Ölümsüz olsak ne yapardık?

Ölümlüyken ölümü düşünmüyorsak, Ölümsüzken ölmeyi düşünürdük herhalde.

"Ölümsüz olsak ölümsüzlük yerine ölümü arardık."

ölümsüzlüğün tadını çıkarırdım.
hayatın güzelliklerine daha çok konsantre olmaya çalışır ve yeni şeyler öğrenmek için daha çok çalışırdım.

yine birilerinin ölümünün yolunu arardık.

Yaşamanın pek bi anlamı kalmazdı. Her birimizin Prometheus'tan farkı kalmazdı. Ateşleri çalar, kendimizi o ateşlerle yakar fakat tüm bu acıya rağmen yine de ölemezdik. Ölemeyeceğimizi bilsekte yine çalar, yine kendimizi ateşe verirdik. Sonsuzluğa hapsolurduk.

Herşeyden çabuk bıkan insanoğlu Ölümsüzükten de sıkılır.
Ölüm aslında insanlar için ödüldür.

Ben def ettikçe alçak virüsler ürüyor. Ben doğrumu deştikçe onlar komikmiş gibi gülüyor. Bilmiyorlar aslında onlar karşımda yavaşça ölüyor....

sunasuya katılıyorum..
Ben herşeyi ertelerdim, böyle bir salaş olurdum. Ama sıkılacağım kesin .

Yaşa yaşa bir yere kadar. Hem düşünsenize şu halimzle bile neler ediyoruz dünyaya. Biz ölümsüz olsak bile 100 yıl içinde içine ederdik kesin. Buyur burdan yak. Dünya yok oluyor bizse çöl ortasında, ateşler içinde yeniden diriliyoruz yiyecek yok su yok , bu nasıl bir ölümsüzlük , almayayım ben babalar paşalar gibi ölmeyi tercih ederim ... çok feciii..

İçimde ki bu pis duyguyla konudan uzaklaşıyorum.

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

Desmond Morris'i bekleyelim bence

niye ki öldükten sonra sadece ölmüş ve yok olmuş olacaktın yani hiç ölümden nie korkarlar hiç anlamamışımdır bir kaç saniye acı çekme ihtimalin var o kadar

Eger biraz derin düşünürseniz zaten ölümsüz oldugumuzun farkına varırsınız. İnsan beden olarak yaşar ama ruhun ölmesi diye bir şey sözkonusu değildir. Ruh ölmez. Ölüm demek bedenin ölmesi demektir. Yani insan ölünce bedeni gider ama o ruha başka beden giydirilir. Eğer ölümsüz oslaydık diyemiyorum, çünkü değiliz. Ancak şunu söyleyebilirim ki, bu dünyada ölümsüz olmak istemezdim. Çünkü çok fazla eksik var sanki insanın fıtratına uygun değil burası. Örneğin, hasta olmak istemeyiz ama hastalanırız, kilo almak istemeyiz ama çok yemek yersek kilo alırız, hatta bu yüzden çok sevdiğimiz bazı şeyleri yemekten mahrum kalırız. Her şey güzel gitsin isteriz ama bir çok aksaklık çıkar, bir yere ulaşmak için mutlaka yolculuk yapmanız ve saatler geçmesi gerekir, yaşlanmak istemeyiz ama bunu engelleyebileniniz var mı? Eğer kısa bir süreliğine kendinize bakmazsanız ne hale gelirsiniz? Bu örnekler o kadar çok ki. Hatta sonsuz yaşama isteği vardır insanın içinde ama ölümü savabilecek var mı? Ben bu eksiklikleri düşününce bu dünyanın bir angarya yeri olduğunu hissediyorum. İnsanın içindeki isteklere cevap veremedğine göre geçici bir yer olmalı ancak. O zaman isteklerime cevap verecek -ki bu istekler ruhun istekleridir-bir yer de olmalı, işte orası da cennet. Yani bedenin öldükten sonra sonsuz olarak yaşayacağı, ruhun tüm isteklerine cevap verecek yer.