Kaderimiz çizilmişse neden direk cennete veya cehenneme gönderilmedik?

İyi ya da kötüyüz. Sonucunda cennete veya cehenneme gideceğiz, seçim bizim.
Tanrı bunun sonucunu biliyorken cennete veya cehenneme değil de bu dünyaya gönderdi bizi?

O zaman sivrilik yapıp da nereden biliyorsun ki benim kötülük yapacağımı beni bir gezegene gönder kendimi kanıtlamak istiyorum ben diyebilirdin mesela

Eğer varsa, eğer sonucumuz cennet, cehennem (bir de araf vardı galiba) ise belki de Tanrı'nın açısından bakmayı denemeliyiz. Çünkü sorunuza başka nasıl yanıt verilebilir ki... Yani yazgımızda gerçekten de belirleyici bir yanımızın, bir tür özgür irade gibi gelen, bana göre ise Evren'deki herşey gibi bizim de bir "yapabilme", "etkide bulunabilme" yetimiz var... nasıl tanımlarsak tanımlayalım biz insanların da iradi tarafı var. Tanrı'nın olaya belli bir zamandan bakmadığı gibi bir şey önerebilirim. Örneğin biz nedensellik ilkesine şöyle bakarız: önce neden, arada orta terimler ve sonra da sonuç. Tamam ama belli bir zamansallık anlayışıyla koşullanmış değilseniz şöyle de bakabilirsiniz: sonuç-orta terim-neden veya işin gerçeği şöyle olurdu herhalde nedeni (başlangıcı) işin ortasını ve sonunu aynı anda görebilirdi_ ama sonuçta bizi oralara götürecek olan kendi edimlerimizle, bu edimleri belki daha da geniş tutabiliriz -düşünceler, fikirler, hatta hayallerden bile sorumlu olsak diyorum- yani her durumda bir edimimizin olması gerekir ki adalet kavramı altında bir yargı falan da olabilsin... eğlenceli konu aslında, umarım katılım çok olur...

Daha ilk kahvem bitmedi ama biraz hareket getirebilir diye söyleyeyim, yukardaki tanım islam'daki kader tanımı değildir. İslam'daki cennet ve cehennem tanımı da değildir. Sorunun bakış açısından ise bir den fazla yol var ve bu yolların alt yolları onların da alt yolları ve onlarında var diye uzayan çok bilinenli (Tanrının bidiği) seçenekler den sonra cennet veya cehenneme ulaşırız, tıpkı birden fazla çıkışı olan labirent oyunu gibi.
Bence sıkıcı bir tasarım, aksiyon yok, labirente fareyi koydun ama nerden dışarı çıkacağını biliyorsun, çok sıkıcı.

Allah sizi inandırsın Fenasi bey, bu labirent örneği benim de aklıma gelmişti. Ama gözümüzde bir labirent ve bir fare olarak canlandırırsak elbette. Ama bu Labirent tüm bir tarih olsun: İçinde yaşamlarımız, onca yaşantılar, fikirler, düşler vs. Sözkonusu fare de kendisi de tanrısal olan, yaşamı, evreni-doğayı, tarihi, belli ölçüde Tanrı'yı da bilebilen bir varlık olarak insan olsun... bence heyecanlı olur...

Aslında ben, oyun oynama ihtiyacını gideren bir çocuk, bizleri de oyuncaklar olarak görüyorum bazen konu açılınca. Doğma kuralları bir yana koyacak olursak, tanrı'nın oyun oynayan çocuk, ve oyunun şeklinin ve zamanının kader, bizlerinde oyuncak olduğunu düşünüyorum, heyecanım kaçıyor pinokyo olarak, ama bunları bilmeden yaşananlar ve labirentin kendisi zaten aksiyon demek. Fare peyniri ödül olarak alırken, insan da cennet ve cehennem ödüllerinden birisini alıyor. Yani oyun oynayan çocuğun usunda ki zafer-başarı yada kurgusal sonucun imgesinin karşılığını buluyor.

geçmiş şimdiki zaman ve gelecek , hepsi bizim algılarımızın ürünü. ve ödül ya da cezalandırma diyerek insanı pasifleştirmek yerine "ben yaptım oldu" diyerek tanrıyı pasifleştirmek daha doğru olur.

haytı sıkıcı yaptığına inandığım bir soru aslında bu bu tür sorular cevap vermekte biraz kısa kalıyoruz galiba 1 kadar önce yani şizofreniyi atlatınca kadar ki olan zaman dilimim içinde hayta dair sorulara kendim cevap verdim ve yalnızlığımla tüm dünyayı reddettim ne siz vardınız dünyam da ne dünyam diyebildiğim bir olgu varlık hikayesini yakıştımamıştım ideelerime bu yüzden redd-i hayat edip psikoloijk krizlerle geçirdim hayatımı ama baktım ki hayt ne kadar yalan olsada rüyadan uyanılmıyor bıkkınlık bitmeden düşten uynamayacağız sonu intihar ben yapmadım belkide şizofreni benliğim yaptıda yerine ben geldim ve bana bütünm yaşadıkları anlattı yardımcı olun lütfeeeeeeeeeeeeeeeen

tanrı,karınca çiftliği olan bir çocuk

Kabuğunu koparmadan
ne bir elmayı soyabildim
ne de iyileştirebildim bir yaramı
ama karşıma çıkınca
kızmadım hiç elma kurduna
bendim çünkü bıçağı saplayan
onun yurduna