nefret ettiğiniz bir özelliğinizden kurtulmak için nasıl savaşırsınız?

en nefret ettiğim özelliğim takıntılı olmamdır. kendimle ilgili bir şeye kafayı taktım mı artık uzun bir süre onun hakkında düşünürüm. çoğu zaman nefretimi sevmeye çalışsam da negatiflik üzerimden eksik olmaz. sizce bu durumlarda insanın kendiyle barışık olması için neler yapması gerekir? bardağın dolu tarafını nasıl göreceğiz? hep kara kuru bir tabir olan bu cümleyi hayata geçirmenin yolları nelerdir?

kendini bulacaktı bir zaman ve hiç yok olmayacakmışçasına akacaktı sonsuzluğa...

bilmiyorum ama bende öyleyim çoğu şeyi takıntı haline getiririm en güzeli onu düşünmemek ve başkalarınında eksik tarafları olduğunu unutmamak herhalde......

insan kendi özgünlüğü ile vardır.kendimizi sevmek,edinilen karakterimizi olumlulaştırarak onlarıda sevmemkten geçer.

nefret etmek mi... iyi veya kötü tüm özelliklerim değilmi beni ben yapan...

sevmediğim bir kaç özelliğim var öncelikle asabiyetim ve kinim, biri canımı yakmışsa aradan 40 yılda geçse mutlaka intikamımı alırım..bu kötüdür pistir ama ben kendimle girdiğim bu savaşta yenik çıkıyorum..böyle kabul ettim kendimi

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

Aşırı duygusalım sanırım birazda depresif bir yapım var...
Duygusallık yüzünden bazen hasta oldugumu bile düsünüyorum psikologa da gidiyorum ama degisen bişi yok ben yine ayni ben...
Herseye duyarlıyım durup durup aglamalarım,sinirlenmelerim de hep bu yüzdendir...
Bu huylarim degismiyor cok caba sarf ettim ama olmadi olacagini da sanmiyorum.Duygularima laf geciremedim bu yüzden kabullendim bölesi yasamayi...
Bir türkü vardir cok anlamlidir sözleri sanki bana yazılmıs gibi derinden hissederek dinlerim o mütis eseri...

bana gül diyorlar neyime güleyim
aglamak şanıma düstü neylerim
elin gülü acmiş al ile yeşil
şu benim güllerim soldu neylerim...

Eger biseyi degistiremiyorsanız ugrasmayin,hayırlısı olsun diyip fazla üstünde durmayin...

biz çabalamasakta bazen değişiyor bazı şeyler...
ben kibirli biriyim... biliyorum iyi bir özellik değil...
ama bakıyorumda gün geçtikçe ben özel bir çaba sarfetmesemde törpüleniyor bu özelliğim... ama nefret etmiyorum açıkçası hiç bir özelliğimden... özelliklerimiz üzerimize giydiğimiz giysiler gibi önemli olan üzerimize yakıştırmak...
her giysi herkeste iyi durmuyor... ama bazısına çuval giyse yakışıyor

İş deyince akan sular duruyor. kendime bile zaman ayıramıyorum çoğu zaman. Düşünsenize sevmediğiniz bir işte çalışırken böyle bir hastalığa sahip olmak insanın üzerinde nasıl bir ağırlık bırakır. Her sabah işe giderken biraz daha geniş çalışacağım diye karar alırken birde bakmışım ki iyine kendimi kaybetmişim. Bu da beni zaman zaman agresif yapıyor...

Bunun yanısıra yapılan iylikleri asla unutmam ama kötülükler bir iki gün sonra zerresini bile bırakmaz aklımda. Bir çok insan duyarlılığım ve iyi niyetim konusunda bana "saf" da diyebiliyor

şartlarım kendimi bi daha yapmicam diye

Mükemmel değilim.Olmayacağım da.Kusurlarımı severim.Ben'i oluşturan partiküllerdir çünkü.Kurtulmak değil kabullenmek gerek.Kendini bilmeye,sevmeye,kendine alışmaya atılmış süper bir adım olur bu.