Heves

Madem hevesin var bir dene bakalım, dedi. -Umutlandım kötülüğünü düşünmeden. - Geceydi, karanlıktı ve ay usulca dolanıyordu perdemde. Hevesim de vardı. Başladım sevmeye, sevmelere... Düşünmedim hiç geleceği ne olacak diye...

İstedi değiştirdim değişmez olduğunu düşündüğümüz ne varsa kendi içimde. Sıraya soktum değişmeleri, hangisi öncelikli bekleyedurdum. Hevesliydim. Acıdım kendi içime, kapılarını ardınca açtı diye, acıdım içimdeki kişiliğe neden bu kadar çabuk yok oluyor diye. acıdım.... içimdeki herkese.

Dinledim. Saatler geçti yine dinledim. Konuşmayı unutuncaya dek dinledim. Sıra bana gelince düğümlende unuttuğum sözcükler, düğümlendi dilim. Konuşamadım. Hevesim vardı çok şey söylemeye, söyleyemedim.

Surlara aşıktım ben. surların ne denli yüksek ve kalın olduklarını bilmeden. İçine gireceğim anı bekleyerek geçirdim zamanımı, yeşil çimenlerin üzerinde. Bilemezdim o surların kapılarının olmadığını. Değişimler acıttı içimi, zayıfladım. Mancınıklarım olsa da fırlatacak taşları bulamadım. Zayıftım ve acıyordum. Değişiyordu sıradaki her şey. Değişmeze inat bir hızla yıkılıyordu kabuklarım, maskelerim düşüyordu birer birer. Bilemezdim o an her attığım kabuğun ben olduğunu, aşıktım göremezdim. Hevesliydim.
Yeksenak da olsa dönen bir tekerlektim. Hep kendi çevremde dönerdim. Bir yerden başka bir yere de giderdim. Ve kaçış derdim bu gitmelere. Kocaman bir çomak sokulu o tekerde.

Zaman çok hızlı ve çok yavaş geçti, dakikalar saatler oldu ve on sekiz günün ardında hevesim yüzüme vurdu. Küçük bir çocuktum, heves etmiştim. Ve heves etmeyi de ondan öğrenmiştim. Değişmeyi de ondan öğrenmiştim. Ve değişmiştim yarım yamalak. Toplamaya çalışıyordum yeni parçalarımla eskilerini, oluşturduğum kolaja alışmaya çabalıyordum. Uyuşamadı bazıları her yerde debelendi durdu. Onlar debelendikçe ben oturduğum yerde kendimi vurdum. Anladım eski ve yeni birleşemez bir bütün olamaz. Ama unutmuştum anladığım kolajımın bana söylediklerinden ibaretti. Bir kez daha kahroldum.

Heves ettiğim geldi bir gece. Karşımda değil de yanımda oturdu. Anlattı. Dinledim. Anlattı. Dinledim... Dakikalar doldu. Özetle hevesin kursağında kalacak, dedi. Yutkundum. Yutamadım. Bir kaç damla göz yaşını yalnız başıma denize döktüm. Yürüdüm, yürüdüm.... En dibe vurduğumu anladığımda durdum. Geri yürüdüm. Çıkamadım, düştüğüm yerden. Eve geldim kardeş ölüme yalvardım. Almadı beni sıcaklığına, uyuyamadım. Ertesi gün heveslendiğimi bir daha gördüm...

heveslenmiştim bir kere...
yaşanabilecek sevdalara
hatrımda kaldığınca
alışmaya
heveslenmiştim ben.

"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos

Ûstad ne demiş;
"Hevesim olsa param olmuyor
Param olsa hevesim"

Hep hevesleri tırpanlayan bir başka bahane bulunuyor zaten. Kimi sevgiliye aşka hevesleniyoruz, bedel ödemenin korkaklığına kapılıp sudan bahenelerle uzaklaşıyoruz sudan, ıslanmak tedirgin ediyor ruhumuzu. Kimi de heveslerimizin üzerine üzerine giderek melankoli denizinin kabarmasıyla ruhumuzu sağaltıyoruz. Ama iflah olmaz heveskâlarız yine de, umudun zehrine kanmak için yeni "hevesler" yaratan.

İçten bir metin, sizin sanıyorum ya da umuyorum.

Tebrikler...

Kabaran bir deniz var elbette içimde. Okyanuslara sığmayan bir deniz. Melankoliyle kabaran, göz yaşlarıyla durgunlaşan, fırtınadan ayrı sadece kendini savuran bir deniz. Vurdukça kayalara ak köpükler vermeyen bir deniz. İyotsuz, yosunsuz, salt...

Ne kadar da kandırılmayı -kendimi kandırmayı- seviyormuşum oysa. Yalanlar duymaya ihtiyacım olan bir çağda...
...........................................

teşekkürler "maria", sanınız doğru yönde...

"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos

"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"*
öyle büyüksün ki yüreğimden
nasıl sığsam bilmiyorum
nasıl da çağırırsın beni
hiç bilmediğim uzak ülkeye
ya da senden içre bir yaşama
heves etmek sadece
senli bir yaşama
kısacık da olsa taşı beni yanında
uzak bir yolcuyum

*Theo Angelopoulos'tan alıntıdır.

"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos

Ben ki umudun heveslisi:
Yaptığım yırtılmış bir hayatı yapıştırmaya çalışmak.
Paramparça olmuş bir düzenin çırpınışlarını durdurmak.
Yapabilene kadar.

birkaç gün önceydi
dün gibi hatırlıyorum
hevesti
elim, ayağım senle dolaşırdı
beklerdim kaçacak yıldızları
uzun uzadıya sana
mektuplar yazar
gögeme her bakışımda
seni seyre dalardım

dün gibi hatırlıyorum
nasıl uyurdun
uyurken ne denli güzel, talepkar olurdun
kirpiklerin içinde gizlenen
koca evreni seyre dalıyordum
hevesti
öyle senli-sensiz de yaşamıyordum

e.a

"senin yolculuğuna katılamam
ben sadece bir konuğum"
T. Angelopoulos