Şehirlere nasıl bakıyoruz?

Şehirlere nasıl bakılmalı, ondan ne anlamalıdır? İnsanların bir araya gelmesi ve yeteneklerini geliştirmesinin en ileri yolu mu? Yoksa yalnızlık korkusunun bir cinneti mi? Özgür şehir var ise, şehirde özgür insan mümkün mü? Peki organik şehir mümkün mü ya da bütünüyle insan dostu şehir?
Kısacası, şehri topluluklara parçalamak mı, onu yok etmek mi? Özgür şehir mi? Şehirsiz insanlık mı?

Kanımca şehir hayatın kendisidir biraz ....Özgür bir şehir olduğuna inanmıyorum ama içinde özgürlük arayabileceğin bir yer dersen şehir derim.Kaçabileceğin sokakları da barındırır içinde Bangır bangır bağırıp isyan edebileceğin meydanları da .

Şehirler düşüncelerin doğruluğunu kendinde ve bir başkasında tespit etmen için deney alanlarıdır. İdeal denekler birbiri içerisinde yaşama uyum sağlamış ve sağlamaya zorlamıştır. Bu forum örneğinde olduğu gibi. Soruyu soran kişinin kendi cevabını sınaması için cevap yazanlar ile kıyaslaması gerekir.

yeni hayvan çiftlikleri. orwell, huxley distopik şehir tasvirlerinde gittikçe daha da haklı çıkıyorlar. hatta modernist kapitalist mimarların bu kitapları okuyup notlar aldığından şüpheleniyorum. düşünün ki avrupada neredeyse bütün köyler boşalmış şehirler bir megalaşma hamlesi içinde varoşlara ve normal vatandaşların yaşadığı banliyömsü kapalı toplululuklara bölünüyor(john wagner'in judge dredd'de yarattığı distopyayayı hatırlayın) muhafazakarlığın son zamanlarda kapitalizmin beşiği dediğimiz ülkelerde neden patladığına şaşmamalı önce apartmanların içine hapsedilen birey artık "bölge"lerin içine hapsediliyor. toki ler banliyö ller kentsel dönüşüm alanları hepsi bizi birbirimizden uzaklaştırıyor. en küçük bir temastan kaçınır hale geliyoruz. kaldırımda yürürken insanlara çarpmamak için gösterdiğim özene şaşıyorum bir çok insan böyle kopuyoruz birbirimizden. sulukulelileri alır toki'nin şehrin bilmemkaç kilometre ötesinde toki evleri adı verilen "ıslah evleri"ne kaparız. sadece farklı oldukları için. köylüleri önce müthiş makineleşmeyle, havayı kirleterek, doğal iklimsel döngünün içine ederek şehirlere gelmeye zorlar, onları şehir içinde yabancılaştırır sonra aynı şehrin yabancı bir başka bölgesinde "diğerlerinden" ayrı normal bir hayat yaşamalarını bekleriz. mimari dediğimiz şey modernleştiği her dakika bizi dünyanın kendisinden koparmak için daha etkili bir araç oluyor kendimizden bile kopuyoruz. hayatımız ekranlara bakarak güvenli apartmanlarımızın içinde geçiyor. tv ekranı, bilgisayar ekranı... facebook denen bir sitede her saniyemizi paylaşıp kendimizi tatmin ederken londra da yukarıda bahsettiğim yabancılaştırma çabasına direnen bir gurup insan hakkında en anlamsız savlarla gereksiz yüzlerce cümle sıkıyoruz anlamsız bir terim bulutu içinde kendimizi tekrarlayıp duruyoruz. aklımda ise hala apartman hayatının şirinleri nasıl birbirine düşman ettiğini hatırladığım o bölüm var

Yoksul insanları fazla göze batmamaları için şehrin dışına veya en istenmeyen köşelerine iteklemek...Bu, 21. yüzyıl kapitalist batı kentleşmesinin özü aslında. Şehirlere, oraya ait olmayan insanların zorunlu göçü, şehri doğal olarak bozuyor. Ve özünde, sorun bir diğer yurttaşın her açıdan yoksulluğa düşmüş olması değil, o yoksulluğa düşen yurttaşların görünür olup olmamasıdır.Bu gün toki ve kentsel dönüşüm projelerinin de yaptığı bu. Kimse kendi kendini iskan etmekten,yaşam alanlarını ortak planlamaktan, insanların birbiriyle yüzleşmesinden ve mahalli birlikler halinde dayanışma ruhunu kazanarak,diğer birliklerle zorunlu işbirliği yapmasından,sorunlarını kendi insiyatifleriyle çözerek kentsel yaşam ruhunu kazanmasından söz etmiyor. Şehirlerimiz kirleniyor,çirkinleşiyor. Çünkü ne orada yaşayanlara ait, ne de orada yaşamak istiyenler yaşıyor gerçekten.

her özgür irade bir noktada başkasının özgürlüksüz oluşudur ve mutlak özgürlük zaten ikinci canlının varlığıyla çelişkiye düşer şehir hayatı için ise özgürlük tam olarak yerleşemez. ama fikirler, düşünceler özgür kalabilir eylemler çekinceli olsada

Bu görüşüne katılmadığımı ifade etmek isterim. Bana kalırsa, bir diğerinin özgürlüğünü gasp eden kişi özgür değildir. Karşılıklı zarar ve özgürlük birbiriyle çelişir, çünkü insan ilişkilerinde baskı ve şiddet daima karşılıklı olma eğilimindedir. Bu anlamda Bakunin'e katılıyorum, "İnsan ancak kendisi kadar özgür insanlar arasında özgürdür"
Hiyerarşi ve kapalı ahlak -ki bunlar birbiri ile doğrudan ilişkili kavramlardır- , insanın belki en büyük zaafı olan bir tür kendini idealleştirmeyi sapıkça ve dizginsizce salık verir. Ahlak, topluluk halinde, ve tabii toplumsal yaşamın doğal kurallarını anlamlandırabilmiş bir akılcılığın süzgecinden geçirilmelidir -ki bu önyargısız ve bilinçli bireyleri gerektirir. Birey, farklı olana saygıyı -ki bu eşitliğin en önemli koşuludur- öğrenmelidir. Ahlak kapalı bir ben-merkezcilikten ve dogmatizmden kurtulmalıdır; açık,akla ve toplumsal duygulara bağlı olarak gelişmelidir. Böylece, toplum-dışı içgüdülere özgürlük tanıyan, ve yalnızca toplum-karşıtı davranışlara öz-savunma geliştiren bir toplumsal düzen mümkün olacaktır....