Empati

entelektüellerinin yalnızca sözcük anlamını bildiği bir toplumda pratik kazacağına inanmakta güçlük çekiyorum. empatinin üstüninsanlaşmaya çalışanarın hayatında sağlam ve tutarlı bir yer edinmesinin çokça zaman alacağına inanıyorum. homofobik, elitist, taassup sahibi dindar ve/veya milliyetçi olanların empatinin anlamını öğrenmekten öteye geçmesi mümkün görünmüyor...

Empatiyi olumluladığını anlıyorum bu söylediğinden. Şu halde bir sorum olacak: Herkesle empati yapar mısın? Mesela karısını döven adam, çocuğunu döven anne, arsızlıktan ölen bir çocuk, kasa sırasını hiçe sayan vırvırcı, histerionik ev kadını, karısıyla kavga ettiği için hıncını senden çıkaran patron, narsisist patron... saymakla bitmez...

Kimle empati yapılmalı? Ve NEDEN? Koşulsuz birşey mi bu empati...? VEE sahiden denildiği kadar "feriştah" bir şey mi?

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Empati herkesin sadece karşısından beklediği bir şeydir..Kimsenin uyguladığını görmedim bugüne kadar... Bir de fazla sömürü aracı oldu son günlerde... Derdini söylemekten erinen, empati kurmanı bekliyor...Ağzın var, dilin var kardeşim söylesene derdini....

empatiyi olumluladığım doğrudur.
ayrca evet hepsinin yapılması gerektiğine inanırım. -tüm bu "kötü" lerin anlaşılmaya çalışılmasına- bu davranışlara neden olan etkileri araştırmak gereklidir empati kurulacak bireyler arasında seçim yapmaktansa... yalnız beğendiğimiz kişilere ve davranışlara karşı empati kurmanın pek anlamlı olacağın sanmıyorum.

koşulsuz karşıdakinin yerine koymadır empati. kendinizi yerine koyacağınız insanın cani olduğu önyargısına vardıktan sonra ne kadar verimli bir empati kurabilirsiniz ki? empati anlamayı istediğiniz herkese yapılmaldır. aksi halde -baştan seçkinci bir davranışla- yalnızca anlamak istediğiniz insanlara yaklaşabilir, yalnız onları daha iyi anlayabilirsiniz.
benim uygulayıp uygulamadığımı da ayrıca öğrenmek isterseniz elimden geldiğince kendi davranışlarımdan, davranmaya çalışışlarımdan örnek vereye çalışırım...

Ama ben bir şey diyeceğim şimdi kusuruma bakmazsan...

Hem "empati anlamayı istediğiniz herkese yapılmaldır" deyip hem de "evet hepsinin yapılması gerektiğine inanırım" demek olamaz ki. Çünkü bu münferit bir duruştur. Sen hepsi ile empati kurmak "isteyebilirsin", ama ya ben istemiyorsam? Şu halde kimse kimseye empati yapmadığı için hiç bir şey diyemez eğer bu derece bir öznellik girerse işin içine. Çünkü konu: "istedim-istemedim" "sevdim-sevmedim" konusu olur...

Ben empatinin bir olgunluk ve vicdan meselesi olduğunu ve kesinlikle koşullu olduğunu düşünüyorum. Bana kalırsa zaten, insan sözkonusu olduğu sürece, koşulsuz hiçbir şey yoktur bana göre; buna evlat sevgisi de dahil...

Ama eğer bu doğru ise, gerçek olan bu ise, şu halde neden bir taraflarımızı yırtıyoruz?

Empati ve diğer dediklerim (uzlaşma ve diplomasi), aslında sadece kişinin nevrotik egosunu rahatlatmak üzere kullandıkları ya da başka açıdan bakarsak, sistemlerin istedikleri şekilde insanlar yaratabilemek üzere kullandıkları birer araç olmasınlar sakın?

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

empati insanlar için gereklidir bence. ama empatinin bir ölçüsü var mıdır yani bir insan ne kadar empati yapabilir?
ve empati yaptığımızda gerçekten karşımızdakini anlayabilir miyiz bunun garantisi var mıdır yani hep düşünmüşümdür
ama ben bir katil için empati yaptığımda ona hak veremem o zaman empati de yapamamış olurum bu durumda da herkese karşı empati yapılamaz o zaman diye düşünürüm
ve empati gerçekten karşımızdakini tam anlamıyla anlamamıza yarar sağlamaz gibi geliyor bana
yeterli değil gibi geliyor tek başına empati yapmak

ve empati yapmak insanın kafasını hayli karıştırabilir ve kesin tavır almasını engeller bu durumda bu da ne kadar doğru bilmiyorum

"kendi kimliğini ötekinin varlığına göre konumlandırmak hastalıktır. kimliğini yaşatman için sana bir düşman gerekiyorsa, senin kimliğin hastalıklıdır"
hrant dink

ben inanıyorumki tüm sorunları çözecek olan şeydir empati..yıllarca hep bunu savundum ve halada savunmaya devam ederim..
düşünmeden ve konuşmadan önce kendini o düşündüğün ve konuştuğun kişinin yerine koyacaksın.Yaptığının yanlış olup olmadığını anladıktan sonra konuşacak veya konuşmayacaksın...

Birbirimizin ötekisi olmadan farklılıklarımızla bir olabilsek...

I HAVE A DREAM... (Martin Luther King)

evet yalnızca bu iki cümleyi dikkate alınca gerçekten de bir tutarsızlık olduğunu farkettim ben de. teşekkür ederim dikkatiniz için sayın alchemy.
empatinin, karşıdakinin yerine kendini koymak anlamına geldiği düşünüldüğünde genel bir hoşgörü ortaya çıkmasını beklemek yanlış olur. sizin de dediğiniz gibi burada "istedim, istediğim kişiye karşı empati kurdum" durumu ortaya çıkar. bu elbette toplum hakkında çok yönlü bir fikir sahibi olduğunuz sonucuna vardıramaz ancak anlama uygundur.
burada empatinin amacına dikkat etmek gerektiğini düşünüyorum. gözlenebilen tüm insanlar hakkında genel fikir edinmek mi, bir kişinin davranışlarını incelemek mi ya da çevreye hoşgörüyle yaklaşabilme mi? empatinin asıl amacının ego tatmini ya da karşılığında çıkar bekleyerek bir safa yaklaşma ya da hatalarını görmezden gelme gibi bir şey olduğunu düşünmüyorum.
herhangi bir "kötü'ye" empatiyle yaklaşmak asla onu savunmak anlamına gelmez. empatiyle onun boş levhasının nasıl işlendiği üzerine fikir yürütebilir, bireyin meydana gelmesine neden olduğu "kötü" sonuçları doğru ya da yanlış nedenlere bağlayabiliriz. empati yeteneği gelişmiş bireyin öncelikle düşüneceği şey suçlunun nasıl cezalandırılması gerektiği olamaz. öncelikle suça neden olan etkenlerin neler olabileceğini düşünmeye başlar. suçlunun nasıl bir ailede yetiştiği, o ailenin nasıl bir toplumun parçası olduğu, o topluma kendisinin doğrudan ya da dolaylı etkisi gibi sorular ilk aklına gelen şeyler olacaktır empati kurabilen insanın. bu durumda suçluyla herhangi bir yaknlık ya da suça destek olma, görmezden gelme söz konusu olamaz. hiç desteklenmeyen kişi ve davranşlar da anlaşılabilir öyleyse.
empatinin doğrudan uzlaşmayla ya da diplomasiyle ilişkili olamayacağı kanısına da, empatinin tek yönlü diğerlerinin ise ancak karşılıklı, işteş olarak yapılabileceğinden yola çıkarak vardım. dolayısıyla uzlaşma ve diplomaside çıkarlar oldukça etkin bir rol oynarken empatide çıkarların söz konusu olacağını sanmıyorum. ancak ego tatmini söz konusu olabilir mi onda emin değilim. anlama ve farkındalık duygusu; farklı, güçlü ve diğerlerinden daha üstün hissettirebilir insana. buradan da empatinin bir şekilde ego tatmini olduğu düşünülebilir sizin de dediğiniz gibi.
sistemlerin ya da güçlerin ise buna pek katkısının olduğunu sanmıyorum. çünkü sistemler genellikle sorgulayan ve anlamaya çalışan birey istemezler. genelde birinden nefret etmesini ister sistem bireyin ve birey de ötekileştirmeye katkıda bulunur. "öteki" yi anlamaya çalışmadan reddeder. sistemlerin de asıl istedikleri bu olsa gerek.

İnsanlar artık öyle bir dünyada yaşıyorlarki bırak başkalarına empati yapmayı, zamanla kendi yaşadıkları hayata bile empati yapamıyorlar ne zamanki bir felaket onlara etkili bir darbe yapmaya görsün. Ben empatinin sonradan öğrenilecek bir kavram değil doğuşdan vicdani bir olgu olduğuna inanırım, ama bozuk düzen ve zayıf irade o vicdanıda zamanla yozlaştırabilirse de sonuçda aslına döneceğine inanırım. Birde şu varki; empati yapmak bir yerde kişiyide güçden düşürüyor acımak gibi, artık günümüz dünyasında o kadar çok acı ve acılı haberler duyuyoruzki empati yapmak bi yana dursun bir an önce ondan uzaklaşmak istiyoruz. Artık patlayan bombalar, çıkan savaşlar spor haberleri gibi sıradan olmuş vaziyette, buna bile alışır hale gelmiş bir insanlık ne kadar insanlık!

Zaten bence en büyük sorun empati yapmanın o kişiye hak vermek olduğunun sanılması. Empati bu değildir ki. Onun oluş ve davranış şeklinin kökenini anlamaktır empati. Ve aslında empati yapmak bilinçlenmiş bir kişi için giderek zorlaşır, çünkü karşılığında genelde şunu yaşamaya başlar: karşısındaki insanın neden o davranışı yaptığını anlar. Süreçteki hatayı da görür. Bu hata ya karşısındakinden ya da onun ortamından kaynaklanmaktadır. Hatayı ise göstermeye kalktığında kafasına genelde balyozu yer. Çünkü diğeri ya hatasını kabul etmez, ya da ortamdaki hataya bir şekilde körleşmiştir ve ayılmak çıkarlarına aykırıdır. Bununsa çokluk farkına varmak istemez. Sonuçta olan size olur. Siz pekçok şeyi oldukları gibi görürsünüz, söylediğinizde de yersiniz dayağınızı oturursunuz aşağıya. Ama sizden nedense hep empati yapmanız beklenir... Ve bunun da "hak vermek" olduğunu sanmanız sağlanarak. Bu da artık empati falan değil, düpedüz taviz vermek haline gelmez mi? Bence gelir.

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor