Acımada büyük bir kendini beğenmişlik vardır.

Biz iyilik yaparken sanki bir kötülük yapıyormuş gibi yaparız. Yani iyilikte de iktidarımızın başkası üzerinde yürürlükte olan nüfuzumuzun gerçekleşmesini içeren bir duygu vardır. Kendilerine yardım edip iyilik yaptığımız kişileri kendi aşağımızda görürüz, onların bize şükran borcu içinde kalmasını ve gurur duygumuzun onlar tarafından okşanmasını isteriz. Aksi takdirde onları nankörlükle suçlamaktan çekinmeyiz. (mesela kediye yapılan tavır)
Güçlü (iktidar sahibi) kişi, önünde boyun eğecek diğer bir gücü arar; tersine kendi gücüne eşit olmayanları, avlanması kolay olanları aşağılar. Zayıf bir kişi ise ortalama ganimetlerle yetinir.

Acıma iktidar olma karşılığında gerçekleşir, Acınan zayıf acıyan güçlü konumdadır bunun verdiği hazdır.

Acıma vicdanimidir yoksa ahlakimidir, vicdan kişinin düşüncesi üzerinde kendi veya farkında olmadan uyguladığı şiddetmidir yoksa? Ahlak sürünün analitik olarak biraradalığını sağlayan zincirler ve prangalarmıdır?

(çalıntının alıntısı dır herşey felan filan bıdı ne kadar sıkıcıdır şu felsefenin vesvesesi)

Aklıma şu geldi: ahlak bizim kendimizi dünyanın gerçekliğinden soyutlama büyüklenmemizin, yani zorlanımımızın adıdır.

Vicdan ise, dünyanın gerçekliğine zıt düşer midir yoksa onunla paralel midir ve öyle olmaya da varmalı mıdır... Kulağa hoş geliyor ama bunu gerçekten bilmiyorum.

bahsettiğin olay, nevrozda kavrulmuş bireyin-toplumun-bireyin-toplumun-bireyin... şeklindeki kısır döngünün sanma sanrılarının tezahüründen başka bişey değil. Çok temel hata, çok tipik ve de çok klişe... kısaca kendini habire üreten bir "sanmak" işte. Egonun sanması ve başka da bişey değil.

bence ahlak'a değil, vicdana bakmak gerekir. Çünkü ahlak sunidir, vicdan ise değildir (ne olduğunu tam açıklayamam muhtemelen)... Çünkü acımak ile acımak arasında, eğer ki, bir fark varsa, bu herhalde ki vicdanda yatar.

Falan filan...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Bu kesinlik nerden, neye dayanarak yapılıyor anlamış değilim. kısır döngü gerçekten kısırmıdır ki netlik veriyor bize. sanrıların varolduğu anlarda sanmak da neyin nesi acaba. Hata olan ne hemde temel hata hata olduğunu söylemek de bir hata olmasın sakın. Şu klişe kelimesini ne amaçla kullanmışız açmak gerekir sanırım. Ego sanıyor peki egonun sandığını sandığı şey nedir? diyesim geldi saçmalıyormuyum evet ama bundan kesinlikle emin değilim.

Ahlak ı oluşturan vicdan denilen şey değilmi, temel tetikleyen faktör içgüdülerden kaynaklı vicdan ahlakı oluşturur sanki. daha ileri gidelim ahlak ile vicdan arasında elma ile armut kadar detay veya fark var kanımca. vicdan toplumsal var olmanın temel güdüsüdür. ki ahlakda temelinde böyle gelişmiş vicdana dayanarak toplumsal var oluş içinde türün devamına yönelik. örneğin bir ayı ile karşılaşırsak hareketsiz durursak ayı vicdan gösterip parçalamaz bizi.

Ahlak sunnidir demek hele bunu kesin bir şekilde demek vicdanında sunni olduğuna dair bir konumda olmuş olmazmıyız. her canlıda belirli bir evrim gelişirse içgüdüler vicdanı dışa savurur, dahada ilerisi toplumsal sürüleşmedede vicdan güdüsü ahlak olarak belli kurallara bağlanır. sanrılar ne kadar sanrı ise ahlakda o kadar sanrıdır diye saçma sapan cümle ile bitireyim.

fesefik olarak bıdı bıdı falan filan

net olan birşey yokkken bu kadar net olunabiliyorsa insan olarak oldukça büyük bir evrimsel eşikteyiz demektir

acımak biz insanlar için bir lüks,ukalalık.bu dünyada yaşıyor olmak,en acınılası durumdur.belkide doğduğunda bebek bu yüzden ağlıyordur herşeyin farkında olarak.neden doğdum,keşke hiç olmasaydım aranızda der gibi ağlamak.

birinin bir başkasından üstünlüğü yoktur.daha fazla şeye sahip olmak ise bir marifet değildir.sen yada ben yada bir başkası en fazla şeye sahip olmak bir lüks değildir,en az şeye ihtiyaç duyulmadığı sürece.bu davranışların temelinde yatan ego ise bir iblis dürtüsü.
kendini beğenmişlik.kendini diğer insanlardan üstün saymak ve ardı sıra gelen büyüklük taslamalar.ardı sıra herkesin zaman içerisinde gideceği yer toprağın altı.kim olursan ol ister peygamber ister dilenci fark etmez.eğer bir acıma söz konusu olabilcekse bir ölünün bir yaşayana karşı duyacağı acıma olabilir,mümkünse.-ben öldüm,eskiden i,nsandım,şimdiyse sizden değilim.sizlerin arasında değilim.sizler yaşam içerisinde geviş getirirken,ben çoktan gözlerimi yumdum bu tek düzeliğe diyebilmek.
farkındalıktır bu.en mükemmeli ise ölü doğmaktır belkide yada heran bu duyguyla bir ölü gibi yaşadığını sananların arasında dolanmak.bu durum kendini beğenmişliğe değer,böyle davranan birisi böyle davranmayı hakediyor,kendini beğenmelidir.bu saçmalıklardan uzakta durabilmek,yaşadığını sanan uyurgezerlerin arasında bir ölüyü oynamak...azimli bir öfke duygusundan uzakta,kendinle başbaşa kalabilmeyi getirir bu duygu ve kendini beğenmeyi fazlasıyla hak ediyor.

Taş var köpek yok
Taş yok köpek var
Taş var köpek var
Ama kralın köpek
Sıkıysa at taşı

Yok yok, ahlak ile vicdanı aynı kefeye koyarsak yanarız gibime geldi...

Engizisyonun ahlak anlayışı mesela, altı üstü astroloji yapan ve de uçkurunu tutamayan erkeğe, "talep varken arzeden" (Keynesçi vahşi kapitalizmin özüdür) yanıt veren kadını diri diri yakmaya kalkışıyordu. Ahlak, toplumun zaman içinde değişen nevrozunun dışa yansımasıdır belki de, bilemiyorum...

Ahlak'ın potansiyeli nedir, onu konuşmak.. dedim ya bilemiyorum. Bunun o kadar bir "farkındasızlığı" söz konusu ki kişilerde. Çünkü ahlak, egoya rağmen "anti egodur" bence... Ego varken egoya rağmen olmaktır...

nasti kardeşin çemkirmesini ise kendimi de aşar buldum. Tamam ben de sevmiyorum insanları ama bu kadar bir tiksine seviyesine henüz varamamıştım açıkçası. Hala bir çıkar yol aramak mıdır nedir saçma sapan..

Oysa ne gerek var? Öyle ya... Her şey ortada öylece bakıyor işte, ne gerek var öyle ya...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

acıma duygusu kendini üstün saymaktan geliyor.bak şimdi saçmalığın şuradan kaynaklanıyor insan sevgisi yahut sevmemek gibi bir söylem değildi benim bahsettiğim.insanları severim,en azından bir kısmını.diğerleri umrumda değildir.fakat doğduysam,ister-istemez böyle bir hata yaptıysan bunun karşılığı olan sorun ve sorumluluklarla boğuşmak zorundasındır.
her neyse yazımı anlamadığın aşikar.senin daha basit bir şekilde anlayabilecğin bir şekilde ifade edeyim kısaca.
eğer insansan-diğer insanlara acıma lüksünü daha doğar doğmaz kaybetmişsin demektir.kim olursan ol-ne olursan ol eşit şartlarda aynı ortamda yaşıyorsun.bir dilenciyle kral aynı ortamda nefes alıp veriyor.aradaki fark ise kürk farkıdır.önemli olan az şeye ihtiyaç duymaktır.
bu dünyada herkesin karnı doysun ölene kadar.onun dışında hiçbir fark olmaz.
insanlar arasındaki en büyük sorun açlık-tokluk.midesi boşmudolumu.gözü aç olmuş olmamış fark etmez

Taş var köpek yok
Taş yok köpek var
Taş var köpek var
Ama kralın köpek
Sıkıysa at taşı

vicdansızlar için doğru
acımakla kibirlenmeyi birbirine karıştırıyoruz heralde
Acımak vicdan gerektirir.

vicdan olmasaydı ahlak oluşurmuydu acaba
vicdan içgüdüdür ahlak ise bu içgüdünün sosyalleşme denemesidir. yani ahlak vicdanın pratiğe geçirilmeye çalışılan toplumsal kurallara denk geliyor.

insandaki vicdan ile bir ayı dostumuzun vicdanı temelde aynıdır. sadece türün evrimsel gelişmişliğinin verdiği fark kadar derinlik yada detay vardır.

vicdan ve ahlak ikiside türün devamı için varolagelmişi bir savunma türü garantiye alma sürüleşme ve sürüleşerek yayılma ve çoğalma ya denk gelir.

hiçbir canlı vicdansız olamayacağı gibi her canlının vicdana dayanan bir ahlakiliği vardır.

acımak ise tümüyle egemen olma güçlü konumda olmanın verdiği hazdır.

canlı organizma kendisinden başka hiçbir olaya duruma ve olguya acımaz acının kendisine dönmemesi içindir acımak ayakları. organizma kendisine acır. bir başka objeye acıması tümüyle iktidarda olmanın verdiği kendini beğenmişllikten ibarettir.

nitekim krallar halka acır bağışlar ekmek verir acıdığı için korur. ve tanrıda kullarına acır acıdığı için rızk verir. hatta sizden acındırma ritüelleri bile isterler. kendisini acındırdıkça kullar ve köpekler; kral efendi ve tanrı zevten dört köşe ego fışkırması ve orgazm yaşar.

İnsan olarak o kadar vicdanlıyızki tok olduğumuz halde bir sürü canlı organızma tüketiriz. açlıktan kuru kemik iken tokluktan obezlik den acıma veya vicdan çıkarmı.

heç bir tanrıya acıyan kul gördünmü
heç bir krala acıyan kul gördünmü
acımak tanrısallıktır
...

(birileride kibirlenme demezmi bu altı boş bir kelime kibir kapris gibi bir anlamdamıdır acaba anlamadım.)

ARKADAŞIM BİR ayı ile sen eşit misin ayı ayıdır senin se ne olduğun belirsiz

ben ayıdan daha düşük bir seviyedeyim ayı ayılığını yapar bundan gocunmaz ben ise her gün lanet okuyorum ayı ayı olduğu için eziklik hissetmez ben ise kendi varoluşumu her gün sorguluyorum

ve onlar derler ki;
Keşke bir tutam çiğnenmiş ot olsaydım .

Merhamet olarak almıştım acımayı okurken. Birden bu yazılanlar bana acaip soğuk ve katledercesine geldi...

İnsan, insanı tarif ederken, entegre davranmıyor. Bu bilmişliktedir esas kibirin acısı..

Nereden biliyorsun?

ya da o buyuran büyük düşünür nereden biliyor?

Amma da laf ya...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor