''Gerçek diyebileceğim bir varlık var mıdır?''

Nihilizm bir gerçeğin varlığını-olabilirlik ihtimalini reddeder hiç olandan öte denilebilecek "hiçbirşeyin" olamayacağını savlar.Bu bağlamda söze karşı durur."SÖZÜ OLAN ÖZGÜR OLAMAZ SÖZLERİ ONU BAĞLAR DER"...
Şimdiye değin insan-oğlu gerçek masalları uydurdu.Oysa gerçek dedikleri masalları kadar gerçek.
Söz gerçeği kaldıramaz.sözle gerçeğe ulaşamazsınız.sözleri"sözler" olarak kabullenin.onların ne getirisi ne götürüsü yoktur.
Peki nihilistler niye böyle düşünmüşlerdir?


İşte özü itibarıyla bir “tanımlanamayan” olan nihilizmin birkaç tanımı..!


• Nihilizm, dehşetin yurdudur!
• Nihilizm, hummalı bir temizlik harekatıdır!
• Nihilizm, tırnakları ile kazanın bileklerinden aşağı süzülen kandır!
• Nihilizm, salih ve gerçek olana dokunabilmek adına
tüm otoriteye başkaldırının serüvenidir!
• Nihilizm, hesapçı ve sağlamcı zihniyeti hakikatin derin sularına gömecek olan
en kral meydan okumadır!
• Nihilizm, tanrılığa soyunmuş tüm sahte iyilerle kıran kırana bir restleşmedir!
• Nihilizm, “korku”nun kendisini korkutacak kadar korkusuzlaşabilmektir!
• Nihilizm, içi boş bir anarşizm ya da kolaycılık olamayacak kadar

zor ve tehlikeli bir hesaplaşmadır!


• Nihilizm, kendi için yas tutanlara gülerken,
kendine en hoyrat olanın zorunlu yol haritasıdır!

• Nihilizm, tepetaklak olan değerlerden duyulan derin ıstırabın
tinsel genleşmesidir!

• Nihilizm, en evrensel ve şiddetli doğum sancısıdır!

• Nihilizm, “canlı bir cenaze” ile “cevher” arasında gidip gelenin yaşadığı
en tehlikeli ve önemli med-cezirdir!

• Nihilizm, tüm kelepçe ve tasmaların en etkili panzehiridir!

• Nihilizm, harikalar diyarına açılan büyük bir kara deliktir!

İyi bir soru ve iyi bir çözümleme.
Parmenides Varlık ve yokluk üzerine düşünmüştü. Herakleitos'çulara karşı çıkmıştı: Varlık yokluğa, yokluk varlığa dönüşemezdi onun için, bu herşeyi bir cadı kazanına atıp hiçbir şeyin sağlam duramamasıydı ve aptalcaydı onun için. Varlık ve yokluk kavramlarının kendi başına varolduğunu düşünmesi onu bir 'ermiş' yaptı. Zira var=var, yok=yok çözümlemesini ona bir tanrıça bir şiir şeklinde göstermişti (Bir tür vahiy gelmişti ona: Bir çok kaynak bulunabilir ama Walther Kranz'ın "Antik felsefesi" ni hatırlıyorum.) Varlık ve yokluk kendi başlarına, kendinde kavramsalar içlerini ne doldurursa doldursun (bir yıldız, bir hayal, bir fikir, bir bardak limonata, bir bardak) sabittiler. Evet kabul der Platon düşüncesi buna ama yokluk'ta var değil midir? Çelişik de olsa biz yokluğu her andığımızda bir belirlenim, en azından bir içerik veririz. Örneğin, "bu işte ben yokum" dersem neyde yok olduğumun bilgisi bende şu ya da bu düzeyde mevcuttur, vardır.
İş hiç değilde, hiççilik olunca sizin çözümlemenizdeki akıl-dışı ortaya çıkyor, aynen sizin çıkardığınız gibi. Niçin hiççilik olumsuz duygulanımlarla, olumsuz fikirlerle seyrediyor. Yokluk üzerine eski çözümlemelerde olduğu gibi olumlu, olumsuz duygulanımların ötesinde olması gerekmez miydi? Hiççiliğin kendisi daha baştan saçma bir şey. Çünkü akılcı anlamı yokolanları savunmak, yokolanları izlemek gibi bir anlama gelirdi. Hiççiliği anlamlı kılan onun sözcüğünün tanımının ötesinde modern içeriği. A priori hiç bir değer, Parmenides'in kategorileri (bence kategoridirler) varlık aleminde kendinde varolan hiçbir kategori tanımaması: Tanrı yok, a priori (önsel-düşüncelerimizden bağımsız olarak varlıkta bulunan) hiçbir değer, hiçbir umut... yok. Bu bilinci hissettiğinizde duyulabilecek bir kasvet nihilizm. Nietzsche'ye çok şey borçluyuz Nihilizm çözümlemesinde. Son olarak Nihilizm'in tek olumlu duygulanımı, olumlu bilinç hali özgürlüktür. Örneğin Sartre'da özgürüzdür: Zira Tanrı yok, tüm zamanlar, tüm koşullar için geçerli bilimsel temellli bir öğreti, bir "nasıl yaşamalıyız kılavuzu" yok. Özgürüz, kendimizi, hayatımızı yapabildiğimiz ölçüde dilediğimiz gibi belirleyebiliriz. Ama bu dahi nihilistik bir temele sahip bir özgürlük: Özgürüz de elimizden tutacak hiçbir mutlak doğru yok!

Gerçek diyebileceğin bir varlık vardır. Ama sen onu duyulur-görülür şeylerden çıkarsamaya çalışıp üstelik bunu da Varlık'ta bir kendinde akıl yokmuşçasına yaparsan (genelde böyle yapılır da) sende şöyle açılımlar olur:
1) Tümüyle yoktur.
2) Pratik bir kavramdır/Yüreğinin götürdüğü yerden gidersin.
3) Falan özel koşulun falan özel koşuluna göreli, sadece değişebilen bir yanı olan, değişmez hiçbir yanı olmayan bir şeydir.

Bunları bulmak iş değildir/zor değildir. İnsan doğduğunda yukarıdaki üçlü açılımın birinde, ikisinde... sonuçlanacak bir doğaya sahiptir. Sorunun yanıtını bulmak için verili dinler, söylenceler, şu bu sosyal kültürün yolunu ölçüt almamalıdır. Gerçeklere götüren yol aklın yoludur: Yani hem herkese açıktır/hem de tek kişiliktir. Dostoyevski Ivan Karamazov'a şöyle dedirtir: "Tanrı yoksa herşeye izin vardır." Bu doğrudur. Ama şöyle olsa mutlak doğru olurdu: "Bengi ve değişmez bir akıl/mutlak akıl yoksa herşeye izin vardır."