Civarsız Kökler

Ardında kocaman bir sarkaç geçmişim, kuyruğunu savuran etinden koparamadığım; bu boyutsuz boşlukta, vaktin hangi yöne savrulduğunun ne kıymeti var ki.
Sorarım sana, niçin oradadır o kadın, etinde birkaç yüz bin bıçak saplı duran o tatsız rüyada.
Sızıntılarında akan içinden içine, akbabaları yaratan tam dönüş; kafasının üstünde değil bizzat içinde.
Hakikatli açıklamalar istiyor tüm sorularım.
Yazık.
Fısıldadıkça önemini yitiriyor tüm sayıklamalarım. Ufalanan ve yakan küçük çiviler kendine saplanıyor, bedeni mıknatıstanın.
Halbuki sıcak bir yalan yetecekti belki, leş kargalarını bile güldürecek.
Klavuzum olmadı hiç, belki de sırf bu yüzden yönsüzdüm.
Piramitler içinde kendi mezarını arayan; Tanrım da olmadı, öldükçe dirilten.
Küçük neşesiz kadınlardan biriydim.
Hikayesi olan. Umursamayan.
Kocaman bir "hiç"tim de, avcılar av ararken, yine de bu soyut düşlere kanmayı sevdim.
Sorsalardı, gelmezdim elbette bu amaçsız işleyen küçük mekanizmanın dişlisine dişice.
Ben gidince her şey duracak, sonra sıkıntılı homurtularla devam edecek büyük gürültü kaldığı yerden.
Biliyorum.
Savaş bahanedir, düşman yaratmaya niyetliysek.
Aksimizi yakalayamayacağız ki, her şeyi bize dair kılıp hükmetmek isteğimiz bitimli olsun.
Gölge oyunu bu küçük muhasebe.
En büyük düşmanlıkların en büyük yarıkları bağlamış örümcek ağlarıyla dolgulandığını biliyorum; o ağlar ki hep sahtekâr bir emekle örülür ilkten, kamaştırır. Tecrübe ettim bunu ben, yine edeceğim.
Tek tek bütün parçaları dökülür gibi irinden etinin, seni tarihin çamurundan bir kez daha çıkarıp ışıldattım bu gece. Parıldayan hep bir yanın vardı, ah! bu benim anlamlandırmalarım.
Tanıdık bir yüz, bildik bir öykü, eski bir tını oluyor zaman belleksizliğime.
Sırtımda hâlâ o soğuk bıçak bıraktığın, üstelik keskin tarafından tutan hep bendim acılarını gömdüğün etimde.
Aşk diyecekler bilge cahiller; oysa ben buna bir isim koymaya dahi çekinirim.
Kendi eteklerimi tortop edip de, başka eteklere sarılıp onların savruntusuyla acıyalı beri gönlüm, herkeste bir ben buluyor herkeste bir sen arıyorum. Seni bir kez yarattım ben ve yaram artık hiç soğumayacak deprem yanığı. Ama başka yaralarım da olacak.
Hepsinin altında kendi kanım.
Oysa hiçbir şey değişsin istemiyordum, olanı olduğu gibi seviyordum. Küllerimden bir kıvılcım yaratmanın çocukça telaşıyla kocaman kadın oluyordum sende. Sense hâlâ küçük ve aç bir çocuk.
Bıktığım anneliğim değildi, bu rôlü ben bile isteye biçmiştim kendime -ama inan şevkatini arzulardım, şevkatinin tadını merak etmemdendir-.
Beni yaraladığını söylemekten hiç utanmadım, seni yaraladığımı bilerek de haz almadım.
Denktik.
Hâlâ bir yanının bana ağladığını biliyorum, keşke bunu bilmesem, o vakit kendime gömülmem nice kolaylaşacak. Bir yerlerdesin bunu da biliyorum, belki ucuz bir gecenin çetelesinin utancıyla dudaklarını kanatmaktasın, belki sarhoş bir ikindide esanslı bir gülüş savuruyorsun kız etlerine ve belki de tarihin pürüzsüz yüzeyine şevkatle -ama asla özleyerek değil- bakıyorsundur.
Ama muhakkak ağladığını biliyorum...
Ben de seni özlemedim, seni özlemeyi çoktan unuttum.
Bunun için de utanmayacağım.
Sana dair her şey ancak gülümsetiyor beni minnetle.
Bunu bir kez verdin bana sen, bunu bin kez verdim kendime ben.
Soylu tümceler kurup da soysuzluğumuzun ötesine berisine yaldız takasım yok, öyle berrak ki geçmiş şimdi usumda, pişmanlık bile yok; bir isim koymaya çekiniyorum.
Senden sonra çok zaman akıttım kirimi nehirlere, bütün kıyıcıklarda yıkadım öfkemi, geriye yalnızca güzel anılar kaldı, sağalttım ben'imi.
Bunları bilmeni isterdim demeyeceğim, sen beni okumadan da bilirsin ezberden.
Küçük kurgularımıza büyük anlamlar biçiyoruz ve akranlarımın hepsi aciz.
Biz bir ayrıntıyız yalnızca büyük romanda kısa paraflık.

Şimdi üşüyorum.
O yüzden de gitmeliyim.
Tüm bunların saftata kumaşıyla sarmalandığı dünyama.
Hangisi daha gerçek hiçbir zaman bilemeyecek uzaktan bakanlar.
Yakından bakanlar mı?
Onların gözleri bazen öylesine kamaşıyor ki, atlıyorlar hata denizine başka bir tepeden.
Her ölümlü kendi cılız serüveninde yanıyor.
Her ölümlü kendi cılız aleviyle ısınıyor.
Tüm bunlara bir sebep mi aramalı; tesadüf beni artık tatmin ediyor, yorgunum belki ondandır. Ölümsüzlük peşine düşmenin anlamsızlığını ışık hızıyla öğretti ân bana, öğretecek ne çok şeyi vardı oysa ki ihtiyar bir kız kılmazdan evvel beni.
Ama bizim de cebimizden bu çıktı, yurtsuzluk, eşgalimizin tanımı bu.
Yine de bunu bilmesin isterim herkes; kamburumla bana su verdi diye dolanan bir meczup olmak yine de insanlık onurumu incitir. Bırak da bu kadarını cürret etsin kalan insanî kırıntılarım damlalarını emerken.
Seni mi, seni hâlâ seviyorum ama köksüz bir sevgi tek başına kurumaya mâhkum bir dal...

05.03.2008

Apocalyptica bu yazıya iyi fon oluyor Üşenmedim okudum sonuna kadar (ki bu aralar ender olan bişey)ellerine sağlık keyifle okudum...

ÇOK KEYİFLE OKUDUM, ÇOK GÜÇLÜ YAZMIŞSIN, TEBRİK EDERİM, lEONARD COHENİN NEHRİN BAŞINDA BEKLEYEN SUZANNA SINI AKLIMA GETİRDİ YAZDIKLARIN...
ŞİİRİN BİR YERİNDE ŞÖYLE DER:
'Şimdi Suzanne elini alır ve sizi nehre götürür'
'Nehir cevaplasın sizi' nehrin başında bekleyen Suzanna ile tanışmak isteyen herkese Lale Müldür okumalarını tavsiye ediyorum. Bütün şiirleri gerçekten o nehire götürüyor, cevaplasın diye sizi.
'Tüm nankör kedilerin ve zarif hançerinle gelmiştin
bazılarının üstüne yağmur yağıyordu
bense yıllardır seni bekliyordum.' Lale Müldür, Anemon adlı eserinden

Civarsız Kökler yazisini okudugumda..
aksamalari her yemekten sonra
bir kadeh ictigim kirmizi sarabin lezetini birakti damagimda
harikulade bir anlatim..duygu yuklu…
duygu ve gerceklilik yuklu olan her sey lezizdir zaten….
Altinda imza goremedim…sonra ustu kisma bakinca
Ozelimde bana sopa gosteren kisiye ait oldugunu gordum..
Elinde oklava..agresif..asi bir ruh izlemini aldigim sahsiyetmis megerse yazan deyip
Yahu bu duygu tufani ..bu sevimsizdenmi cikmis demeden kendimi alikoyamadimJ
Sonucta yigidi oldur hakini ver dedim…cok iyi bir yazi..kutluyorum sevgili genc kadin diyeism geliyor ama
Ben hayli urktum kafama bir sey iner diye..sidette alisik degilim malum okyanusta yasadigim icin tek katigim su dur buralarda…..

Artık böyle durumlarda yalnızca kendimi ifade edip gerisini kocaman bir boşluktan salmaya niyetliyim...
Sizi "hırpaladığım" bir gerçeklik değil Okyanus Cini; size yalnızca bana "sen" demeniz hususunda özelden tavrımı ve dileğimi dile getirdim, ne kabaydım ne de aşırıya kaçtım, kibar bile sayılabilirdim kendi ölçülerimde. Ama sanki özelden sizi hadsizce azarlamışım, terbiyesizlik yapmışım gibi kibirli bir kostümü üzerime oturtamazsınız, bunun ceremesini canı dalaş çeken birçok üyeyle defaaten çektim bu sitede; oysa ben bu değilim demek benim için en aciz sınırlarda dolanmaktır. Kimse kimseye reçetesini sunmamalı.
İyi niyetle yazdığınızı biliyorum, tüm diğer iyi niyetle bu anlık "iç dökümüme" eşlik eden, sesime ses katmaya çalışanlar gibi. Ama bu iyi niyet bazen nereye atıldığı belli olmayan oklar gibi dönüp beni buluyor; yaralandıkça güçleniyorum, ağırlaşıyorum ve ağırlık taşımayı öğreniyorum okların hantallığıyla belki, ama yine de bazen daha fazla metal parçası istemiyorum etimde, şimdilik güç rezervim ancak bu ağırlığı taşımaya yetiyor çünkü.

Sakiniz bu sıralar, bu sakinliği hep sevmişimdir, öyle kalalım.
Metne tahammül gösteren tüm arkadaşlara teşekkür ederim...

Empati ile....

Elinize, düşününüze sözcüklerinize sağlık Maria.
Güçlü bir kaleminiz var, tebrik ederim.

Ustasın sabahları yapmada,
En katı yoklukları koyarak insanın içine,
akşamüstlerinde biraz gaddarsın.

kıskanıyorum bu kadını ben..

Ağzımda Bal Gibi Tatlı Bir Türkü.
Bir İner Bir Çıkarım Bu Yokuşu

Ben de şeni sefiyom