Acıyı Çeken Ruh mu Yoksa Beden mi?

Eğer fiziksel bir yaralanma vs. gibi birşeyden acı çekiyorsan hem fiziksel acı çekersin hemde çektiğin acıya karşın ruhsal acı çekersin acı çekiyorum diye
Eğer psikolojik olaylardan dolayı acı çekiyorsan ruhun acıyordur sadece

Kessen acımaz dedilen şeyde sanırım ruhun çok acı çektiğinde ruhum zaten yeterince acı çekiyor artık kessende bu acıyı geçemez hissetiremez gibi birşey olsa gerek =D

ayrıca astral seyahat yaşadım diyen arkadaşın kaç astral denemesi olmuş kaçıncıda tam olarak gerçekleşmiş falan merak ettim =D msj atıp söylerse sevinirim

ruh ve beden birbirinden bağımsız değil ki...bir bütünü oluşturuyorlar...bedenin acıları ruhu,ruhun acıları bedeni acıtıyor...psikosomatik hastalıkların varlığı özetliyor olayı...

hasankeyf'e elini uzat,ılısu'da boğulmadan...

http://hasankeyf.dogadernegi.org/

http://www.dogadernegi.org/bankalari-durdur.aspx

ikisi tamamen farklı boyutta acılardır. mesela bir adamı işkence yaptırırken sorsan 'anneni öldüreceğiz işkenceyi kesmemizi istiyorsan. kabul mü?' diye adam büyük ihtimalle hızlıca 'tamam tamam kabul' der. annesi ölmüş bir adama sorsan 'anneni geri döndüreceğiz ama sana öldüresiye işkence edeceğiz. kabul mü' diye adam kabul eder. büyük ihtimalle pişman olur ama yine de bunun üstesinden gelebilir çünkü işin sonundaki rahatlamayı tahmin edebilir. bu yüzden acı nerde yaşandığı duruma zamana ve yaşanmışlığa bağlıdır bence

bence acının niteliğine göre değişir , fiziksel ve ruhsal acılar vardır....2 side başka başka acıtır insanı....

Size bir şey soracağım. Bir taş acı çeker mi? bir el peki? Bilimsel olarak acıyı hisseden beyindir. Sinir hücrelerinin mesela elmiz yandığında gönderdiği ileti beynimizde o bölgede bir acı varmış gibi görülür. Peki ya beyin acıyı nasıl hisseder? Ben burada beynin ruha açılan bir kapı olduğunu düşünüyorum. Bir taş acı çekmez. Güneşin merkezindeki milyonlarca derecelik ısıyı oradaki maddeler hissetmezler. Peki beynimiz, var olduğumuzu düşünmemize bağladığımız beynimiz nasıl olur da düşünür? Her şeyin bir bütünlüğü vardır. Parçalandığında o da ikiye ayrılır. Oysa beynimiz parçalandığında ne olur? Beynimiz parçalandığında bence ruh bedeni terkeder. Bence beyin bir kontrol odasıdır. o odayı da kontrol eden beyindir. kendimizi bir bütün olarak algılarız ve her şeyi de aynı şekilde zannederiz. oysa Biz kendimizi düşeneiliyor ve tek parça olarak düşünürsek ayrılamaz, parçalanamaz ve maddi anlamda uzayda yer kaplamayan bir madde olan ruhun asıl olması gerekmez mi? Ruh bir özdür. Cismimiz belki bazı acılara maruz kalıyor gibi anlaşılabilir. ancak o sadece bir uyarıdır. aslında beden acı çekmez. şekli değişir. elimiz yandığında oradaki hücreler canlılıklarını kaybederler. oradan beyne giden uyarı beynimizce şiddetinden dolayı acı olarak algılanmaz. sadece yüksek düzeyde algılanır. oysa ruhumuz bu zarar görmeden dolayı acı çeker. aslında gelen elektriksel iletimin şiddetinin artmasıdır. Ama cismimize gelen zarar ruhumuzu etkiler.

2 sene önce yazdığım saçma sapan bir yazıya, 2 sene sonra yanıt gelmiş.. Gelen yanıt da, ilk yazdığım yazı kadar saçma

Yanıt verme gereği zaten hissetmemiştim, ama yine de gördüğüm kadarıyla yukarıda bir arkadaş doyurucu yanıtlar vermiş.. Kendisine tşk ederim.

Bin gölge, bin ağaçtan, bir güneşin gölgesidir.. _/ *

_gölge'li/ *

ruh diye birşey yoktur.(bizim düşüncelerimiz vardır.)
acı diye birşey yoktur.(onlar sinirsel iletilerdir sadece.)

İkisi farklı şeylerdir. Birinde olan, diğerini etkilemez aslında.

Ya da şöyle desek daha doğru olur; bedende olan acı ruhu etkilemez lakin ruhtaki acı, bedeni de içine katar çünkü içe sığmaz ve hoyrattır. Dışarı çıkmak için çabalar... Duymak, duyurabilmek için.

Yok bir ruh
bu ağaçların arasında
Ve ben
bilmiyorum nereye gittiğimi

Octavio Paz

NE ACISI YAV ?.... ACI deyince baharatli yemekleri mi kastediyorsunuz?... O zaman beden tabii. Agiz yanar, mide kalkar, osuruk olur.. falanfilan.

Ruh ve beden aynı olsaydı ölülerde acı duyardı.
Bu arada Ruh diye birşey varsa ve beden evrimle oluştuysa ruh nasıl oluştu?
Ruh enerji ise bu enerji nasıl oluyorda hislere sahip oluyor. Sinir, nefret mutluluk, hüzün, özlem, grur, intikam duygusu,sürekli birşeylere sahip olma arzusu. Bunlar sadece enerji olarak nitelendirilen birşey için biraz fazla değilmi. Üstelik kendi kendine oluştuğu söylenen
düşünebilen insanların varlığı binlerce, milyonlarca yıllık bir zamanı kapsarken. Bu kadar zaman içinde muazzam bir düşünme yeteneğine sahip milyarlarca insan, başka bir insanı var edemiyorda siz nasıl oluyorda bunların evrimle zaman içinde olduğunu söylüyebiliyorsunuz. Şöyle bir etrafınıza bakın. Kendinize bir bakın, sizce bütün bunlarınn tesadüfen olması mümkünmü. Niye bu kadar tesadüf dünyaya denk gelmiş. Nerden güneş sistemindeki başka bir gezegende bu kadar tesadüf bir araya gelmemiş.Nasıl oluyorda dünyada milyonlarca canlı türü bulunurken diğer gezegenlerde bir tanesi bile oluşmamış. Hadi canlıyı geçtim taştan topraktan başka bişe olsaydı bizde ağaçlar var onlardada benzeri bişeyler olsaydı oda yok. Bu sizce normalmi. Tesadüfen denilebilirmi.

En çok anlamadığım noktada şudur. Evrime göre bütün canlılar tek hücreden geldi. Tek hücreler bölünerek çoğalırlar. Hücreler bir araya gelip canlıları oluşturduğunda nasıl oluyorda bu hücreler kendi kafalarına göre erkek ve dişi diye birbirinden habersiz iki cins çıkarabiliyor. Üremeler bundan sonra bölünerek değilde çiftleşerek oluyor.Erkek bedeni nasıl oluyorda kadınınkinden haberdar oluyor ve rahimdeki yumurtaya göre sperm üretiyor. (aynı şekilde kadında) Dişiler nasıl bir ihtiyaç farkedilmesinden dolayı doğan yavruları için süt üretebiliyor. İnsanların yüksek dallara uzanmaya çalışırken iki ayaklıya dönüştüğü gibi komik bir inancı taşıyanlar bunları nasıl açıklar merak ediyorum.