Kaçış

F. Solanas’ın bir filmi vardı: El Viaje.Yolculuk Türkçe söylemiyle. Hep kaçmaları gördüm ben o filmde hep kaçıştı bu nedenle yer edindi belki de belleğime, kaçış. Zora sokan durumlardan kaçış, sevgiliden kaçış, kentten kaçış, hapishaneden kaçış… ve kaçış ve kaçış.

Göçebe bir toplum olma geleneğimizle ilgisini düşündüm bir an bu kaçma eyleminin. Sadece yer mi değiştiriyoruz kaçarken ya da kendimizi mi değiştiriyoruz her kaçılan yerde? Yeni bir maske mi takıyoruz o hep tanıdığımız suratımıza?

Otobüslere binip -artık sigara dumanı ve yan tarafta oturanın burnumuza hoş gelmeyen kokuları olmasa da- gidiyoruz bir şehirden bir diğerine. Ve bir ad bile veriyoruz tüm bu olanlara: yolculuk. Kimi kandırıyoruz acaba. Okul kazandım şu şehre gidiyorum, tayinim çıktı şuraya gidiyorum, ailem bilmem nerde oraya gidiyorum… gitmiyor, kaçıyoruz.

Geride bıraktıklarımızdan, insan olmanın lanetinden kaçıyoruz ve çoğunu geri döneceğimiz umudunu taşıtan “görüşmek üzere” sözcükleriyle dillendiriyoruz bu kaçışların. İçimizdeki kırmızı şeytan gizlice gülümsüyor. Hayır görmek falan istemiyorum seni ne de bu şehri gidiyorum ben hatta kaçıyorum bu topraklar üzerinden, diyor sinsice. Anlatılamaz bir zevki taşıyor zihinlerimiz. Her kilometre geçildikçe biraz daha bırakıyoruz benliğimizi terk edilenden. Ve her kilometre geçtikçe biraz daha korkuyoruz takacağımız maskelerden, işçi, anne, baba, öğretmen, kamu görevlisi… fark etmiyor üstleneceğimiz roller. Daha varmadan yeniden yapılacak kaçışın bir kurgusu şimşek gibi geçiyor zihnimizden. Kimi zaman kaçtığımız yerlere geri dönüyoruz yine kaçışlarla. Maskemizin eskidiği kanısıyla. Hatırlayan çıkıyor elbette; ama yaptığımız makyaj biran olsun rahatlatıyor içimizi. Yakalanmadığımızı sanıyor kimseye. Ve kızıl şeytan gülümsemeye devam ediyor haince.

"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos

eline sağlık çok güzell olmuş ,paylaştığın için saoll..

Fırtına. Sigarasını tutan eli ürkek bir dal gibi sallanıyordu, çakan şimşeklerin hoyrat yansımalarından oluşan aydınlatmalarıyla duvarın üzerinde. Düşüşün son birkaç metresinde takılı kalmıştı hayat. Ve biliyordu asılı kalınınca başına gelecekleri. Birkaç kişinin boşlukta asılı kalmasını izlemişti, cellat altlarındaki tabureyi çektikten birkaç saniye sonra. Birkaç santimlik düşüşler, kırılan kemiklerden çıkan sesler ve boşlukta asılı kalmış bir beden. Onların yerinde olmak istedi bir an. Vücutsuz takılı kaldığı boşluktan çıkmak…
Ne istiyordu böyle? Neden ölümü seçmek istedi, hiçbir zaman bilemedi.
Sigaranın ucundaki kül düşerken usulca açıldı kapı, hafif bir rutubet kokusuyla. Esmer yüzlü bir kadın kapı aralığında. Baktı hiç kaçmayan bakışlarla, duygusuz. Az önceki anlarda duvarda siluet oluşturan şimşek gözlerinde parlıyordu. Hafifçe aralanan iki dudak bir anlık titredi.

Kadın: Dışarı çıkacak mısın? ( Hala kapı aralığında durmaya devam ediyordu, elleri arkasında saklıyken ve adam normalde bakması gereken gözler yerine bu elleri arıyordu.)

Adam: Dışarısı soğuk ve ben çok yorgunum. Biraz daha kendimi yorup uyumayı düşünüyorum. ( Yorgun değildi aslında, korkuyordu. Aradığı elleri görememenin korkusu vardı içinde, tutamayacaktı bir daha. Biliyordu boşluktu.)

Kadın: Peki öyleyse, ben içerdeyim, kitap okuyorum. ( Tek bir titreme bile yoktu sesinde. Yalan söylemeyi biliyordu.)

Kapı kapandı. Parmaklarını yakan izmarit kül tablasına bastırılmalıydı yere attı, üzerine bastı. Öyleye boşluktaydı. Önem sorunu taşımıyordu hiçbir şey. Ayağa katlığında basabilmesine şaştı, adımını atarken gülümsüyordu da. Nasılsa biliyordu olduğu yeri, nasılsa biliyordu içerdeki kadının gideceğini. Sıklaştırdığı adımlar parkasını almasını sağladı. Salonun açık kapısından bir kez daha içeriye baktı. Ellerini görse, duracaktı. Göremedi. Bir tüyün düşürdüğü sesle kapıyı açtı……

"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos

her kaçışımız başka bir yakalanışa sürüklüyor oysa bizi... hızlı adımlarla uzaklaşırken beceremiyoruz önümüze bakmayı...