Tanrının Adaleti ve Varoluşu Üzerine

İnsanın kendi hırs ve korkuları (ve bunların sonucu olan adaletsizliği) yüzünden Tanrıyı icadetmesi, sonra yine bitmeyen aynı adaletsizlik yüzünden ona tu kaka demesi, sonra Tanrıyı yaratıp ona tapanla onu reddenin vardır, yoktur, ya da benimki seninkini döver diye birbirini kesmesi, ve hep aynı adalet(sizliğ)i sürekli yeniden ve daha altı çizili olarak üretmesi...

Kendisinde iradi bir bilinç ve akıl olan tek yaratık insanın bu özelliğini hiçe saymasıdır olsa olsa adaletsizlik. Tanrı söylendiği şekli ile var olsaydı bu derece salakça bir iş yapmazdı, iş ki sadist olmaya...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Aslında her şey şu soruyla başlıyor:
MAdem Tanrı var, madem ki iyiliği de kötülüğü de yaratan o, madem insana iradeyi de veren o; peki tüm bu zahmete ne gerek vardı?

Tanrı insanları yaratıp onlar ıCennet'inde mutlu mesut yaşatamaz mıydı; neden bu sınav neden hem iradeyi koyup hem insnaları ona yenik düşürüp Cehennem'e atmak?

Hem madem iyilik ve kötülük kavramları var kötülük kavramını bilmeden onu nasıl yarattın ki? Sende de mi bir kötülük var yoksa, ya da bu kavramlara zaten sadece insana özgü de sen yok musun?

theJoker arkadaş, isminle müsemmasın vesselam

Canı sıkılmış onun, canı... Ondan yani...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

birde şöyle bir bakalım olaya dünya üzerinde mevcut kanunlar varken uygulanırken bunca haksızlıklar yerinde olan ve olmayan kararlar insanları hayata bağlıyor yada hayyatta iken ölü yapıyor.kurallar düzeni sağlar mazlum olan hepmi ezilsin güçlü olan herzaman haklımı gelsin .ben düzeni sağlamak için ama insanların koyduğu kurralların ama ilahlarının koyduğu kuralların var olması ndan yanayım.ancak aykırı düşünceye sahip insanlarında istedikleri gibi yaşamak en doğal hakkıdır.ancak başka bir insanın yaşama hakkı içerisinde bir hüküm sürerek olmasına karşıyım.yaşamak için bir diğer insanın yaşama hakkını hiçe saymak her yerde her durumda olmamalıdır. Dünya herkezin yaşadığı yer bırakalım dileyen dilediği yerde dilediği gibi dilediğiyle yaşasın yaptıkları ancak kendini ilgilendirmeli.amaç yok etmekse kendini yok etmeli kendisi yüzünden birileri kendini yok etmemeli.

İnsanların başka insanların haklarını gasp ettiklerinde adalate değil önce kendi içlerinde adalete ihtiyaçları vardır illa ki bir ilahi adalet mi gerekliydi? Sen mazlumu ezdin cezan öbür tarafta verilecek... Herkes kendini bir an için düşünse zulmetmenin kötü olduğunu bilse ve bundan sakınsa hangi adalete gerek kalırdı? Ne ilahisine ne dünyevisine.

Haksız mıyım ama? Ben mi dedim bana irade ver;hem sen iradeyi ver o irade beni saptırsın cezasını gören yine ben olayım O iradeyi yaratma gücü bende olsa anlarım benim suçum da...

Sevgili arınmış arkadaş, sanırım çıkış noktanı anlıyorum ancak şöyle bir itirazım var: kuralları hümanizma değil de ilahilik koymaya başlayınca, kuralları sorgulayamaz olursun. O nedenle, kuralı koyanın menşei düşünüldüğünden çok daha önemli. Burada herşeyden evvel "inanmayanı öldür" ya da "aforoz ederk öldür" diyebilen bir yazılı metnin (metinlerin) adaletinden bahsedeceksek ben şahsen almayayım daha iyi... Zaten Tanrı olgusunun bu şekilde yazılı anayasa haline getirilmesinde yatıyor insanoğlunun neden kendini hala kurban sunmaya mecbur hisseden ilkellikte kaldığı. Keser alimallah, adildir ne de olsa. Yapma demişti bize daha evvel di mi? Akkılı olsaydık!

Kısaca inanç ne kadar hoşgörebilir ya da ne derece demokrat olabilir? Hah, demokratlığın da derecesi mi olur tabi bu arada, çünkü ya demokratsındır ya da değil... Demokrat olmayan adil olabilir mi?

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Kesinlikle haklısın, hiç itirazım yok

Ama onu da anla ya, yükseklerde çok yalnız o...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor

Tanri kavramina o kadar acimasiz olmamak gerek,Tanri ve böylece onun tanitlayicisi dinler ise,bunlarin cikislari da zamanin adaletsizliğine eşitsizliklerine karşi çikan felsefelerdir.Çikiş yillarinda Roma imparatorluğu hristiyanliği fakirlerin kadinlarin dini olarak görüp aşağiliyorlardi.Bu yolda kanlar döküldü.Ama inancli insan az bi grupta olsa daha üstün bir karşi duruş sergiler.Inananlari yok edemeyince devlet bunu ele gecirmek zorundaydi ve kendine göre tekrar yorumladi bunu.musa da da benzer şekilde firavunla birlikte büyümüş biri olarak kölelerin soyundan geldiğini öğrenince onlara karişti.o zaman ki kölelerin yillardan beri onlari esaretten kurturacak tanriyi bekliyordu.musa bilgisiyle bir şekilde onlara öncülük etti.muhammed içinde benzer şeyler söylenebilir.çikişlari hep devrimcidir dinlerin.şuanki din gözüyle bakip direk böyle şöyle diyip karşi durmanin anlami yok.iyice sindirin ve ondan sonra kararinizi verin.bazi alintilar koyacağim.Yakub’un mektubunda şunları okuruz: “Gelin şimdi, ey zenginler, gelecek olan sefaletlerinize feryat ederek ağlayın. Mallarınız çürümüş ve esvabınızı güveler yemiştir. Altınınız ve gümüşünüz pas tutmuştur; ve onların pası aleyhinize şahitlik edecek ve etinizi ateş gibi yiyecektir. Son günlerde servet edindiniz. Tarlalarınızı biçen işçilerin hileyle alıkoyduğunuz ücretleri, işte bağırıyor ve orakçıların feryadı ordular Rabbinin kulaklarına ermiştir. Dünyada zevkle yaşadınız ve eğlendiniz; kıtal gününde yüreklerinizi beslediniz. Din buyruklarına uyanı mahkûm ettiniz, öldürdünüz; o size karşı koymaz. O yüzden, ey kardeşler, Rabbin gelişine kadar sabredin.” (Yakub’un Mektubu, 5:1) Bu sınıf mücadelesinin ikircimsiz sesidir. İncil’de buna benzer pek çok ifade vardır.Büyük Aziz Gregory: “Dünya, üzerine doğmuş herkesin ortak malıdır, ve bu yüzden dünyanın tüm ürünleri hiçbir ayrım olmaksızın herkese aittir.” Buna Aziz Chrysostom şunu ekler: “Zengin adam hırsızdır". bunun gibi bir çok şey..eğer kurmak istediğimiz dünyaya bakarsak cok ayri şeyler söylemiyoruz bir bakima.Bu yüzden gerçek inanlarla asla diyaloga girmekten cekinilmemeli ve birlikte hareket edebilme yöntemleri geliştirilebilir.Mesele sadece inanca vicdana birakilmali.insanlari tanriya götüren faktörün ölümden sonra yaşam düşüncesi olduğunu düşünüyorum.ölmeyi kabullenmek bir gün yaşamin biteceğine inanmak kolay olmayabilir.ve bunun sürmesini istersin.ve cogu ezilen insaninda tesellisidir öteki dünya .kul hakki gibi kavramlar bizim sömürü dediğimiz şeyin dince söylenişinden başka birşey oldugunu düşünmüyorum.alkol haramdir mesela.alkolun ve uyuşturucunun beyin ve sinir sistemine verdiği zararlar belli.insani düşündüremeyen toplumdan koparan suca yönelten zararli şeyler.zina veya fuhuş da toplumu cökerten unsurlardan biri.ve bunun gibi yasaklar..benimde cok karsi cikislarim oldu zamaninda.ama iyice bi tarafsiz gözle incelemeye girdigimde tanrinin ve dinlerin insanin iyiliğinden başka birşey istemediğini benimsemiş durumdayim.verdiği tek mesaj Allahtan korkun..Kendi akli ve vicdaninin neticisinde insan erdemlerine ulasamamiş bir insanin allahtan korkmasi bence yararlidir.Hz.alinin sözüyle bitirmek isterim.ona soran bi insana verdigi cevap işi özetliyor..Allah yoksa inandiğimizdan dolayi birşey kaybetmeyiz birşey olmaz da ya varsa sen ne yapicaksin? Gerisi size kalmiş..

Önce hem Allaha inanıp hem de nasıl anarşist olunuyor onu bana biri açıklarsa baya bi sevinicem... Bana göre, bu imkansız bir şey olmalı.

Sonra, şu cümle "inanç"ın kaynağını ne kadar da güzel açıklamış:

Bu düpedüz tehdit bir kere... KORK diyor alttan alta, zaten kitaplı dinin varlığı da budur: aba altıntan sopa... Velev ki, gerisi kişiye kalmış ise;

1) Bu dünyada zaten yapmadığını bırakmadı, varsa (her ikisi de, yani Allah da öte taraf da) öte tarafta da elinden geleni ardına koymasın, ruh hastalarına laf anlatılamaz onu öğrendik şükür...
2) Benim düşündüğüm gibi bir Tanrı ise, zaten öpüp başına koyacak... Klinik vaka değil çünkü kitaplarda yazdığı gibi...

Tökezlemişliğim 2. basamaktan geliyor