim. Bir de şunu fark ettim: Bu ülkede yaşıyor olmama rağmen, aslında bu ülkeye ait hissetmiyordum kendimi. Bunun benim dışımda gelişen, beni öteleyen, ötekileştiren ırkçı politikalarla ilgisi olduğu kadar, farkında olmadan geliştirdiğim bir protesto biçimi olduğunu gördüm. Beni kabul etmeyen, beni yabancı sayan, acılarımla alay edenleri ben de yok sayıyordum. Ama kimdi onlar? Ben kiminle, kimlerle kavga ediyordum? Kime küsmüştüm? Bunların hepsi muğlaktı ve bu muğlaklık bir kara delik gibi her şeyi yutmaya hazırdı. Anladım ki, ait olmaya şiddetle ihtiyaç hissettiğim “memleket”imi de yutmuş, beni yersiz yurtsuz, köksüz bırakmıştı.

Bunları fark ettim.

Son günlerde köşelerde hayâsızca kullanılmaya başlayan Hrant işte bu yüzden çok özel bir kişiydi. Benim şu yakın zamanda keşfettiğimi, Anadolu duyarlılığı ve pürüzsüz vicdanıyla çok önceden görmüş ve biz hepimize “Hasta” olduğumuzu söylemişti. Bizler, özür dilemesini de, bir özrü kabul etmesini de bilmeyenler hasta olmayıp ta başka ne olabilirdik ki! Yaşamın sürekliliğini sağlayan tüm insani duyguları, kendi mağduriyet öfkemizin içinde boğup, aslında hiç inanmadığımız barış ve kardeşlik nutuklarını atar ve dinlerken kendi ikbal veya hırslarımızdan başka ne düşünebilirdik?

Hrant, o Kürt dostum bizimle konuşmadan ve içimdeki kendi yüzleşmemin fitilini yakmadan katledilseydi, büyük bir olasılıkla bugün bu yazıyı yazıyor ve bu memlekette yaşıyor olmayacaktım. Şu bilgiyi de hep bastırmak zorunda olacaktım: Ben hükümlerimi çoktan vermiştim; dünyaya o hükmü hüküm kılan bir deliller silsilesi olarak bakmaktaydım. Öyle bir gözlük takmıştım ki, olan her şey benim haklılığımı vaaz etmekteydi.

Birbirimizin foyasını çıkarmaya, en demokrat, en haklı ve en ahlaklı olanın sadece biz olduğumuzu ispat etmeye bunca istekli olmadan, kendi içimizdeki katiller, sapkınlar, kindarlar, diktatörler, tamahkârlarla yüzleşsek dünya belki biraz değişecek. Süregelen bunca tartışmanın ve bu köşeleri dolduran onca tafsilatın da tek kıymetiharbiyesi, nefret ve önyargıları bir nebze olsun azaltmaya varsa katkısı; yoksa gerisi laf kalabalığı...

Bizi gerçek bir demokrat ya da birinci sınıf bir şarlatan yapan işte bu kadar ince bir çizgi.
Markar Esayan

1915 te birşeyler oldu evet... ama o dönemi yaşayanlar hayatta değil artık... neden geçmişte yaşanmış olan talihsizliklerle boğuşuyoruz ...emperyalst güçlerin bu toprakları daha da istikrarsızlaştırmak adına yaptıkları siyasi bir oyuna dönüştü bu mesele artık... bu konuyu tartışanlara ,taraflara baktığımda hepsinin bir çözümden değil de çözümsüzlükten yana bir tavır sergilediklerini görüyorum... bence her iki ülke de gözünü açmalı artık... ikisi de bu meseleden büyük zararlar görüyor...hal böyleyken neden bu kısır çekişme devam etsin ki...hem böylece her iki ülkede ki milliyetçi oy tüccarlarından da kurtulma şansımız olur.Bu konudaki çözüsüzlüğün her iki taraftaki çıkarcı gruplara çok şeyler sağladığı görülmeli artık....
Deniz Baykal a gelince... bu kadar da olmaz artık dedirtiyor insana...

"tarihten karşılıklı ders çıkarabildiğimiz ölçüde"
karşılıklı değil, karşıtlıklı dersler çıkıyor tarihten hocalarımız emperyalist olduğu mudetçe...

autochaos lafı ağzımdan almış. Katliamı (varsa tabi) ben yapmadım. Demek ki bu konuda bir şey demeden evvel "bilgilenmem" gerekir... Peki hani bu bilgi?

Daha 60 darbesi ve DP olayı hakkında konuşmanın, konuşabilmenin bile hepi topu 10 küsür yıllık geçmişi var bu ülkede...

Biz neden devlete gidip de "Osmanlı Arşivini hangi hakla saklı ve erişilmez tutuyorsunuz? Serbest bırakın!" demiyoruz ki? Sahi bu yapılıyor mu? Yapılınca da bunu yapanlar öldürülüyor mu? Ya da şöyle demel,yim belki : ha pardon ya unuttum, devlet nerde ki? Devlet = hükümet zaten... Hem bi tarafını yırtsa en geç 4 yılda bir değişir, daha 5 yılda bir olan seçim bile görülmedi bu ülkede. Ya da Sam amca ister, o zaman zaten seçiliyor da olmaz.

E biz de elektrik kesmekten başka tavırlarla ilgilenelim madem...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

maç 2-0 bitti gönlüm beraberlikten yanaydı,korkumda türkiyede her milli maçta olan faşizmin yeniden hortlamasıydı ama sanırım herkes bilinçli davrandı hem türkler hem ermeniler.

Birbirimizin ötekisi olmadan farklılıklarımızla bir olabilsek...

I HAVE A DREAM... (Martin Luther King)

hayret kavga cıkmadı

" Zaman Köhne Düzenin Cellatlarını Affetmeyecek " Ldc

kavga çıkması için ben bir sebep göremiyorumki türkler yendi zaten..hangi ermeni türkler yendi diye kavga çıkarırki
ancak durum tam tersi olsaydı işte ozaman çok kötü şeyler olabilirdi

Birbirimizin ötekisi olmadan farklılıklarımızla bir olabilsek...

I HAVE A DREAM... (Martin Luther King)

Soykırıma Ugramıs Ermeniler..

" Zaman Köhne Düzenin Cellatlarını Affetmeyecek " Ldc

Az evvel "Efsane fotospor" adlı gazetenin internet sayfasını okudum. Ermenistan-Türkiye maçı için aynen şu başlığı koymuşlar.

"Osmanlı tokadı"

Ohaaaaa. Dedim. Eğer ilgili sayfaya üye olup yazma imkânım olsa idi, o başlığı atandan başlayıp editörüne kadar usturuplu bir fırça atacaktım. Şovenizmi militarizmi spora dahil etmeye çalışan, sadece kendisi gibi düşünenleri "Vatansever"(!); gayrısını "Hain" gören, faşizmi milliyetçilik diye yutturup oligarşiyi cumhuriyet makyajı ile dayatan, zekâ/akıl fukarası ama, akıl vermeye gelince kimselere fırsat bırakmayan bir mantalite, bu gün ülkemizde hakim durumda görünüyor.

Eğer biz Ermenistan Milli takımını yenerek" Osmanlı tokadı" atmışsak; Milli takımın tarihindeki galibiyet-mağlubiyet sayısına bakınca, hele de ingiltere, Polonya milli maçlarındaki 8-0 lar hatırlanınca; bırakın tokat yemeyi, bizim ŞAMAR OĞLANI olmamız gerekiyor.

Bir Türk olarak bu başlığı reddediyor; bunu oraya asanları da kınıyorum. Bu gün bütün milletler geçmişte yaşanılanların hesabını birbirlerinden sormaya kalkarsa, dünyada bir canlı kalmaz. Ermenistndan bir el uzanmıştır. "Ahlak, insanlık, barış severlik" gibi duyguları hep kendimiz sahiplenirken, başkalarınca uzatılan ele, "Osmanlı tokadı" ile cevap vermek kimlere yakışır; herkes şapkasını önüne koyup düşünmelidir.

Ben bu başlıktan utandım...!

Bizimle yüzyıllardır birlikte yaşayan, geçmişte yaşanmış bazı istenmeyen olayların acısını yüreğinde taşıyan, ancak bunu düşmanlık vesilesi yapmadan dostça yaşamak isteyen tüm Ermeni kökenli T.C. vatandaşlarımızdan kendi adıma özür diliyorum.

Ermenistan Cumhurbaşkanına ise, uzattığı bu dostluk eli için teşekkür ediyorum.
________________________

İlgili spor gazetesinin internet sayfası link'i
http://www.fotospor.com/

Ahlaki temeli sağlam olmayan bir toplum, -ruhunda arta kalmış barbarlık duygusunun da tesiriyle- soyguncularına karşı hayranlık duyar.
Andre Maurois