hayat doğuştan anlamlı mıdır?

Ölüm hayatın bir parçası değil hayatın, yaşamanın tam zıttıdır ölmek. Ölüm varsa yaşam yoktur; yaşam varsa ölüm yoktur falan hani. Anlamsız kılmasını ise şöyle açıklayabilirim; Anlamlı diye nitelendirdiğimiz her türlü insan uydurmasının, değerin, otun, bokun sonluluğudur ölüm. Dünyada inşa ettiğiniz, el attığınız hiçbir şeyin sizle ve sizin kalmayacağının; hayatınız boyunca ne yaparsanız yapın ölmekten öte bir değere erişemeyeceğinin göstergesidir.

Ölümlü insan Sivas maçına çıkan Galatasaray gibidir kısacası. Sonuç ne olursa olsun, maç ne şekilde oynanırsa oynansın; Galatasaray'ın şampiyonluk şansı yoktur ve ligdeki sırası bellidir. Ölüm de böyle, hayatı nasıl yaşadığınız, hangi anlamları yüklediğinizin bir önemi yok. Hayata yüklediğiniz anlamlar maçın 5-2 ya da 8-0 bitmesine sebep olur ama işin sonunda şampiyonluktan kopmuş olmak varsa skorun ne anlamı var?

Bir de kırmızı kart alıp oyundan atılmak var aslında. Ona da intihar diyoruz. O da apayrı bi' saçmalık işte.

hayat denilen sey bir deniz gibi, bi sekilde girersin o an deniz nasilsa ona gore tedbirli veya rastgele yuzersin eger akilliysan canin sikilinca cikar gidersin yok aptalsan inatla yuzersin, tabi eger sansliysan hic bi kirlilik, bi poset, bi cop sana carpmaz, eger degilsen copler icinde yuzersin , eger hem sanssiz hemde isteksizsen copler icinde bi iskenceden sonra, aptalsan devam edersin yuzmeye yoksa cikar gidersin..

ölüm hayata yüklediğimiz tüm anlamları silip götürüyor ,

gardiyani ye katılıyorum yaşamın bir parçası değil zıttıdır .

dayanmak zormuş meğer sonu belli oyunlara

merlin ve gardiyani
neden siz hep mendi ölümünüzü düşünüyorsunuz ki ölen bir yakınınz olduğu zaman bu olaydan etkilenmiyor muyuz ama bir şekilde bu olay belli bir süre sonra bizde bazı izler bıraksada unutuluyor. sonuçta ölümde yaşamımızın bir parçası oluyor. ben sizin düşündüğünüz gibi düşünsem ''ölüm hayata yüklediğimiz tüm anlamları silip götürüyor'' madem öyle yaşama. hemen öl madem herşey silinecek neden yaşamak için çaba harcıyorsun ki.

Kimine göre yalnızlık, hasta kişinin kaçışıdır; kimine göre de, hasta kişilerden kaçıştır. (Nietzsche)

zienog kendi adıma konuşayım işte tam bu noktada defalarca düşünüp durdum hatta aklım erdiğinden beri bunu düşünmekteyim diyebilirim ancak cevabı bulamadım. sanırım hayatıma son verecek cesaretim yok . kendimde bu cesareti bulamadım.

hayatın anlamsızlığı da şu bana göre. mutlu da olsam mutsuz da olsam hepsi bir gün bitecek , sona erecek .herşey ölümle birlikte yok olacak. elli yıl sonra belki adımı bile bilen kimse olmayacak

dayanmak zormuş meğer sonu belli oyunlara

50 yıl değil istersen adın kıyamete kadar yaşasın kazandığın ne olacak.Nası olsa bir gün herşey son bulacak.Adının yaşamasını neden istersinki nekadar anlamsız olduğunu bir düşün varlığın.
Sadece varlığın bir içgüdüsü var heralde varolmaya devam etmek gibi bir gayesi var.Düşünemiyen hayvanlar böledir düşünemeyen nesneler hep vardırlar insanda hep olmak istiyor ama neden kendi bile bilmiyor.Demekki aslında insan çokda birşey değil.Hayvanların taşıdığı amaçla aynı amaca sahibiz.

kimin doğuşundan?

syn, merlin

sen öldükten sonra adını bilen kimsenin olmaması başkalarının suçumu kendi suçun mu? başkalarının seni hatırlamasını istiyorsan bir eser vermelisin bu dünyaya. hem hiç zora gelmiyorsun hemde adının hatırlanmasını istiyorsun. adın hatırlanmıyacak diye hayat yaşamayacak mısın yani. sen bu dururmları düşünme ve başkası için değil kendin için kendini geliştir ve bu kafandaki cevaplayamadığın düşünceleri aş..

Kimine göre yalnızlık, hasta kişinin kaçışıdır; kimine göre de, hasta kişilerden kaçıştır. (Nietzsche)

Samuel Beckett,ölümle biten hayat saçmadır demiş.Katılıyorum bu büyük yazara.Yani ne yaparsak yapalım,hatta bir üstte Zienog'un dediği gibi faydalı,önemli eserler bile bıraksak dünyaya birgün defolup gideceğiz bu gezegenden.Benden sonra hiçbir şeyin önemi olmadığı için eserlerimle kabul görsem,takdir edilsem ne yararı var ki?Ölüp gitmişim artık.Ölümsüz olsak daha da saçma olurdu.İki türlü de hayat bir çelişkidir bence.Ölümsüz olsaydık bir noktadan hayattan sıkılır sonra da delirme noktasına gelirdik.Fakat ölümlü varlıklarız ve bu kimilerine daha inanılmaz geliyor.

Başarmak istediğim,öğrenmek istediğim şeyler aklıma gelince bunların ne gereği var diye düşünüyorum da bazen.Nihilist bir bakış açısı.Belki yanlış belki doğru.Sonra yine düşünüyorum.Çok değil bir kere geliyoruz bu dünyaya ve onda da en fazla 80 - 90 hadi bilemedin 100 -110 senelik bir hayat yaşayacağız.O yüzden durmamak,umut etmek,yaşamı anlamlı kılmak gerekiyor galiba.

Doğuştan elbetteki boktandır. Yaşadıkça anlamlıymış gibi gelir. Biraz ayıkınca zamana, yaşananlara,insanlara hiç bişeyin gerçek bi önemi olmadığı anlaşılır. Buna rağmen yaşamaya dewam ederiz ama çünkü bize benzeyen yaratıklar wardır çevremizde onlarla ortak yönlerimz çeşitli ilişkilerimz wardır. Alışmışzdır işte ya.Biras da zevk alırız. İşte bu yüzden takılır gideriz ya ötesi yok

tırmandım, tırmandım, düşledim, düşündüm; ama her şey sıkıYoRDu beni. Ağır işkenceden yorgun düşmüş ve daha beter bir düşle uykusundan uyandırılmış bir hasta gibiydim..