Gülün Adı (Der name der rose)

Umberto Eco’nun aynı isimli kitabının filme uyarlaması.
İsa’nın giydiği giysiler kendisine mi aitti?
Fransisken tarikatına göre, yoksul bir yaşam süren İsa gibi maddi değerler kilise için de önemli olmamalıdır. Halkı ağır vergiler ile sömüren Papa ise buna karşı çıkar; Hayır! Kilise tanrının heybetini yansıtmalı, ihtişamlı ve güçlü olmalıdır.
İki taraf da savlarını tartışmak ve bu uyuşmazlığa bir son vermek için bir manastırda karşı karşıya gelir. Bu sırada manastırda sıra dışı olaylar meydana gelir.
Film Ortaçağ İtalya’sında kilisenin zenginlik ve sömürü üzerine kurulu yapısını etik ve inanç karşılaştırması ile eleştirirken engizisyonun halk üzerindeki etkilerini gözler önüne seriyor.

okurken de izlerken de sıkılmıştım nedense bu eserde

__________________
"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos

Kitabı sayfalar süren mekan, nesne tasvirleri yüzünden sıkıcı gelmiş olsa gerek ama filmdeki sıkıcılık ortaçağın ve mekanın kendisinden geliyor. Her ne kadar cümle aralarında sıkıcı desem de bir solukta izledim ve hayır, bence hiç de sıkıcı değildi.

__________________

aslında sıkılan bendim, şimdi millet okumak ya da izlemek ister ben sıkıldım diye vaz geçer falan.

sanat bu öznel, her ne kadar ben sıkılmış olsamda başka bir kişi elbette büyük zevkler alabilir elbet.

__________________
"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos

benim iki defa izlediğim film, ikincisi filmin adını hafızamda tutamamamdan dolayı cd sini almış olmamdan dolayıydı, ama şu da var ki ikincisii de hiç sıkılmdan izledim, üstelikde hemen hemen her karesini hatırladığım halde. aslında ipuçlarının değerlendirilmesi basit bir şekilde işlenmiş olması nedeniyle sıkıcı olması gerekirken izlerken düşünmeye yöneltmesi nedeniyle sıkıcılıktan kurtulan bir film.
gülün adı, hırıstiyan alemi üzerine yazılmış kutsal kase, kutsal kefen, kutsal rahibe gibi kitaplarda işlenen sözde hırıstiyanlık dünyasına atıfta bulunan ama geçmişten bugüne günümüz dünyasının nasıl şekillendiğini, insanoğlu tarafından oluşturulan kalabalığın nasıl idare edildiğinin görselleşmiş hali. hırıstiyanlığın kendi kendini ispiyonladığı bir film.

Konusu ve vardığı sonuç itibariyle beğenimi kazanmış bir filmdi. Vurgular basit ama güçlüydü. Bir de Sean Connery faktörü tabi.

__________________
"Eğer insanlar Tanrı olsaydı, kendilerini demokratik olarak yönetebilirlerdi. İnsanlar Tanrı olmadıklarına göre, mükemmel bir devlet insanlara göre değildir."

Jean-Jacques Rousseau

Filmi vizyonda gösterildiği zaman kesemden resmen feragat ederek, ama kesinlikle sıkılmadan, hatta heyecanla izledim. Karakterlerin oldukça başarılı yorumlandığını düşünüyorum.

Tüm kutsallık safsatalarının arasında, rahiplerin olduğunca insan olmaları ne kadar gerçekçi ise, engizisyon mahkemesi başkanı (idi sanırsam, ya da ileri gelenlerinden biri) olan şahsın Baskerville'li William'ı "iştahla" kurban etmeye çalışmasını müteakip, çıkan isyanda düşerek feci şekilde demirlere geçmesi ve bir anlamda "ilahi adalet"in belasını bulması da o kadar bir "Hollywood"vari bir adalet gibi gelmişti...

Yine de, unutamadığım kısım ise, baskıyı temsil eden kilise ve engizisyonun gülmek ve mizahı yasaklaması ve sadece o kitaba zehir sürmesiydi...

Unutmayacağım film ve hikayelerden biridir.

__________________
Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor