Yalnızlık bir düş müdür insan için?

osslem · #1 (**permalink**) 11-02-2007, 15:29

Yalnızlığın tek dayanağı düştür aslında.

Alıntı:

“toplumsalın güvencesinde kurulan bir düş.”

varlığını söylemsel ve düşsel olarak karşılayan yalnızlık bir düş müdür insan için?

kimdir,nereden çıkmılştır yalnızlık?
sınırları nelerdir?
ne kadar cüret edebilir derinleşmek için?

detays · #2 (**permalink**) 11-02-2007, 15:58

Yalnızlık düş olsa idi her sabah uyandığımızda yine yalnız ve bir başımıza olmazdık..

Kimileri kendini yalnızlığa terkeder; kimileri ise yalnızlığa terkedilir.
Yalnızlığın bence sınırı yok. Yada sınırı yine bizde saklı.
Keza ne kadar derinleşirsek yalnızlığımızda o kadar kötüye gider insanın ruh hali.
Her ne kadar yalnızlık kimi zaman en iyi seçim olsada derinleştikçe en kötü şey olan garip bri duygu galba.

Bilmezler yalnız yasamayanlar,
Nasıl korku verir sessizlik insana;
İnsan nasıl konuşur kendisiyle;
Nasıl koşar aynalara,
Bir cana hasret,
Bilmezler.

demiş Orhan Veli Kanık mesela. Derinleşen yalnızlığa yada derinleşen yalnızlığımıza adanmış bir şiir olsa gerek..

osslem · #3 (**permalink**) 11-02-2007, 17:04

toplumsalın güvencesi neden destekliyor peki yalnızlığı?

nedir yalnızlık?
ve nasıl beslenir?

Alıntı:

Ve O, “her şey olan”, yani bir olan “yalnızlığın kelimeleri yoktur” der. Çünkü yalnızlık, “bütün kelimelerden oluşmuş bir kelimedir.”

tartışalım
kendimi böyle çorak toprak gibi hissediyorum..nerede felsefeciler??!!

#4 (**permalink**) 11-02-2007, 19:05

Kendi düşüncelerimizde ürettiğimiz bir kavrama bakıyoruz yine hiç yalnız kalabilmiş varmı der kazılı tabletlerde. Kendin olmayacağın bir anda yokluğunda yokluk oldugu anda gizlidir yanlızlık eğer düşünüyorsan,içinde kelimeler taşıyorsan yada insanlar asla yanlız kallamazsın.Bir zamanlarda yapılan bir sohbette şöyle bir kavram yerleştirmişdik odak noktasına kalabalık yanlızlıklar yani hereşeyin içinde herkesin yanında olup fiziksel hiçbiryere ve hiçbir şeye ait olamamak kendi sesini duyamamak orda.Kimbilir ama temel sorum değişmez bu konuda hiç yalnız kalabilmiş olan varmı.

osslem · #5 (**permalink**) 11-02-2007, 19:11

Alıntı:

“Düşenler için ufuk yoktur artık;
bütün renkler beyazdır,
sesler birdir,
ve yarın belki’dir,
dün şüphelidir,
bugün nerededir?
(...)
Ve aynadır her şey;
tozludur anılarla,
kat kat kirdir.
Düşenler için yalnızlık,
durup dinlenmeden akan bir nehirdir.”

Düşenler için kabustur, umutsuzluk ve yarınsızlıktır yalnızlık... Ama,
“Yükselenlere eşsiz bir ülkedir yalnızlık;
orada içlerini kazarlar sürekli,
derialtı şehirlerine inerler
ve kendileriyle tanışırlar her gün,
her saat, her dakika, her ân,
her canavar
ve her kuzu kendileriyle tanışırlar.
Sonra, kendileriyle
Kendilerinde başlayan insanlığın arasına otururlar.
(...)
-ki, hepsi düştükleri yalnızlıktan gelmiştir
yükseldikleri yalnızlığa.”

yalnızlığa tırmanıyor muyuz?yoksa yalnızlığa mı düşüyoruz gittikçe?

detays · #6 (**permalink**) 12-02-2007, 02:24

Düşşekte, yükselsekte yalnızlığın eşsiz bir ülke olacağını hiç sanmıyorum.
Bir nevi poliyanacılık sezdim şiirde yada kendini kandırmaca.

Kimse isteyerek tırmanmaz yalnızlığa. Kim isterki kendini umutsuzluğa yada hüzne itmeyi.

Ama bazen istemesekte düşeriz yalnızlığın kucağına. Belki bizim elimizde değildir, tutunmak isteriz ama tutunamadan aşağı süzülürüz usulca..

Yalnızlık karanlıkta kalmak gibi birşey olsa gerek.
Ne kadar çok karanlıkta kalırsa o kadar içimiz daralır, sıkılırız.
Yalnız ikende aynı öyle; ne yöne gideceğimizi bilemeyiz.

ches · #7 (**permalink**) 24-02-2007, 11:35

Yalnızlık Zayıflıktır...
Yalznızlık Özlemektir...
Yalnızlık Acizliktir...

İnsan Yalnız olmak istrese yalnız olur...

Bu benim Görüşüm Tabi...

detays · #8 (**permalink**) 01-04-2007, 12:37

Yalnız olmak insanoğlunun elinde olan bir şey değil ki

Tamam bazen isterik olarak insan yalnız kalır ama bu durum genelde geçicidir.

osslem · #9 (**permalink**) 01-04-2007, 13:13

yalnızlığa tırmanmak ve yalnızlığa düşmek olguları canlanıyor burada

yani acizlik olarak gördüğümüz yalnızlık düştüğümüz yalnızlıkken,özlemek olarak gördüğümüz yalnızlık tırmandığımız yalnızlık haline geliyor.

belki yalnızlığın bu iki zıt sınır uçlarını şuna bağlayabiliriz.

doğduğumuzda herkes bizi bekliyordu
ölüm geldiğinde ise uzanan yol tamamen karanlık..

yani yaşamın bir ucu toplumsal olana karışmakken,bir ucu da toplumsaldan göçüştür.
ortasına baktığımızda ise her ikisinden de parçalar bulmaktayız.

yalnızlık bir düşte olabilir,çok can yakan bir gerçeklikte..
ama bir yer evet,elimizde

ches · #10 (**permalink**) 03-04-2007, 10:48

Alıntı:

osslem´isimli arızadan alıntı

yalnızlığa tırmanmak ve yalnızlığa düşmek olguları canlanıyor burada

yani acizlik olarak gördüğümüz yalnızlık düştüğümüz yalnızlıkken,özlemek olarak gördüğümüz yalnızlık tırmandığımız yalnızlık haline geliyor.

doğduğumuzda herkes bizi bekliyordu
ölüm geldiğinde ise uzanan yol tamamen karanlık..

yani yaşamın bir ucu toplumsal olana karışmakken,bir ucu da toplumsaldan göçüştür.
ortasına baktığımızda ise her ikisinden de parçalar bulmaktayız.

yalnızlık bir düşte olabilir,çok can yakan bir gerçeklikte..

Doğduğumuzda
Herkes bizi bekliyorken

Sadece Onların Mutluluğuna değer olmuştuk...

Bu değer bizdik...

Herşeyin kaynağı bu değerdi bizdik asıl olan...

Herşeyi yaşamaya hazır...

Giderkende adını gene bizim koyduğumuz ...
Karanlığa gidiyorum dediğimiz...

Onu yaşamayada değmez mi acaba ?

Karanlık...

Karanlık ...

Karanlık...

İnsanlar senden korkar olmuş...