Che ile ilgili güzel bi hikaye

Che ile ilgili güzel bi mizahi.

Che öldükten sonra cehenneme gider ve ordaki diğer ölüleri isyana çağırır ve şöyle der.
''Hakkımızı aramalıyız bir burda sürünürken cennette herkes çok rahat demiş.''

Ve ölülerde isyan etmiş ''hakkımızı istiyoruz ya onlarda buraya gelsin yada bizde oraya gidelim ''diye.

Tanrı bu olayları görünce melekleri çağırmış ve kim bu adam demiş onlarda Che Guavera demişler.

Tanrıda peki bu adamı cennete koyun demiş.

Ve Che cennete alınmış.Ama Che burdada rahat durmamış.Ordakilerede ''siz burda çok rahatken cehennemdekiler çok kötü durumda sürünüyolar'' demiş.

Ve cennettekilerde isyan etmiş ''onlar orda o durumdayken biz burda duramayız ya onlar buraya gelsin yada bizde onlara gidelim demişler.

En son Tanrı ''çağırın şu Che denen adamı'' demiş.

Ve Che gelmiş konuşmaya başlamışlar 1 saat olmuş 3 saat olmuş 5 saat olmuş Che çıkmamış bir türlü melekler merak etmişler bakmaya bir anda kapı açılmış ve melekler ''TANRIM'' demişler şaşkın bir ifadeyle.

Ve Tanrı da şöyle demiş;

''Tanrı yok herkes eşit''

Herkesin hayalgücü tükendiğinde artık hiçkimse dünya için tehdit olmayacak ...

Bende Che’nin Ailesine yazdığı Veda Mektubunu paylaşmak istiyorum

Sevgili Canlar,

Bir kez daha bacaklarımın arasında Rocinante’nin kemikleri fırlamış sağrılarını hissetmeye başladım. Yine elde kalkan, yollara düşüyorum.

Yaklaşık on yıl kadar önce, size yine böyle bir veda mektubu yazmıştım. Hatırladığımca, daha iyi bir asker, daha iyi bir doktor olamamaktan yakınmıştım. Artık doktorlukla ilgilenmiyorum, ama öyle kötü bir asker değilim artık.

Çok daha bilinçli olmanın dışında, hiçbir şey değişmedi özünde; Marksizm anlayışım derinleşti ve netleşti. Özgürlük adına savaşanlar için tek çözüm yolunun silahlı mücadele olduğuna inanıyorum ve bu inanca uygun olarak davranıyorum.

Çokları bana maceracı diyecek, evet öyleyim -ama farklı bir türden- inançlarını doğrulamak için postunu tehlikeye atan türden...

Belki de bu benim son mektubum olacak.

Ölmeye niyetim yok ama, mantıklı ihtimaller arasında bu da var.

Öyle olursa, son kez kucaklarım sizleri.

Sizleri çok sevdim, yalnız bu sevgiyi nasıl ifade edeceğimi bilemedim; aşırı bir katılıkla kendi yöntemlerime bağlı kaldım, ve bazı kereler beni anlayamadığınızı sanıyorum. Beni anlamak kolay değildi, ama salt bugünlük olsun bana inanın.

Bir sanatçının dikkatiyle eksiklerini giderdiğim iradem taşıyacak artık sallanan bacaklarımı ve tükenmiş ciğerlerimi. Bunu yapacağım.

Arada bir düşünün yirminci yüzyılın şu fedaisini. Celia’yı, Roberto’yu, Juan Martin’i, Pototin’i, Beatriz’i, herkesi öperim.

Ve isyankâr, başıboş oğlunuz sizleri kucaklar.

Ernesto

" insanları çok seviyorum , hümanistler hariç "
KARL MARX

önsözünden gerisi okunmamış tozlu bir kitabın, satır arasında saklı kalmış yaraya dokunabilmektir bir insanı anlamak.