Tanrı Paradoksu

yanlış hatırlamıyorsam pascal ın da bilimi bırakıp yaşamına dindar biri olarak devam etmesinin nedeni de tanrının varlığı ya da yokluğu durumlarının kendisine getireceği sonuçlardı...

aslında bana göre pascal yanılıyordu: sonlu aklıyla sonsuz hakkında doğruluğu belirsiz önermelerde bulunarak bilimden vazgeçmeye karar verdi...(galileo)

aynı şekilde, tanrıya inanma ya da ona itaat etme onu sevme nedeniniz güzel bir ölüm sonrası yaşam ise tanrı bu çıkar ilişkisinden hoşlanmayacaktır muhtemelen.. -gerçi burada da ben sonsuz güç hakkında önermede bulunuyorum- ama sonuç olarak tanrı gibi mükemmel bir varlık, sevilmesinin altında yatan bilinçaltı ya da bilinçli nedeni görecek, inanan insanın da anlık şüphhelerini gözden kaçırmayacaktır... bu durumda tanrıya bir olasılık hesabına göre saygı göstermek hem olasılık hesabının mutlaklığını gözardı etmek hem de tanrıyı bu hesabın bir parçası yapmaktan dolayı tehlikeli görünüyor...


bu arada ben de sangre ve dertsizcan arasındaki seviyeli diyaloğun sıkı takipçilerindenim umarım sürekliliklerini bozmuş olmam...

Benim anlayamadığım şey şu ; tanrıya inanıyorsun fakat dinlere inanmıyorsun. Senin tanrın nası bi tanrı ? Kafandan tanrı mı uyduruyorsun ? Biz belirtilen bir tanrıya inanıyoruz özellikleri belli, iyilik yaparsan seni sever cennete gönderir günahkarsan yakar cezalandırır. Eğer senin tanrında bunları yapıyorsa dine nası inanmayabiliyorsun ? Eğer farklı bi tanrıysa özelliklerini nası belirledin ? aklım karıştı açıkcası..

İnsanların tanrının varlığına inanmasındaki en temel sebeb nedir?
Bütün bu içinde varolduğumuz evrenin,canlılığın bir yaratıcısı olması gerektiği düşüncesi.
Tanrıya inanıp dinlere inanmamak demek,herhangi bir yaratıcı varlığın olduğuna inanmaktır.

Bir yaratıcının var olması demek onun canlılara kitaplar göndermesi,kurallar koyması,ödül-ceza sistemi oluşturması demek değildir.Yani böyle bir şart yoktur yaratıcı bir varlığın tanrı olması için.

“Yumruğumda bir ordu hissediyorum - ya ölüm ya özgürlük!”
Friedrich Schiller

Sadece yaratmış yani hiç bi amacı yok ? Bence düşünülen sadece evrenin bir yaratıcısı olması gerektiği düşüncesi değil aynı zamanda NEDEN yaratmış olduğu .. Sırf var olduğu düşüncesi tatmin edici bir düşünce sayılmaz bence .

Amacı var mı yok mu bilinmiyor.
İnsanlara bunu bildirmek gibi bir zorunluluğu olmasa gerek.

Not: Dinleri reddedip tanrı varlığına inanmak deist olmak demektir.Ben deist değilim ancak sorduğun sorulara deizm çerçevesinde cevap veriyorum.

“Yumruğumda bir ordu hissediyorum - ya ölüm ya özgürlük!”
Friedrich Schiller

Nereye gideceğini bilmeyen yelkene hiç bir rüzgar fayda etmez.

Açıkcası deizm sandığım kadar mantıklı değilmiş. Felsefesini tam olarak kavrayabilmiş bi deist varsa beni bilgilendirirse sevinirim..

Deizm (yaradancılık), evreni bir Tanrı'nın yarattığına inanmakla beraber yaratıcının evrene hiç bir müdahalesi olmadığını/olmayacağını savunan Tanrı görüşüdür.

Deistler genelde doğaüstü olayları (kehanet veya mucizeler), yaradanın dinlerle olan bağını, kutsal metinleri ve ortaya çıkmış bütün dinleri reddederler. Bunun yerine; deistler doğru dini inanışların insan mantığında ve doğal Dünya'nın kanunlarında görmeyi tercih ederler. Bu doğrultuda da; varolan tek bir tanrının varlığını kabul ederler.
Deizm konsepti; belli bir merkezi, temsilcisi, ya da belirgin kanunları olmadığı için birçok değişik bakış açısına sahiptir. Ancak; Deizm'in merkezinde iki kural bulunmaktadır.

* İlan edilmiş bir dinin reddi - (bu Deizm'in negatif - eleştirici bakış açısından yönüdür)
* Mantığın bize dini doğruları öğretebileceği - (bu da Deizm'in pozitif - yapıcı bakış açısından yönüdür)

Eleştirici deizm öğeleri şunları içerir:

* Tanrı tarafından ilan edilmiş veya yazıldığı iddia edilen kitaplara sahip olan dinlerin reddi.
* İlahi olduğu savunulan kitapların Tanrı'nın sözü olduğunun reddi.
* Mucizelerin ve kehanetlerin reddi.
* Dini bilinmez öğelerin reddi.
* Kutsal kitaplardaki yaratılış hikayelerinin ve insanların doğuşta günahkar olduklarının reddi.
* Kaynağı ilahi ilan edilen tüm dinlerin reddi.

Yapıcı deizm öğeleri de şunları içerir:

* Tanrı vardır ve kainatı yaratmıştır.
* Tanrı insanların mantıksal davranmasını ister.
* İnsanların ruhları ölümden sonra hala vardır, bu doğrultuda ölümden sonra yaşam da vardır.
* Yaşam sonrasında, Tanrı iyi davranışlarımızı ödüllendirecek, kötü davranışlarımızı cezalandıracaktır.Bu konu deistlere göre değişiklik gösterir.

Kişisel olarak deistlerin düşünceleri oldukça geniş ve değişiktir. Bazıları aralarında kendilerini asıl hristiyanlar olarak da ilan etmiş; İncil'den mucizeleri, kehanetleri ve bilinmezleri çıkartarak; İsa'nın insanlara iyilik öğretmek isteyen biri olduğunu sunmuşlardır. Örnek olarak Thomas Jefferson; bu öğeleri çıkartarak Jefferson İncili'ni yazmıştır.

Radikal olarak da; hristiyanlığı ve tüm dinleri tamamen reddeden ve mantık aramayan deistler de mevcuttur. Radikal deistler de dindar insanlar tarafından genelde ateist olarak görülmüştür.

Deizm dönemle Amerika'da da yayılmış; ancak daha sonra popülaritesini yitirmiştir.

4-5 gündür internete giremedim. Sangre’den cevap gelmemiş. Acelesi de yok ayrıca.
Bu arada foruma katılımlar yapılmış tabii olarak.
Bazıları beni biraz düşündürdü.

Hayatı ve inanç biçimlerini hiç bir yarışma gibi düşünmedim. Olmamalı da…
Burada yaptığımız sadece kendi inancımızı söylemek (bir anlamda savunmak veya sorgulamak ta olabilir nasıl alırsanız artık.. zaman zaman her ikisi de geçerli bence.)

Hellboy ve alchemy’in söylemleri hemen hemen aynı şeyler. Ya varsa veya ya yoksa diyerek piyango bileti alır gibi inandım ya da inanmadım demekle aslında inanç sahibi olunmaz, olsa olsa agnostik olunur.
Tabii ki bahsettikleri şekilde inananlar vardır. greenalp'in dediği gibi Pascal bunu deklare etmiştir.
Ancak niçin inandığını bu şekilde açıklamamış kişilere yine de önyargılı yaklaşmamak lazım.
nitimur in vetitum’un yazısı geçerli bir cevap ama benim cevabım biraz faklı olurdu.

HelLboy´demiş ki;
hep şunu diyorum eğer inanmayanlar haklıysa öldükten sonra inananlar için sorun yok hiçbir şekilde ama inananlar haklıysa inanmayanlar için öldükten sonra büyük bir azap söz konusu sonuçta insan ölümlü sonsuza dek yaşamayacağız yol yakınken bence doğru yolu bulmak en iyisi...
alchemy´de şöyle demiş;
Benim de aklıma hellboy'un dediğinin tam tersi geldi şimdi : Peki ya herşey boşaysa...?
Ben mesela, içerim, oruç tutmam, namaz kılmam, başımı da örtmem... Kısaca İslama inanmam. (Tanrı'ya inanırım, o başka). Ve başka birsürü kısıtlayıcı şeyi de yapmam...
Peki ama ya ben haklıysam...?
Yanmaz mı sonra bu inananlar ("inançtan dolayı korkarak" inananlar ama) bu dünyada geçirdikleri korku ve baskı dolu yıllara? Ve hangi edim borç hanesinde, hangisi alacakta şeklinde bir mizan hesabı tutarak, aslında kendilerinin dahi farkında olmadıkları samimiyetsizlikte bir yaşam pratiği ifa ettiklerine...? Ve yapılacak onca şey varken yaşamı sadece kendileri için değil, paçasına ille de yapıştıkları için de yaşanılır kılmaktan çıkardıklarına...?
nitimur in vetitum´un cevabı;
bence bu anlayışla inanmak tam bir acizliktir,hatta bencilliktir. sırf öbür tarafta yanmamak için inanmak sizce de çok saçma degilmi,inanmak demek kendi isteginle hiçbir çıkar gözetmeden birşeyi kabul etmektir.ama sizin bu dediğinizde bariz bir çıkar söz konusu,bu da sizin egoist yanınızı gösterir.

Ben de kendi inacımı açıklayayım en iyisi:
Hiçbir zaman Benim gibi inanmayanlara; ben haklıysam yandım demediğim gibi,
İnanma nedenim de “Cennete gideyim” veya “Cehennemde yanmayayım” şeklinde olmadı.